Monthly Archives

7 Articles
dziennik pesymistyczny

Nieprzystawalny

Obublikował pavvel dnia Komentarzy: 0

Ja się zdecydowanie nie nadaje do współczesności. Ja po prostu tu nie pasuje. Jestem nieprzystający tak do społeczeństwa jak i do tego państwa. Może urodziłem za późno albo może za wcześnie. Ta kapota utkana z praw i obowiązków obywatela jest dla mnie w rękawach za krótka w barach za szeroka i jakoś tak ogólnie mi nie leży. Czuje, że na siłę zostałem w nią ubrany jak w kaftan bezpieczeństwa.

Mnie nie interesuje rywalizacja, która dla moich współplemieńców stała się świętą wiarą którą wyznają i której składają ofiary. I choć nie wyznaje kultu posiadania, to też nie jestem ascetą, lubię mieć to, co ułatwia mi życie. Ale nie mam potrzeby własności czegoś za cenę poddania się innym. Nie mam, to nie mam. Mam to mam. Nie będę mieć dziś, to może znajdę to jutro. Nie odczuwam presji posiadania.

Nie czuje potrzeby kłamania dla uzyskania tak władzy jak i wszelkich stanowisk. Nie chce władać za wszelką cenę.  I choć nie mogę powiedzieć, że mam udane życie to nie udaje się „na zmywak” do Londynu lub Dublina – parafrazując wypowiedz pewnej politycznej belki.  Wole zostać, tu nad Wisłą, bo gdzie mi będzie tak żle jak tutaj. „Wolę polskie gówno w polu, niż fijołki w Neapolu” – jak pisał poeta.

No i jeszcze mam jedno poważne niedopasowanie społeczne. Mam w głębokim poszanowaniu wszelkie gry zespołowe.  Nie kibicuje tym, co spoceni biegają po trawniku za piłeczką, więc „nie ma we mnie uczyć patriotycznych” – jak mnie określił pewien znajomy.

Większość tego, co ważne dla innych, ja nie zauważam, albo ignoruje. Nie mogę się wpasować w ogólnie przyjęte normy społeczne. Nawet tak banalne sprawy jak ogólnonarodowa tendencja do bycia wybieganym, wychudzonym, czerstwy i żylastym, z płaskim umięśnionym brzuszkiem jest dla mnie niekompatybilna.

Bardziej pociągają mnie sprawy i rzeczy które zdecydowanie są nie do przyjęcia przez zdrowe jądro naszego społeczeństwa. „Lubię pić, jestem leniwy, nie mam boga, polityki, idei ani zasad. Jestem mocno osadzony w nicości, w swego rodzaju niebycie, i akceptuję to w pełni”.

dziennik pesymistyczny

Czy są dopłaty do nowych połączeń lotniczych z Radomia?

Obublikował pavvel dnia Komentarzy: 0

Zarząd radomskiego Portu Lotniczego poinformował, że podpisał umowę z łotewskim przewoźnikiem AirBaltic. To zakrawa na prawdziwy cud, bo nieudało się to od lat, a tu proszę sukces zaprzeczający twierdzeniom, że lotnisko to inwestycyjny niewypał. Jednak nim popadniemy w radosny nastrój optymizmu warto chyba zadać władzom miasta i lotniska pesymistyczne pytanie: czy aby nie dopłacamy do tego sukcesu? Zdecydowanie warto spytać czy z w związku z podpisaniem przez Port Lotniczy Radom umowy z łotewskim przewoźnikiem zawarto też z tą firmą inne umowy np. marketingowe? Czy miasto, jako właściciel Portu przewiduje „dopłaty” dla mowo otwartych połączeń? Czy przewoźnik otrzyma wysokie zapłaty za świadczone przez siebie usługi promocyjne, jeśli takie oczywiście przewidziano?

Faktem jest, że nieoficjalnie wiadomo, że przewoźnicy nierzadko stawiają sprawę w sposób radykalny. Albo bardzo wysoki kontrakt reklamowy („dopłata”) albo nie będzie żadnych połączeń. Czy tak było w przypadku umowy Portu Lotniczego Radom z AirBaltic?

