– Eeee tam, pani, co też tam pani opowiada, ja to wszystko wiem, czytałam… no i też  jedna pani mi też mówiła, to wszystko przez te żydy i masony – usłyszałem ja,  i z pewnością usłyszał te słowa mój kolega. To pewna pani przy stoliku obok przekonywała swoje koleżanki, że odkryła z niewielką pomocą swoich przyjaciół powód, a w zasadzie przyczynę,  dla którego ten nasz świat mówiąc łagodnie – nie jest doskonały . – No, ja też słyszałam ostatnio… ksiądz biskup podobno tak napisał w liście… i w kościele czytali. Ja nie słyszałam, ale moja koleżanka była w kościele, to i słyszała –poparła ją druga. Wiem, nieładnie podsłuchiwać, ale to nie nasza wina, że w tym lokalu właściciel tak ustawił stoliki, że wszyscy goście siedzą bardzo blisko siebie. A dodatkowo panie wcale nie szeptały między sobą, wręcz przeciwnie, nie kryły się ze swoimi opiniami. Rozmawiały głośno i z wielkim zaangażowaniem o polityce oraz ogólnie o sytuacji gospodarczej. Jak się szybko zorientowaliśmy z kolegą, z tego co słyszeliśmy, panie interesował okres od zakończenia pierwszej wojny światowej aż do współczesności. I choć nie wszystkie w równym stopniu posiadały dostateczne rozeznanie w tych sprawach, to zdecydowanie w większości kobiety  były przekonane, że odkryły zagadkę dlaczego to nasza ukochana ojczyzna targana jest co pewien czas kryzysami.  Winnych zbrodni na polskim bogobojnym narodzie panie jasno określiły i nazwały. Wróg czyhający na matkę ojczyznę został rozpoznany, choć jak panie przyznały działał on od wielu lat w wielkim ukryciu i w ścisłej tajemnicy.  Przypomniał mi się list pewnego biskupa, który instruował, kto odpowiada za skandaliczne ataki na kościół. On też znalazł i nazwał wroga w różnych środowiskach  libertyńskich, ateistycznych i masońskich.Przykład idzie jak widać z góry, choć panie w swej kawiarnianej dyskusji, do wyliczonych przez metropolitę przemyskiego wrogów narodu i kościoła, dodały tych, którzy są w Polsce wrogami tradycyjnymi. – Ja strasznie przepraszam szanowne panie, że tak obcesowo zagaduję, ale czy mogą mi panie powiedzieć kiedy to ostatnio spotkały na swej drodze masona,ja przepraszam, ale bardzo mnie zainteresował ten problem, a widzę, że panie posiadają ogromną wiedzę na ten temat – usłyszałem nagle głos kolegi zwracającego się do pań siedzących przy stoliku obok. Nie powiem, wprawił mnie tym swoim pytaniem w zdumienie, bo nie spodziewałem się, że on tak nagle ze słuchacza –  i to tajnego –  zapragnie przeistoczyć się w aktywnego dyskutanta. Panie dokumentnie zatkało. Przez dosłownie minutę trwała grobowa cisza. – Ja przepraszam jeszcze raz, że się ośmieliłem tak wtrącić, ale naprawdę, nie jestem młody a żyda spotkałem raz w życiu, masona nigdy ,chciałbym … no wiedzą panie… takie marzenie – ponownie przemówił mój kolega.Panie milczały. – To może chociaż przedstawiciela narodu wybranego, no żyda, po prostu panie znają tu w okolicy, bo przecież jak wynikało z pań wypowiedzi wszystko wkoło należy do nich… a ja już z tym moim izraelitą straciłem kontakt… a sam nijak się nie mogę połapać kto jest kim – kontynuował.  Choć panie wpatrywały się w niego w milczeniu,to w ich oczach widać było coraz wyraźniejsze oznaki zniecierpliwienia i oburzenia.  – Jak tak można! –wykrzyczała w końcu jedna z pań, ta co to najwięcej wiedziała o masonach i libertynach. – To skandal! Tak się nie podsłuchuje! Co za maniery! – panie najwyraźniej odzyskały wigor po chwilowym osłupieniu wywołanym przez pytania kolegi. – Ależ ja tak tylko pytam, bo chciałem poszerzyć horyzonty, a dziś trudno rozpoznać libertyna czy masona – wyjaśniał kolega, co w paniach wzbudziło jeszcze większą agresję. Musieliśmy salwować się ucieczką i nie dowiedzieliśmy się jak panie za przykładem swego biskupa rozpoznają wrogów kościoła i narodu. – Kto sieje wiatr, ten zbiera burze – rzucił na odchodne w stronę pań kolega, bo mu się widać przypomniało to przysłowie wywodzące się ze Starego Testamentu. – Jak na ateistę to całkiem nieźle –  pomyślałem.

