Już tak mam, że nie potrafię składać życzeń. Dlatego wszelkie związane z tym okazje, takie jak zbliżające się święta, są dla mnie bardzo stresujące. Co do zasady do ja właściwie wszystkim życzę wszystkiego dobrego, ale jak tak przyjdzie co do szczegółów w postaci pojedynczego przedstawiciela ludzkości, któremu trzeba złożyć życzenia to już tylko stercze przed nim jak widły w gnoju i nie mogę wydukać z siebie ni słowa. Czytaj więcej
Albo mam klasyczną fobie społeczną, albo to zwyczajna niechęć tak mną zawładnęła? Sam już nie wiem, dlaczego, ale fakt faktem mam małą wadę. Spokojnie, to tylko takie maleńkie szaleństwo, drobnostka, ale za to dla mnie bardzo uciążliwa. Chyba czas na wyjaśnienia. A więc ja po prostu nie umiem i nie lubię składać życzeń. Tak już mam, że nie potrafię i zdecydowanie nic na to nie poradzę.
Tak jest ze mną coś nie tak i pewnie tak właśnie zostanie po wsze czasy lub na wieki wieków. Nie potrafię składać życzeń, choć jednocześnie przecież wszystkim dobrze życzę. Ale jak przyjdzie – co do czego – to dukam, coś tam pod nosem w klasycznym dla życzeń stylu i nie potrafię powiedzieć czegoś oryginalnego, a już zupełnie nie potrafię wyartykułować czegoś zabawnego. Ograniczam się zawsze do standardowego zestawu w stylu: wszystkiego najlepszego, plus równie standardowe: zdrowia, szczęścia, pomyślności. I to jest maksimum tego, co mogę z siebie wykrzesać. Czytaj więcej
pavvel