Radomskie lotnisko nie miało bardzo długo szczęścia. Ponad sto czterdzieści osób na etacie, koszty utrzymania na poziomie miliona złotych miesięcznie. I jeden problem: brakuje podróżnych, bo z Radomia nie odleciał jeszcze żaden pasażerski samolot. Poza tym ze strony nowych platformowych władz Radomia na Zarząd Spółki wywierana była i jest wywierana ogromna presja: albo podpisanie umowy z przewoźnikiem i uruchomienie regularnych lotów do końca tego roku albo koniec zabawy i likwidacja inwestycji. Nic więc dziwnego, że to co nie udawało się zrobić przez kilka lat ziściło się w kilka miesięcy.

A jak nie wiadomo o co chodzi. A w przypadku takiego niespotykanego wręcz cudu gospodarczego naprawdę nie wiadomo, to wiadomo, że stoją za tym pieniądze. Nie jest tajemnicą, że dopłaty od Portów lotniczych i samorządów stanowią dla tanich i tych mniejszych przewoźników znaczące źródło przychodu. Taki na przykład Ryanair może rocznie otrzymywać w ten sposób nawet ponad 700 mln euro.

Lotniska ani tym bardziej samorządy miast w większości przypadków nie mogą bezpośrednio dofinansowywać połączeń lotniczych odbywających się z tychże miejsc, bo nie pozwalają na to unijne przepisy. Dlatego też najczęstszą formą dopłat są tak zwane opłaty marketingowe. Wygląda to następująco: Zarząd Portu lotniczego lub samorząd podpisują z przewoźnikiem kontrakt na promocję połączenia lub regionu na stronie internetowej linii lub w wydawnictwach kolportowanych na pokładach samolotów. Pieniądze, na które opiewają takie umowy, zwykle są liczone w milionach złotych lub euro. Oczywiście dla spokoju unijnych urzędników i opinii publicznej takie umowy oficjalnie służą jedynie promocji. Jednak nieoficjalnie, bardzo często są warunkiem, od którego przewoźnik uzależnia otwarcie nowych połączeń lotniczych. Może przy całym tym hurra optymizmie warto zadać sobie pytanie ile naprawdę radomianie dopłacą do takiego korzystnego interesu?

dziennik pesymistyczny

Sędzia Dredd po polsku

Obublikował pavvel dnia Komentarzy: 1

Nowe prawo drogowe dało oręż do walki z tymi, co w samochodach z nadmierną szybkością przemieszkają polską krainę.  Na drogach i ulicach polskich miast pojawili się policjanci niczym nowe wcielenia filmowego sędziego Dredda. Prawodawca broniąc się przed chaosem drogowego bezprawia ustanowił radykalny system wymierzania sprawiedliwości.  Piratów drogowych ścigają teraz Policjanci – Sędziowie. Kiedy kogoś dopadną, wolno im na miejscu go osądzić, wydać wyrok i wymierzyć karę.

W myśl nowych przepisów, gdy kierowca przekroczy w terenie zabudowanym prędkość o ponad 50 km/h lub gdy będzie przewoził nadmierną liczbę osób, to policjant w czasie kontroli drogowej zatrzyma kierowcy prawo jazdy. Czyli w praktyce oznacza to, że funkcjonariusz dopadnie przestępcę, na miejscu go osądzi, wyda na niego wyrok i wymierzy karę jaką będzie zabranie kierowcy uprawnień do prowadzenia pojazdu. Od wdrożenia nowych, zaostrzonych przepisów drogowych mijają zaledwie trzy dni a już policjanci zatrzymali w ten sposób 144 prawa jazdy.

Dodatkowo  policja nie dysponuje miernikami prędkości, które spełniają podstawowe wymogi prawa metrologicznego co sprawia, że pomiary prędkości wykonywane przez policjantów są bezprawne, a często też nieprawidłowe. Przede wszystkim urządzenia te nie rejestrują pomiarów, a sądy opierają się jedynie na zeznaniach funkcjonariuszy. Praktycznie zatem każdy policjant może zatrzymać prawo jazdy komu chce, a udowodnienia swojej niewinności jest bardzo trudne jak niemożliwe.

