Kiedy byłem dzieckiemczęsto słyszałem, że jak dorosnę, to będę mógł ubierać się jak chcę, a terazmam się dostosować do woli i gustu rodziców i założyć na siebie to w czym, wich mniemaniu wyglądałem dobrze. Wiem, byłem małolatem., musiałem siędostosować do woli tych co mnie wychowują i mnie utrzymują. Gdy byłemnastolatkiem pragnienie wyrażania indywidualności poprzez sposób ubierania sięstał się dla mnie jeszcze ważniejszy. Ale znów w szkole i w domu słyszałem, żejestem niestosownie ubrany.  Mój ojcieczawsze twierdził,  że mam nieodpowiedniąfryzurę, nieodpowiednie spodnie, koszulkę z nadrukiem  zamiast porządnej koszuli… w zasadzie dlaniego przeważnie wyglądałem źle.  – Coludzie powiedzą, jak ty wyglądasz – słyszałem od starszych. – Idź do domu i sięprzebierz – mówiono do mnie w szkole. Mnie zawsze wydawało się, a nawet byłem otym święcie przekonany,  że wyglądamdostatecznie dobrze, ale zawsze znalazł się ktoś komu nie pasowałem.Odróżniałem się.  Tak było w latachsłusznie minionych, gdy byłem dzieckiem i społeczeństwo miało straszliwą  ochotę, aby mnie dostosować na swojąmodłę.  Miałem być szary, bury i nijaki.Taki praktycznie ubrany. W stroju na wszelkie okazje. A ja odstawałem od tejspołecznej normy. I tak jest  do dziś.Gdy wyruszyłem z rodzinnego domu w samodzielność życia, postanowiłem sięabsolutnie nie przejmować tym co myślą o mnie inni ludzie. Starałem się… aleprzecież praca… tak, praca wymusza unifikację. Musiałem założyć mundur, wktórym dobrze się biega w wyścigu szczurów. – Młody człowieku, u nas w firmieobowiązują ściśle przestrzegane standardy dotyczące stroju pracowników –usłyszałem od przełożonego pierwszego dnia pracy i aby zarabiać, bo jeść trzeba, musiałem się przystosować. Ale co tam, damradę – myślałem – przecież to tylko kilka godzin, a potem będę znów sobą.  Pracując dla korporacji wiedziałem,  że muszę poddać się rygorowi ubrania,  więc biegałem w koszuli, krawacie igarniturze. Nie powiem, czasami mi się to podobało. Ale wszystko co mnie wtapiaw otoczenie, co czyni mnie niewidzialnym jest chyba nie dla mnie. Pracując dlakorporacji czułem się jak dziecko,  któreco dnia jest lustrowane przez rodzica czy wygląda schludnie i stosownie. Jamiałem to samo wrażenie… ten sprawdzający wzrok przełożonych kontrolujący,  czy przypadkiem koszula nie jest w zbytciemnym kolorze, bo to nie jest dobrze widziane w firmie. Mnie garnitur nigdynie przeszkadzał, wręcz przeciwnie, ale nie lubię być do niczego zmuszany. Azdarzało mi się, że w pewnych firmach przepisy dotyczyły nawet fasonu obuwia, kolorukrawata i kroju garnituru. Starałem się szukać firm,  w których to jak wyglądam prywatnie nie będzienikomu przeszkadzało, ale nie zawsze można było moje „ chcenie” pogodzić zrzeczywistością na rynku pracy. Przyzwyczaiłem się,  że coraz rzadziej ludzie mówią mi, że jestemniestosownie ubrany do okoliczności. Ale ostatnio nastąpiła pewna zmiana.  Choć jestem dorosły to znów, poczułem się jakdziecko. Koszmar wrócił. Teraz okazało się, ze jestem w nieodpowiednim wieku dostroju który mam na sobie. Tak, przecież jak już mam ileś tam lat to powinienemsię znów poddać standaryzacji, która przynależna jest osobom w moim wieku.Oczywiście nie tylko ja tak mam. Społeczeństwo wymaga ujednolicenia od wszystkich,no może od większości.   – To chyba już nie pasuje do ciebie. W twoimwieku już nie wypada się tak ubierać – usłyszałem wczoraj w sklepie. Nie, tesłowa nie były skierowane do mnie,  ale dopewnej pani w średnim wieku. A wypowiedziała je, dostatecznie głośno abym jemógł usłyszeć,  koleżanka tej pani. Wnerwia mnie jak słyszę takie opinie.  Jestem dorosły, ta pani zdecydowanie była jużdorosła  a tu znów czegoś komuś  zabraniają. Kiedyś byłem za młody, terazjestem za stary. Jak ubranie, w którym się dobrze czuję może nie pasować? Czyjest specjalny strój na dziesięciolatka, dla dwudziestolatka i specjalny dlaczterdziestolatka? A jak będę po osiemdziesiątce to mam już chodzić włachmanach i czekać na śmierć? Dlaczego mam się poddawać opinii innych? I tonajczęściej takich co wyglądają szaro, buro i nijako. To jakaś tyrania opinii.– Nie wypada Ci w tym wyjść, bo to za bardzo młodzieżowe dla ciebie  – usłyszałem kiedyś.  Czasem czuję się za stary by żyć,  a za młody by umrzeć.  

