O  dużym prawdopodobieństwie zbrojnego ataku Rosji na Polskę dowiedziałem się z radia. Co prawda inwazja nie miała nastąpić tak od razu, jutro czy po jutrze, ale w przyszłości. Ta zapowiedź przyszłej wojny była reakcją polskiego szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego na słowa byłego doradcy Władimira Putina o tym, że „Inwazja na Polskę i kraje bałtyckie nastąpi w ciągu dwóch lat”.

Zanim jeszcze na niebie nad moim prowincjonalnym miastem pojawią się rosyjskie bombowce postanowiłem sprawdzić gdzie mogę się schować przed bombami.  – Na terenie Polski znajduje się 91 schronów przystosowanych do ochrony ludności w czasie ataku nuklearnego – poinformował w odpowiedzi na pytanie posła resort spraw wewnętrznych, o czym można przeczytać w dzienniku „Rzeczpospolita”. Jeden z nich znajduje się na terenie województwa opolskiego, a 90 na Podkarpaciu. Schrony posiada także resort obrony narodowej, ale ich liczba jest niejawna. Jako mieszkaniec Mazowsza uznałem, że najbliżej mam do tych niejawnych. Ale pewnie nikt mnie i tak tam nie wpuści.  Przecież, jako zwykły obywatel, nie stanowię dla Państwa takiej wartości jak politycy czy urzędnicy.

Może więc w górach znajdę ocalenie? Na Podkarpaciu schronów jest przecież dziewięćdziesiąt. Ale niestety przypomniałem sobie, że Władimir Władimirowicz groził kiedyś tym, że gdyby tylko chciał, rosyjskie oddziały mogłyby w ciągu dwóch dni być nie tylko w Kijowie, ale także w Rydze, Wilnie, Tallinie, Warszawie lub Bukareszcie, więc nie mam szans na dotarcie do celu przed dzielnymi sołdatami. Ten schron w opolskim sobie darowałem z tego samego powodu.

W wypadku wojny czy ataku terrorystycznego nie mam, co liczyć na ratunek. Według oficjalnych danych tylko dwa procent Polaków będzie mogło znaleźć miejsce w schronach publicznych w razie apokalipsy lub wybuchu wojny. Miejmy nadzieje, że przynajmniej rząd ocaleje. Zwykłym śmiertelnikom takim jak ja pozostaje modlitwa. Trzeba modlić się żarliwie, bo zostało podobno w najlepszym wypadku tylko dwa lata, a tu nawet nie ma się gdzie schronić.