Co prawda policjant po zatrzymaniu prawka prześle dokument do właściwego starosty, który – wydając decyzję administracyjną – formalnie zatrzyma uprawnienia, ale to raczej będzie przyklepanie wyroku, który na kierowcę wydał jednoosobowo funkcjonariusz policji państwowej niż sprawdzenie poprawności postępowania mundurowego. Za pierwszym razem prawo jazdy zatrzymane zostanie na 3 miesiące.

Zgodnie z nowymi przepisami starosta może wydać decyzję o zatrzymaniu uprawnień do kierowania pojazdami nie tylko w sytuacji, kiedy prawo jazdy zostało fizycznie zatrzymane przez policjanta. Starosta – a w praktyce urzędnik starostwa – może to zrobić zawsze wtedy, gdy stwierdzi dopuszczenia się jednego z powyższych czynów. Czyli na przykład wtedy, gdy kierowca przekroczy w terenie zabudowanym prędkość o ponad 50 km/h i stwierdzone to zostanie na podstawie zdjęcia z fotoradaru. Wtedy starosta wyda decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy pod rygorem natychmiastowej wykonalności oraz zobowiąże kierowcę do zwrotu prawa jazdy.

Oczywiście można powiedzieć, że to nie jest jednoosobowe oraz subiektywne orzekanie o winie i wydawanie wyroku przez urzędnika czy policjanta, bo ustawodawca w swej wspaniałomyślności przewidział tryb odwoławczy. I tak od orzeczenia policjanta czy starosty będzie się można odwołać do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ale znając szybkość działania polskich instytucji sprawiedliwości to takie pisanie jest jak pisanie na Berdyczów. Nie sądzę żeby tryb odwoławczy był krótszy od 3-miesięcznego okresu, na jaki zatrzymywane będzie prawo jazdy.

Należy też wspomnieć, że kierowcom, którzy zdecydują się na jazdę mimo 3-miesięcznego zakazu, okres zatrzymania prawa jazdy zostanie wydłużony do 6 miesięcy. Jeśli mimo to będą prowadzić auto, zostaną im cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami. A wtedy odzyskanie prawa jazdy wiązać się będzie z koniecznością ponownego zdania egzaminu i spełnienia warunków przewidzianych dla osoby po raz pierwszy ubiegającej się o prawo jazdy. Czyli praktycznie można stracić prawo jazdy na zawsze w wyniku jednoosobowej subiektywnej opinii funkcjonariusza, który dopadną kierowcę za przekroczeniu prędkości, na miejscu go osądzi, wyda wyrok i wymierzyć karę. Tanie państwo prawa. Policjant i Sędzia w jednym.

dziennik pesymistyczny

Polski Harry Houdini

Obublikował pavvel dnia Komentarzy: 0

Czy możliwe jest, aby mając ręce skute kajdankami za plecami wyjąć z kabury konwojującego policjanta pistolet, odbezpieczyć, przeładować a następnie oddać strzał?  Potrafiłbyś tego dokonać drogi czytelniku? A czy byłbyś na tyle sprytny aby zrobić to po pijaku, na tylnym siedzeniu samochodu, który właśnie pokonuje rondo?  Ja bym nie potrafił. Nie znam też nikogo, kto byłby tak uzdolniony. A jednak prokuratura znalazła biegłych, który uznali, że to możliwe.

– Ale nie uprzedzajmy faktów – jak mawiał klasyk.  W pewien wiosenny wieczór policjanci zatrzymali dwudziestotrzyletniego mężczyznę. Do aresztu konwojowało aresztanta dwóch funkcjonariuszy. Jeden prowadził auto, a drugi siedział z tyłu obok zatrzymanego. Podczas jazdy chłopak odebrał broń policjantowi siedzącemu obok niego a następnie śmiertelnie się z niej postrzelił.  Taka jest wersja policji i prokuratury która umorzyła śledztwo w tej sprawie.

Nikogo nie wzrusza fakt że taki czyn wymagał od tego chłopaka nadludzkiej wprost zręczności.  A może nawet umiejętności z pogranicza magii. Wielki Harry Houdini nie powstydziłby się takiej sztuczki. Według prokuratury żył w małej miejscowości na Mazowszu ktoś, kto był równie uzdolniony jak wielkim magik z Ameryki.  Dokonał tego co niemożliwe, jak się okazało na swoje nieszczęście.