– Wszyscy są wobec prawa równi – tak stanowi Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Ale czy wszyscy? Czy naprawdę każdy z nas, i ten bogaty i ten biedny, ten szarak z miejskiego autobusu i ten polityk z pierwszych stron gazet jadący w limuzynie, czy naprawdę jesteśmy równi wobec prawa? Czy równi wobec prawa są posłowie i… no na przykład ten mój znajomy sąsiad na emeryturze. 

Moim zdaniem nie.   Nie ma równości. Przykład? Proszę bardzo. Przed wyborami urzędnicy magistratu mojego leżącego na prowincji miasta zapowiadali bezlitosną wojnę z nieprawidłowo wiszącymi plakatami wyborczymi. Ileż to padło urzędniczych słów o tym, że politycy – kandydaci na posłów słono zapłacą za powieszenie swych plakatów w miejscach do tego niedozwolonych. Słyszałem, że będą bulić nawet dziesięć razy więcej załamanie przepisów. Ale ja już wtedy wiedziałem , że na słowach się skończy.Plakaty o których mowa wisiały na prawie każdej latarni w mieście.  Niejednokrotnie zasłaniając  widoczność. Narzekali na nie wszyscy. Piesi,bo uśmiechnięte podobizny kandydatów na posłów zasłaniały widok przy przejściach dla pieszych. Narzekali też kierowcy,  którzy nic nie widzieli na skrzyżowaniach ulic. Plakaty zgodnie z przepisami nie mogły wisieć niżej niż dwa i pół metra nad ziemią. A prawie co druga latarnia zaśmiecona była plakatami od samej jej podstawy.

W końcu urzędnicy z miejskiego zarządu dróg  wezwali  kilka komitetów wyborczych do usunięcia nieprawidłowo zawieszonych plakatów. Ale do polecenia dostosowało się niewielu,choć drogowcom grozili, że będą naliczane kary finansowe, właśnie  dziesięciokrotność opłaty za ekspozycję materiałów wyborczych. Mało tego, większość komitetów wyborczych wieszała nadal afisze na latarniach niezgodnie z przepisami, czyli za nisko. Potem były wybory a po nich okazało się,  że kar nie będzie, bo urzędnicy  uznali,  że mają niewielkie szanse na ich wyegzekwowanie. A winne jest to, że podobno wiele z plakatów po wyborach  już zniknęło z ulic i nie można łamania przepisów komitetom i kandydatom na posłów i senatorów udowodnić.

I to mnie najbardziej dziwi. Teraz gdy zdjęcie można zrobić nawet telefonem komórkowym urzędnicy w żaden sposób, przez prawie miesiąc, nie mogli zrobić żadnej dokumentacji. Nie mogli czy nie chcieli? I tak oto okazało się po raz kolejny,że niektórym wolno więcej. Mnie najbardziej dziwi to , że ktoś głosował na tych co to łamiąc prawo sami chcieli je stanowić. Kandydaci pokazali nam, mieszkańcom tego miasta dla kogo tak naprawdę jest państwo i dla kogo działa aparat urzędniczy. Mogą wieszać swoje uśmiechnięte podobizny gdzie tylko chcą, bo pozostają bezkarni. Mogą łamać przepisy, bo nikt nie będzie ich nawet chciał ukarać. – Wszystkie zwierzęta są równe, ale niektóre są równiejsze od innych – pisał George Orwell  i jak widać jest to nadal aktualne.

