Świt. Jeszcze nie jasno a już nie ciemno. Nadchodzi koniec tych kilku godzin, gdy w mieście jest prawe cicho i prawie spokojnie. Otwieram oczy. – Cholera! Znów tu jestem – to pierwsza myśl o poranku. Teraz można już sięgnąć po telefon sprawdzając godzinę i ile teoretycznie zostało do kolejnego snu. Tu i teraz to kolejne z uporczywie powtarzalnych nadziei, że coś się jednak zmieni. Tu i teraz to początek czekania na następną okazje. Czytaj więcej