Jak informuje prokuratura sekcja zwłok wykazała, że wlot pocisku znajdował się w bliskiej odległości od kręgosłupa, z tyłu, mniej więcej na wysokości paska od spodni. – Pocisk przemieszczał się przez ciało pod kątem 30 stopni, wylot pocisku był na brzuchu, po lewej stronie. W rezultacie utkwił w dachu pojazdu – informuje rzeczniczka tej instytucji.

Prokuratura powołała biegłych, którzy mieli wyjaśnić jak to się mogło zdarzyć, że pokrzywdzony mając skute ręce do tyłu kajdankami mógł wyjąć pistolet z kabury, przeładować go i strzelić sobie w plecy. W celu wyjaśnienia tej zagadki przeprowadzono eksperyment z udziałem pozorantów. Użyto tego samego samochodu, tych samych kajdanek oraz broni policjanta.

 I okazało się, że jest to możliwe. Podobno nie jest żadnym problemem to, że ma się ręce skute kajdankami na plecach, bo to dawało dużą manewrowość i można było swobodnie manipulować pistoletem w takiej pozycji. Również z opinii biegłych wynika, że w tej konkretnej sytuacji było możliwe wyjęcie z kabury pistoletu, przeładowanie go i oddanie strzału w swoją stronę.

To coś niesamowitego. Coś co mogłoby rozsławić Polaków na cały świat. Toż to przecież najprawdziwsza magia. I co ciekawsze okazuje się, że biegli wynajęci przez prokuraturą tą magie rozszyfrowali i potrafią ją, jak się domyślam, wielokrotnie powtórzyć. Wstyd, że się tego bardziej nie nagłaśnia. Przecież można by na taki pokaz prawdziwej magii bilety sprzedawać i duże pieniądze zarobić.

Jakoś nie mogę sobie wyobraził tego zdarzenia. Ale jak prokuratura i jej biegli tak ocenili to pozostaje mi wierzyć na słowo, choć bardzo chętnie zobaczyłbym taki eksperyment.

Ja bym na trzeźwo tak nie potrafił a co dopiero „pod znacznym wpływem alkoholu”. Trudno mi uwierzyć, że mocno pijany chłopak, ze skutymi na plecach rękoma, odbiera broń policjantowi, przeładowuje i następnie strzela do siebie. Jeśli tego nie zobaczę to nie uwierzę.  I choć nic nie sugeruje, to tak po prostu trudno mi w to uwierzyć. Ale możliwe przecież, że mieszkał w Polsce drugi Harry Houdini szkoda tylko, że zginał.

dziennik pesymistyczny

Rok nie wyrok, dwa lata w zawieszeniu też nie kara

Obublikował pavvel dnia Komentarzy: 0

Wygląda na to, że w Polsce najlepszym narzędziem zbrodni stał się samochód. Za zabójstwo młotkiem, nożem, siekierą, za zastrzelenie z broni palnej czy za uduszenie swojej ofiary morderca niechybnie dostanie po schwytaniu i osądzeniu, jeśli nie najwyższą kare, to na pewno karę bezwzględnego pozbawiania wolności. Jeśli jednak zabije jadąc samochodem z prędkością ponad stu dziesięciu kilometrów na godzinę i nawet, jeśli dokona tego czynu na przejściu dla pieszych, to możesz liczyć jedynie na kare dwóch lat w zawieszeniu na pięć lat.

Ponad rok temu zawodowy kierowca Krzysztof I. pędził samochodem miejską ulicą z prędkością około 110 km/h. Wjechał na pełnej szybkości na przejście dla pieszych i na pasach potrącił dwie dziewczyny. Osiemnastolatka doznała ciężkich obrażeń ciała i zginęła na miejscu. Jej o rok młodsza koleżanka przeżyła, ale została ciężko poturbowana. Ponad tydzień spędziła w szpitalu i do dziś odczuwa zdrowotne skutki wypadku.