– Co by pan chciał zmienić? – zapytał ankieter obywatela. –  W kraju? – zapytał z lękiem w głosie zapytany.  – W mieszkaniu – do precyzował ankieter. – Też nic – zapewnił szybko i z wielkim przekonaniem obywatel. Przypomniała mi się ta scena z polskiej komedii, gdy tak słuchałem kolejnego polityka który przekonywał panią dziennikarkę oraz tych co ich oglądali na ekranach telewizorów, że referendum to nie jest najlepszy pomysł w naszej polskiej rzeczywistości. Od pewnego czasu mam takie wrażenie, że politycy oraz urzędnicy w naszej demokratycznej ojczyźnie dostali szczególnej alergii na słowo referendum.– Jeśli pan premier mówi, że nie jest za tym, żeby referendum miało miejsce, to ja wierzę premierowi, że tak właśnie jest. Pan premier nie jest zwolennikiem referendum, zarówno tego, organizowanego przez Solidarność, jak i przez nas – powiedział lider lewicowej partii po spotkaniu z premierem.  Szef rządu nie chce referendum w sprawie reformy emerytalnej. Nie tak dawno słyszałem, że niektórzy politycy partii rządzącej nie są zwolennikami referendum w sprawie ACTA.  Co jest? Pytam sam siebie, bo i tak choć konsultacje trwają, to i tak nikt mnie pewnie nie zapyta wprost co ja o tym myślę.  – Najwyższą formą demokracji jest referendum – mawiał mój nauczyciel w czasach, kiedy nasza demokracje z państwowego nadania była ludowa. I jak widać to w czasach wolności, bardzo się mylił w swojej ocenie. Okazało się, że to nie jest dobrze, aby obywatel państwa bez jakichkolwiek przedstawicieli czy pośredników podejmował decyzje. Brzmi to mniej więcej tak, jakby ktoś się bał, że będzie po prostu niepotrzebny. Bo jak tu mają działać politycy jeśli i tak decyzje podejmie najbardziej nieprzewidywalny w państwie element czyli zwykli ludzie.-  Po co w ogóle uprawiać politykę? Politycy, partie, cały ten nadęty cyrk byłby niepotrzebny, gdyby o wszystko pytać bezpośrednio –  powiedział mój znajomy gdy go zapytałem co o tym myśli. Oczywiście, jak większość polityków tak i on wytoczył przeciwko referendum ulubiony argument – finanse. – Wiesz ile to by kosztowało? – zapytał. Tak, wiem, dużo. Ale to chyba nie jest najlepszy pomysł aby  oszczędzać na demokracji. Może jakbyśmy korzystali częściej z demokracji bezpośredniej mniej by było ustaw, które w dniu ogłoszenia już są bublami. Dlaczego jest taki strach przez bezpośrednim pytaniem co myślą obywatele? Może wynika to z tego, że politycy i urzędnicy obawiają się, że zwykli ludzie na pytanie co by pan/pani zmienił, odpowiedzą, że wszystko.

