– O nie! Znów tu jestem – to pierwsza reakcja o poranku. No i się zaczyna. W śnie jest obecna. Ale tak inaczej. W realności dnia jej nieobecność jest nie do zniesienia. Nie wiem, dlaczego tak mam. Przecież nic w zasadzie się nie zdarzyło złego. Ale ta myśl, że już więcej może wcale się nie zdarzyć jest wielce dołująca. Czytaj więcej
– Pan szanowny to taki bardziej ostatnio radosny? Taką mam obserwacje pana osoby. I chyba się nie mylę, co do powyższego? Tak z dwa tygodnie już chyba w tej radości pan pływa. Aż żal patrzeć, co się z panem porobiło – pozwoliłem sobie na mały żarcik, bo on faktycznie, choć nadal w czerni ubrania i duszy, to jednak wydawał się taki mniej mroczny niż zazwyczaj. Jaśniejszy taki. Czytaj więcej
Muszę przewartościować całą swoją postawę życiową. To była pierwsza myśl, teraz jednak nie jestem już tak radykalny. Jednak coś trzeba zrobić, bo inaczej to nie ma w dalszej perspektywie większego sensu. Ja jestem ciężko chory na romantyzm. Nie wiem dlaczego? Skąd to do siebie wziąłem i po co to w sobie hoduje. To nie ważne. Teraz ważne jest to, że zdecydowanie przesadziłem z romantyzmem. I że doznałem ozdrowieńczego olśnienia. Czytaj więcej
Widzisz, co za los? Psi taki, z całym szacunkiem do psów. Tak już jest. Jest jak jest, że mimo tego, że człowiek wie z góry jak się stanie i co się stanie. Co tam wie? On, czyli ja, mam stuprocentową pewność. Bo przecież wie jak jest i jak z pewnością inaczej być nie zamierza. To jednak zawsze liczy na to, że stanie się coś niespodziewanego. Cud jakiś nastąpi. Otworzą się niebiosa. Ziemia się zatrzecie. Aniołowie stopią z niebiesiech. Głos donośny się rozniesie szeroko po ziemskim padole. Krótko mówiąc stanie się to, co się stać nie mogło, a jednak się stało. Tak się zawsze tego niemożliwego do końca wyczekuje. Czytaj więcej
Powinienem, wiedzieć co kieruje człowiekiem w stanie nietrzeźwości. Przynajmniej z doświadczenia, powinienem to wiedzieć. Rozpoznałem to w teorii i praktyce. Ale nadal poczynania niektórych pijanych są dla mnie niezrozumiałe. Podczas obserwowania takich zjawisk doświadczam czegoś na kształt dysonansu poznawczego. Czytaj więcej
Za każde zabawne wieczory, gdzie pływam sobie do woli w alkoholu, następnego dnia płace bardzo wysoką cenę. Tak, ja rozumiem, że tak musi być, bo tak jest świat skonstruowany Za każdą przyjemność musimy zapłacić żalem, nieszczęściem lub bólem. I w tym przypadku nie jest inaczej. Czytaj więcej
Przyjmują ogólne standardy społeczne ja w swojej pracy wcale, ale to wcale się nie przemęczam. Można powiedzieć, że wykonywane przeze mnie zajęcie jest lekkie, łatwe i przyjemne. No to, dlaczego jest tak że jestem przez cały czas zmęczony? Nie chodzi już nawet o to, że wracam w tej fabryki do norki styrany jak koń po westernie i padam na łóżko z płonną nadzieją na sen do rana. Ja już budzę się zmęczony. I potem przez cały boży dzień łażę zmęczony. I ze zmęczenia zasypiam. Czytaj więcej
Coś jest nie tak. Wiem o tym i to mnie w dużym stopniu męczy. Całkiem jest coś bardzo jest nie tak. Zupełnie nie tak. Od tygodni, a właściwie już powyżej miesiąca, mam wrażenie graniczące z pewnością, że przez życie przelatuje na autopilocie. Chodzę, jem, pracuje, leże, stoję a wszystko to jakbym to nie robił ja sam, tylko ktoś zupełnie inny. Ja jestem tylko w tym obserwatorem, świadkiem. Jestem pasażerem w moim ciele. Czytaj więcej
Są takie dni, że tuż po przebudzeniu wiesz dobrze, że coś złego wisi w powietrzu. Od razu wiesz, że spotka dziś cię jakieś nieszczęście. A jeśli nawet do teraz nic się nie wydarzyło, to znaczy tylko tyle, że w każdej chwili możesz spodziewać się najgorszego. Bo to jest przecież nieuniknione. Dziś był właśnie taki dzień. Obudziłem się z myślą o tym, że jak nic spadnie na mnie jakieś nieszczęście, bo przecież od kilku dni było w miarę spokojnie, a to przecież nie jest naturalne dla mojego życia. Czytaj więcej
Jakieś dwa tygodnie temu przez kilka dni czułem, że jest w miarę spokojnie. Moje życie wpadło w przyjemną rutynę i nawet myślałem o tym, że być może jestem umiarkowanie, ale jednak szczęśliwy. Coś jednak na samem dnie mojej duszy ostrzegało: uważaj, to tylko złudzenie! Coś pewnie zaraz się stanie! No i się stało. Zaczęło się. Nagle społeczeństwo sobie o mnie przypomniało. I siłą wielu instytucji i urzędów zaczęło mnie nękać. I tak już od samego rana, telefon za telefonem. Plus listy, takie zwykle polecone, więc z instytucji. Maile. Esemesy. Wezwania. Spotkania. Konsultacje. Badania. Czytaj więcej
pavvel