Prokuratura za czyn, którego dokonał Krzysztof I. zażądała dla niego dwóch lat pozbawienia wolności w zawieszeniu na pięć lat, czyli za rozjechanie dwóch nastolatek na pasach zażądała drastycznie niskiej kary i do tego w zawieszeniu.

Sędzina Katarzyna Siczek w procesie karnym skazała oskarżonego na dwa lata pozbawienia wolności w zawieszeniu na pięć lat. Dodatkowo orzekła zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych przez pięć lat, wypłacenie po 10 tys. zł nawiązki dla każdego z rodziców zmarłej i 5 tys. dla dziewczyny która przeżyła potrącenie na pasach oraz dla obu rodzin pokrycie kosztów procesowych.

– Oskarżony przyznał się do stawianego mu zarzutu, w żaden sposób nie utrudniał postępowania – mówiła sędzia uzasadniając wyrok. – O taką karę prosił prokurator, a także sam oskarżony, który chciał dobrowolnie poddać się karze, choć rodzice, jako oskarżyciele posiłkowi żądali dla niego roku bezwzględnego więzienia.

Sędzina Katarzyna Siczek nie neguje faktu tragicznych skutków tego wydarzenia, jednak przyjęła wbrew stanowisku oskarżycieli posiłkowych, że czyn oskarżanego miał charakter nieumyślny. Mimo tego, że zawodowy kierowca pędził samochodem przez miasto ponad sto dziesięć kilometrów na godzinę, co już samo w sobie stanowiło naruszenie zasad ruchu drogowego przez oskarżonego i zdecydowanie było działaniem umyślnym, to jednak skutek, który spowodował, zdaniem sędziny, nie był objęty jego zamiarem.

– Dlatego to zdarzenie pozostaje tylko spowodowaniem wypadku o określonych skutkach w sposób nieumyślny – tłumaczyła pani sędzina. Czy to nie jest sygnał dla kierowców, że na ulicach miasta kierowcy łamiący ograniczenia prędkości i rozjeżdżający pieszych na pasach pozostaną prawie bezkarni? No niech nawet będzie, że kara jest, ale co to za kara w zawieszeniu, to sygnał, że rozjechanie kogoś nawet jadąc z nadmierną prędkością nie jest zabójstwem tylko tragicznym wypadkiem.

Wyrok w zawieszeniu tak naprawdę będzie dla sprawcy nieodczuwalny. Ten kto wsiada do samochodu i jedzie przez miasto z prędkością prawie 120 km/h musiał wiedzieć, że łamie przepisy i że może spodziewać się pieszych na przejściach. Musiał wiedzieć, że zderzenie z pieszym na przejściu będzie dla tego ostatniego śmiertelne. Musiał wiedzieć, że jeśli samochody stoją przed przejściem to stoją tam w określonym celu i omijanie ich jest śmiertelnym zagrożeniem dla przechodzących przez pasy. I dlatego ktoś taki bezwzględnie powinien mieć zarzut umyślności. Jednak polskie sądy często wydają w takich sprawach łagodne wyroki chociaż w żadnym innym europejskim kraju nie ginie tylu pieszych, co w Polsce.  To wynika z pobłażania kierowcom. Z niskich wyroków, ale też retoryki policji, która ostrzega tylko pieszych, tak jakby tylko oni byli winni tego, że giną na przejściach dla pieszych.

Może nadszedł czas żeby wzorem innych krajów zacząć traktować samochód jako niebezpieczne narzędzie? A kierowca będzie musiał pamiętać, że posiadając takie niebezpieczne narzędzie i używając go w zagrażający innym sposób ma zdecydowaną przewagę nad tymi, którzy takiego narzędzia nie posiadają. Prowadzący samochody muszą być świadomi faktu, że jadąc z nadmierną prędkością narażają na śmierć pieszych. A taką świadomość wymusi na nich tylko nieuchronność  kary pozbawienia wolności i to nie w zawieszeniu.

dziennik pesymistyczny

„roztropną troską o wspólne dobro”

Obublikował pavvel dnia Komentarzy: 4

Było kilka minut przed świtem. Za oknem szarzało. Latarnie świeciły więdnącym blaskiem. To była ta właśnie magiczna chwila, ten właściwy moment w którym powinny kończyć się nocne Polaków rozmowy. Tak się jednak się nie stało.