– Pewnie że możemy o tym porozmawiać, ale to i tak nic nie zmieni,  bo ja już podjąłem decyzję i jej na pewno nie zmienię – zwykł mawiać mój pracodawca.  Już były pracodawca, między innymi z tego właśnie powodu, że miał w zwyczaju właśnie w taki sposób konsultować ze mną, oraz z innymi podwładnymi sprawy zawodowe. Gdy tak od pewnego czasu wsłuchuję się w doniesienia medialne w sprawie „konsultacji społecznych” dotyczących ACTA, to mam wrażenie, że znów słyszę te same słowa, które tak bardzo ukochał mój pracodawca o którym wspominałem na wstępie. – Polski rząd nie wycofa swojego podpisu z żadnego dokumentu, dlatego że jakaś grupa tego żąda – stwierdził nasz premier. Czyli rozumiem, że możemy sobie dyskutować do woli, ale to i tak nic już nie zmieni, bo rząd już podjął decyzję. – Zawsze warto rozmawiać – jak mawiał klasyk. Nie wiem, może ja jestem jakiś dziwny,  ale tego chyba nie można nazwać konsultacjami?  Na początku ktoś w moim imieniu coś podpisał, a potem praktycznie, post factum postanowił przeprowadzić „konsultacje społeczne”.  Raz premier przekonuje mnie, że zawiesza proces ratyfikacji umowy w sprawie ACTA, a następnie słyszę, że Polska (w sensie rząd) swojego podpisu pod umową nie wycofa. – Polski rząd nie wycofa swojego podpisu z żadnego dokumentu, dlatego że jakaś grupa tego żąda – mówi premier.Tak, to bardzo ciekawe. Mnie się zawsze wydawało, że jeśli społeczeństwo czegoś chce, przykład lekarze i aptekarze, to można coś zmienić. Ale widać w przypadku ACTA sprawa nie jest tak banalnie prosta, choć protesty trwają od dawna,premier twierdzi, że rząd nie wycofa podpisu, tylko dlatego „że jakaś grupa tego żąda”. Ciekawe dlaczego nie był takim twardzielem w przypadku lekarzy i ich niedawnych protestów? – Wolności w internecie jest za dużo – mówił pewien poseł Platformy. No cóż,  okazuje się że jak symbole polski walczącej,  tak i sama wolność jest zarezerwowana dla tych wybranych. Dla innych, takich internetowych szaraków,  wolność powinna być ograniczona, bo to po prostu idioci. – Dopóki nie wyjaśnimy sobie wszystkich wątpliwości – (…) – tak długo zawieszony będzie proces ratyfikacji ACTA i niemożna wykluczyć, że w finale będzie oznaczało to brak akceptacji dla tej umowy  – powiedział niedawno premier. A tego samego dnia słyszę w telewizji wypowiedź prawnika, który ze spokojem oświadcza, że jeśli sześć krajów unii europejskiej ratyfikuje umowę, to u nas obowiązywać będzie tak czy inaczej.Używając retoryki posła z platformy rzeczywiście to jakiś idiotyzm. No chyba że to świadome działanie, taka gra na zwłokę. A umowę Acta i tak przyjmiemy. Po roku, jak już ratyfikuje ją minimum sześć państw unii, polski parlament przegłosuje ją na nocnym posiedzeniu sejmu, gdzieś tak o trzeciej w nocy przy pustej Sali, przy okazji głosowania na przykład ustawy o rybołówstwie. Takie mam wrażenie graniczące z pewnością.

