W radiu eska przez kilka miesięcy była emitowana reklama w której można było usłyszeć, że firma taka a taka znajduje się przy ulicy focha ileś tam. I co twórca reklamy miał na myśli? Przecież nie nazwę ulicy, bo takiej daremno szukać w moim mieście.

W reklamie słyszymy F – O – H – A. Nie bardzo wiem, bo nie rozumiem czy w tym przekazie promocyjnym lektorka chwiała powiedzieć, że firma znajduje się na ulicy focha przez h czy przez ch. I co to takiego ta focha?  To nie ma znaczenia, bo takiej ulicy w moim mieście nie ma. No dobrze, jest taka ulica. Jest ulica Ferdynanda Focha (nazwisko to czytamy  “fosz” – informacja dla radia eska). Człowiek ten był marszałkiem Francji, feldmarszałkiem Wielkiej Brytanii oraz marszałkiem Polski. Czytaj więcej

Wybory do Parlamentu Europejskiego odbędą się już za miesiąc i kilka dni. Cały dzisiejszy poranek spędziłem na ustaleniu, kto właściwie kandyduje w moim okręgu wyborczym. Motywacją był telewizyjny program, w którym przekonywano mnie do udziału w eurowyborach. Jednak mój zapał ostygł, gdy zdałem sobie sprawę z tego, że to ja szukam informacji o kandydatach a nie oni zabiegają o mój głos. Czy naprawdę powinienem szperać w internecie, dzwonić do siedzib partii, szukać adresów i telefonów komitetów, przeglądać gazety? Przecież trwa kampania wyborcza i to kandydatom powinno zależeć na kontakcie ze mną, z potencjalnym wyborcą. Czytaj więcej

Ile trzeba mieć w sobie odwagi żeby klęknąć na ulicy i wyciągnąć rękę po jałmużnę. Co zmusza ludzi do takich zachować, pewnie nigdy się nie dowiemy, bo każdy przypadek jest inny. Ja widząc taką osobę na ulicy chce wierzyć, że jest ona naprawdę w tragicznej sytuacji życiowej. Czytaj więcej

Jest pewne prowincjonalne miasto 100 kilometrów od Warszawy, które kiedyś było wojewódzkie a teraz ma tylko Komendę Wojewódzką Policji. Urzekające jest to przywiązanie policji tego grodu do wiekowego stylu architektonicznego z ubiegłej epoki. Nie widać tego przywiązania w mundurach w samochodach a w budynkach widać i to jak! Czytaj więcej

Zbierałem się, zbierałem, no i proszę jestem! Jak przystało na prawdziwego pesymistę wchodzę w świat blogosfery bardzo powoli, nieśmiało, wręcz niepewnie… Bo tak naprawdę to sam przecież nie wiem czy to wszystko będzie takie jakie chciałbym żeby było. I czy czytelnikom to się spodoba? Na razie podpatruje, podkradam, zastanawiam się, wybieram, zmieniam. Dopasowuje się. Sam tytuł bloga zmieniałem już z -naście razy i oczywiście do końca też nie jestem przekonany, że ten wybór jest właściwy i w pełni oddaje to, o czym chciałbym się z czytelnikami podzielić. A czy chce dzielić? Też nie wiem? Pewnie, że nie wiem …  To, co tu pisze traktuje terapeutycznie.

Sam pomysł umieszczania w internecie tego, co w danej chwili myślę podsunął mi kolega R., gdy po raz setny utyskiwałem na to, że: ja to bym chętnie coś napisał tylko, kto mi to wydrukuje. A tu proszę, mogę pisać i sam publikować. Oczywiście dalekie to do papierowej wersji, nawet tej bezpłatnie rozdawanej na ulicy, ale zawsze … Więc jestem!  i będę tu opisywał to, co zobaczyłem, przeżyłem, przemyślałem… z daleka od wszechwiedzących „naczelnych”.