– Będziesz głosował w wyborach prezydenckich – spytał przyjaciel nagle i jak najbardziej niespodziewanie z niedopasowaniem do chwili i nastroju. – Zdecydowanie nie – odparłem, próbując powrócić do atmosfery leniwego poranka. – A widzisz, popełniasz  błąd. Bo dobrowolna rezygnacja z udziału w wyborach jest grzechem zaniedbania, ponieważ jest odrzuceniem odpowiedzialności za losy Ojczyzny – wyrecytował szybko przyjaciel składając i odkładając  na stolik gazetą którą dotychczas czytał. – Dobrze się Szanowny Pan czuje? – zaniepokoiłem się stanem zdrowia  mojego partnera w rozmowie – Może wody podać dla odmiany? – wykazałem jak najbardziej logiczną troskę.

– Ludzie wierzący winni oddać głos na te osoby, których postawa i poglądy są im bliskie, a przynajmniej nie sprzeciwiają się wierze katolickiej i katolickim wartościom oraz zasadom moralnym – powiedział przyjaciel spoglądając na gazetę. – Musisz zagłosować oczywiście „właściwie”, czyli zgodnie ze swoimi przekonaniami moralnymi, pamiętając oczywiście jako Polak i katolik, że jest tylko jedna wykładnia moralności w tym kraju – dodał. Przypomniałem mojemu rozmówcy, że po pierwsze: ja nie głosuje z przyczyn które są mu znane od dawna. Po drugie: nawet jakbym zagłosował, to raczej nie brałbym pod uwagę wartości wyznawanych przez hierarchów kościoła katolickiego. A po trzecie: ten teatrzyk z czasową wymianą świń (z całym szacunkiem do świnek) przy korycie kompletnie mnie interesuje.

– Ja przecież tylko wskazuję ci właściwą drogę. Ja nie namawiam. Nie ograniczam sumienia.  Ja nie uzurpacje sobie prawa do nakazywania Ci czegokolwiek, ale moim obowiązkiem duchowym jest prowadzenie Cię właściwą ścieżką i przypominanie na każdym kroku o wyższości prawa bożego nad stanowionym przez ludzi oraz o tym kto ma monopol na interpretacje tegoż prawa bożego. Ja tylko przedstawiam Ci – jako Polakowi i katolikowi od niemowlęctwa – etyczne kryteria dotyczące twoich obowiązkowych przecież wyborów. A te kryteria nie podlegają żadnym kompromisom  – niezrażony moimi słowami przyjaciel kontynuował tyradę zerkając  co chwila na leżącą na stole gazetę.

– Czy mógłbyś przestać agitować mnie z samego rana? Do tego jeszcze nie swoimi poglądami i słowami – starałem się po raz kolejny przerwać jego męczące poranne wywody. – Nie jesteś księdzem biskupem.

– Nie jestem, ale przemawiam do Ciebie jego słowami, pamiętając przy tym, że duchowni nie powinni angażować się w kampanię wyborczą po żadnej ze stron, lecz respektować dojrzałość ludzi świeckich i „przez formację ich sumień pomagać im taką dojrzałość osiągnąć” – rzekł przyjaciel.

– Ale to co mówiłeś to typowa wyborcza agitka! – przypomniałem. – Powinieneś jeszcze dla kompletu wspomnieć o obronie ludzkiego życia od poczęcia do naturalnej śmierci, rodzinie opartej na trwałym małżeństwie mężczyzny i kobiety i o obronie wiary oraz o głosowanie na takich kandydatów którzy głoszą powyższe wartości. – Nie, nie mogę tego zrobić używając słów biskupa, bo przecież on jako kapłan nie jest ustanowiony dla polityki, ale dla formacji sumień tak, aby były one zdolne do podejmowania samodzielnych decyzji – powiedział przyjaciel po czym wstał, podszedł do kosza na śmiecie i ostentacyjnie wrzucił tam gazetę.  Świt poczerwieniał pierwszymi promieniami słońca.