– Pewnie że możemy o tym porozmawiać, ale to i tak nic nie zmieni,  bo ja już podjąłem decyzję i jej na pewno nie zmienię – zwykł mawiać mój pracodawca.  Już były pracodawca, między innymi z tego właśnie powodu, że miał w zwyczaju właśnie w taki sposób konsultować ze mną, oraz z innymi podwładnymi sprawy zawodowe. Gdy tak od pewnego czasu wsłuchuję się w doniesienia medialne w sprawie „konsultacji społecznych” dotyczących ACTA, to mam wrażenie, że znów słyszę te same słowa, które tak bardzo ukochał mój pracodawca o którym wspominałem na wstępie. – Polski rząd nie wycofa swojego podpisu z żadnego dokumentu, dlatego że jakaś grupa tego żąda – stwierdził nasz premier. Czyli rozumiem, że możemy sobie dyskutować do woli, ale to i tak nic już nie zmieni, bo rząd już podjął decyzję. – Zawsze warto rozmawiać – jak mawiał klasyk. Nie wiem, może ja jestem jakiś dziwny,  ale tego chyba nie można nazwać konsultacjami?  Na początku ktoś w moim imieniu coś podpisał, a potem praktycznie, post factum postanowił przeprowadzić „konsultacje społeczne”.  Raz premier przekonuje mnie, że zawiesza proces ratyfikacji umowy w sprawie ACTA, a następnie słyszę, że Polska (w sensie rząd) swojego podpisu pod umową nie wycofa. – Polski rząd nie wycofa swojego podpisu z żadnego dokumentu, dlatego że jakaś grupa tego żąda – mówi premier.Tak, to bardzo ciekawe. Mnie się zawsze wydawało, że jeśli społeczeństwo czegoś chce, przykład lekarze i aptekarze, to można coś zmienić. Ale widać w przypadku ACTA sprawa nie jest tak banalnie prosta, choć protesty trwają od dawna,premier twierdzi, że rząd nie wycofa podpisu, tylko dlatego „że jakaś grupa tego żąda”. Ciekawe dlaczego nie był takim twardzielem w przypadku lekarzy i ich niedawnych protestów? – Wolności w internecie jest za dużo – mówił pewien poseł Platformy. No cóż,  okazuje się że jak symbole polski walczącej,  tak i sama wolność jest zarezerwowana dla tych wybranych. Dla innych, takich internetowych szaraków,  wolność powinna być ograniczona, bo to po prostu idioci. – Dopóki nie wyjaśnimy sobie wszystkich wątpliwości – (…) – tak długo zawieszony będzie proces ratyfikacji ACTA i niemożna wykluczyć, że w finale będzie oznaczało to brak akceptacji dla tej umowy  – powiedział niedawno premier. A tego samego dnia słyszę w telewizji wypowiedź prawnika, który ze spokojem oświadcza, że jeśli sześć krajów unii europejskiej ratyfikuje umowę, to u nas obowiązywać będzie tak czy inaczej.Używając retoryki posła z platformy rzeczywiście to jakiś idiotyzm. No chyba że to świadome działanie, taka gra na zwłokę. A umowę Acta i tak przyjmiemy. Po roku, jak już ratyfikuje ją minimum sześć państw unii, polski parlament przegłosuje ją na nocnym posiedzeniu sejmu, gdzieś tak o trzeciej w nocy przy pustej Sali, przy okazji głosowania na przykład ustawy o rybołówstwie. Takie mam wrażenie graniczące z pewnością.

