Obudziłem się dzisiaj z myślą, że nie wiem, po co się budzę. Nie żeby to było coś nowego. Raczej rytuał. Wdech, wydech, łóżko, znów łóżko. Telefon do ręki, scrollowanie obojętności. Ktoś gdzieś zjadł śniadanie życia, ktoś biega, ktoś się cieszy. Ja? Zastanawiam się, ile razy można jeszcze powtórzyć to samo „nie chce mi się”, zanim stanie się ono nową modlitwą. Nie mam depresji. Mam po prostu rozsądne podejście do rzeczywistości.