dziennik pesymistyczny

Tyle mi zostało, co mi nakapało

Obublikował pavvel dnia Komentarzy: 0

Super rząd w Brukseli oraz krajowy rząd w Warszawie mają wspólne plany jak na siłę uszczęśliwić Polaków wprowadzając, w trosce o ich zdrowie i czystość dusz, podwyżki cen alkoholu.  Wszak Polak, szarak i pracownik musi być trzeźwy każdego ranka gdy przystępuje do pracy. Polak nie powinien przynosić strat pracodawcy oraz państwu swym trwaniem w skacowaniu. Tą samą logiką kierowali się zapewne politycy w czasach słusznie minionych, gdy wprowadzali zakaz sprzedaży alkoholu do godziny trzynastej. Ale tak jak drzewiej, tak i teraz jest sposób, aby sobie z zakazami i podwyżkami poradzić. Przecież od zawsze wiadomo, że Polak potrafi… pędzić bimber.

Pewnego dnia, gdy po raz kolejny porządkowałem domowe archiwum, wpadł mi w ręce plan budowy domowej destylarni alkoholu. Pięknie wyrysowany ołówkiem schemat pokazywał jak w prosty i tani sposób, korzystając z ogólnie dostępnych materiałów, zbudować aparaturę do pędzenia bimbru.

Teraz, gdy oblepiona państwową akcyzą butelka wódki będzie kosztować co najmniej trzydzieści dwa złote, a pół litra piwa cztery złote nadszedł czas, aby przypomnieć sobie stare sprawdzone metody walki i oporu przed głupotą rządzących jakie stosowali nasi ojcowie i dziadowie.  Nadchodzi czas księżycówki.

Zastanawiam się coraz częściej czy nie warto upędzić trochę samogonu? Tak w ramach protestu oczywiście i dla kultywowania rodzinnych tradycji. Ale zaraz przychodzi – nomen omen – otrzeźwienie i przypominam sobie, że żyje w Polsce, a w tym kraju z zasady wszystko jest zabronione.

W wielu krajach wytwarzanie samogonu jest dozwolone. Ale w Polsce nadal nie wolno tego robić nawet na własny użytek. W kraju nadwiślańskim produkcja alkoholu etylowego jest dozwolona jedynie po uzyskaniu setki jak nie tysięcy zezwoleń. Jak się człowiek uprze, zostanie przedsiębiorcą, uzyska wpis do rejestru prowadzonego przez ministerstwo rolnictwa, spełni całe mnóstwo skomplikowanych warunków dotyczących bezpieczeństwa, spraw fiskalnych związanych z akcyzą oraz załatwi poprawnie sprawy kontroli jakości i produkcji  to, w tzw. składzie podatkowym pod ścisłą kontrolą celników, może zacząć produkcje alkoholu.

Ale jak każdy kto próbował uzyskać coś od urzędów wie, że łatwiej zostać neurochirurgiem niż legalnym gorzelnikiem. Czyli praktycznie oznacza to, że produkcja bimbru na własny użytek jest przez prawo całkowicie zabroniona i podlega karze do roku pozbawienia wolności, a w przypadku produkcji znacznych ilości, które tylko sugerują zamiar pokątnej sprzedaży, grozi kara do dwóch lat pozbawienia wolności.

Nasz prawodawca i państwowy nadzorca nadal uznają że Polakowi, który wyprodukuje na własne potrzeby litr bimbru należy się kara lub więzienie.  Bimber w majestacie prawa można produkować na terenie Czech. Tam roczny limit dla jednej rodziny został ustalony na poziomie trzydziestu litrów, których nie można wprowadzać do sprzedaży. Podobnie domowa produkcja jest dopuszczona m.in. w Austrii, Włoszech, Chorwacji oraz Niemczech. W Polsce nadal jednak obowiązują totalitarne regulacje prawne, bo przecież Polak to nie Włoch czy Chorwat. Temu kogo nie stać na wciąż drożejący alkohol w państwowo regulowanej cenie pozostaje zejść do głębokiego podziemia i w konspiracji produkować bimber na własne potrzeby, ciągle pamiętając słowa klasyka: „Tyle mi zostało, co mi nakapało. Jak przyjdzie milicja, będzie prohibicja”.