– Jakiego mam pan ptaka– zapytała mnie nobliwa starsza pani okutana w piękne długie futro. Zaskoczyło mnie i zażenowało trochę to pytanie, bo nie wiem, a może wiem, dlaczego od razu pomyślałem, że pani zapytuje mnie o pewną, dość intymną część męskiego ciała. Chwilę zajęło mi, nim uświadomiłem sobie, że przecież pani ta nie jest zainteresowana szczegółami tego, co na miałem szczelnie ukryte w spodniach.Szanownej damie chodziło o to, jakiego ptaka dokarmiam karmą, którą kupowałem na straganie, przy którym obydwoje staliśmy. – Jakiego ma pan ptaka? –powtórzyła pani, sądząc pewnie, że nie dosłyszałem. – Nie, ja… ja tylko dokarmiam… mam na balkonie parę zaprzyjaźnionych gołębi, to dla nich ta karma –pospieszyłem z wyjaśnieniami, bo i ja chciałem sobie samemu wyjaśnić i się upewnić,że to chodzi o takie ptaki z piórami. Handlarka w tym czasie odważyła mieszanki ziaren tyle ile sobie życzyłem i wsypała do papierowej torby. – Ja to nienawidzę gołębi, wytrułabym je wszystkie, szkodniki przeklęte – usłyszałem wyznanie pani w futrze. Zaciekawiło mnie to, bo pani stojąca ze mną przy straganie tuliła do piersi – co prawda okrytej pięknym futrzanym płaszczem -ale zawsze jednak do piersi, małego białego pieska. Piesek spoglądał na mnie z dumą w oczach, a jego grzbiet pokrywał ciepły skafanderek w szkocką kratę.  – Nienawidzę tych latających szczurów.Powytruwałabym to całe towarzystwo –pani kontynuowała tymczasem swoje wynurzenia dotyczące gołębi. I choć starałem się uprzejmie dać znać, że niewiele mnie to interesuje, że się zdecydowanie spieszę, nic to nie dało, bo pani najwyraźniej chciała mnie przekonać, że moje zbożne dzieło dokarmiania zimą gołębi to największa zbrodnia w dziejach ludzkości. – Srają tylko i srają– rzuciła pani koronny argument przeciwko tym sympatycznym skądinąd ptakom. – A pan ich jeszcze dokarmia! – Dodała. Fakt, dokarmiam. Gołębie pojawiły się u mnie na balkonie, a w zasadzie na balkonie mojej sąsiadki ponad dwa lata temu.Założyły tam gniazdo, dochowały się młodych i teraz to właśnie te ptaki ukochały sobie wielką donicę stojącą na moim balkonie i w niej zamieszkały.Codziennie budzą mnie cichutkim gruchaniem, a ja, zimą, i tylko zimą je dokarmiam. Drugi fakt jest taki, że rzeczywiście, ptaki te zabrudziły odchodami okolice inie tylko okolice donicy, w której zamieszkały. Ale co mam zrobić? Przecież nie zaproszę ich do toalety. – Proszę pani ja zdaję sobie sprawę, że jak one coś zjedzą, dajmy na to karmę, którą im właśnie kupiłem, to siłą rzeczy, czy raczej natury, potem to wydalają – powiedziałem, choć wiedziałem, że źle robię zmieniając paniny monolog w dyskusję. – To szkodniki! Nie wolno ich dokarmiać!– Fuknęła na mnie pani, a jej piesek popatrzył na mnie jakby był, co najmniej krwiożerczym dobermanem a nie kudłatym kanapowcem.  – Ale przecież to też zwierzęta, szkoda ich,teraz im trudno o pożywienie – mianowałem się adwokatem gołębi.  – A że paskudzą odchodami, no cóż każde zwierzę tak robi, jak je to i wydala – dodałem. Nie przekonałem pani. Dowiedziałem się, że to wstrętne gadziny ze skrzydłami, że są wredne, że nie opiekują się młodymi i chorymi osobnikami i takie tam… – No i wszędzie srają! –Padło na koniec. – Szanowna Pani raczy zauważyć, że pani piesek też sra, za przeproszeniem – nie wytrzymałem obrażania moich kolegów z balkonu. – No wie pan! Jak tak można pieska do gołębia porównywać, co za ludzie! – Wrzasnęła dama z pieskiem na ręku, a że chciała moim rzekomym aroganctwem zainteresować handlarkę od karmy, skorzystałem z okazji, aby się pożegnać i odejść pospiesznie. Nie wiem, co ludzie mają do ptaków. Ja też nie przepadam jak mnie kolega gołąb budzi o świcie gruchaniem, ale przecież on też chce żyć. Każdy organizm ma prawo do życia, nie tylko psy czy ludzie, ale też gołębie. Co jest złego w tych ptakach?  A że srają – cytując panią – a niech tam srają… Każdy ma prawo, tak do życia jak i do srania…