Widziałem go już zdaleka. Stał lekko pochylony,  wpatrującsię w pomidory leżące na straganie ulicznym. Był to starszy pan w czarnym lekkozniszczonym palcie. Miał ten styl ubioru, który mój znajomy określa jakoschludny, ale ubogi. Ubiór miał zniszczony, stary i niemodny, chodź kiedyśchyba uchodził  za modny. Zaciekawił mnietym lekkim pochyleniem i tym, że wyglądał tak, jakby się w sobie zapadał.Zauważyłem go już z daleka. Stał tak jakby chciał cos kupić a nie mógł sięzdecydować. Była w nim taka nieporadność. Wyglądał tak jakby przepraszał żeżyje. Stał oparty o laskę i na coś czekał. Zrobiłem kilka kolejnych kroków wjego kierunku. – Patrzy na mnie – pomyślałem i od razu dodałem w myślach –eeee, wydaje mi się. Jednak czym bardziej się do starszego pana zbliżałem, tenjakby czatując ma mnie, nieznacznie przesuwał się po chodniku, aby stanąć namojej drodze. – No tak  – pomyślałem –jak zwykle, dlaczego zawsze ja. Już kiedyś w tym miejscu pisałem,  że jak magnes przyciągam do siebie ludzipotrzebujących pomocy, potrzebujących wsparcia. I znów się nie pomyliłem. –Starszy mężczyzna stanął przede mną zastawiając mi drogę. – Bardzo panaprzepraszam, że się tak ośmielam ale wyjątkowa sytuacja zmusza mnie do tego…czy może mi pan dać pięćdziesiąt groszy –  usłyszałem. Pan, którego miałem przed sobą miał szarą twarz, pokrytą pajęczyną zmarszczek,był ogolony, ale niedokładnie. Mój wzrok zatrzymał się na zielonkawym krawaciewystającym spod  kołnierzyka, pewnie białejkiedyś koszuli.  – Sam mam niewiele – powiedziałem.– Dobrze, proszę… oczywiście – dodałem wyciągając portfel. – Przepraszam, że jatak, do pana i na ulicy… a może pan złotówkę? – powiedział starszy pan patrzącna moje palce grzebiące wśród drobnych monet w portfelu. Dałem, dałem nawetchyba więcej niż pan prosił. – Dziękuję – powiedział pan. – Bardzo, dziękuje…wie pan  chciałem sobie kupić pomidory –dodał. Życzyłem starszemu mężczyźnie smacznego i wszystkiego najlepszego iruszyłem w swoją stronę.  Gdy już miałemskręcać za róg postanowiłem jeszcze raz spojrzeć na tego pana. Trzymał w rękachfoliową torbę z pomidorami. Nie wiem, może mi się wydawało ale chyba wyglądałna bardziej  szczęśliwego. Przez całydzień myślałem o tym panu spotkanym na ulicy. Jak to już napisałem mnie toczęsto spotyka to pytanie: czy może mi pan dać kilka groszy. Nie licząc, odpoprzedniego poniedziałku taką prośbę słyszałem już sześć razy. To różniludzie. W rożnym wieku. Łączy ich jedno – bieda. Podobno w Polsce na skrajubiedy żyje trzynaście milionów Polaków. Ja nie wiem, może to taki znak czasu.Nowych czasów, że bieda jest tak wszechobecna, tak powszechna. Może tak właśniema być w tych lepszych czasach „ wolnej Polski”?  A jeśli tak ma wyglądać ten nowy doskonalszyświat rzeczpospolitej,  to ja się na tonigdy nie zgodzę. Nie chcę takiej Polski i takiego państwa. Takich podziałów. Adlaczego? Bo może za kilkanaście lat to ja kogoś będę musiał prosić o pieniądzena ulicy aby kupić sobie pomidory. I jeszcze jedno. Zawsze niezmiernie mnierozśmieszają  mądrale, co to radzą tym cożyją w biedzie żeby „ wzięli się do roboty”. – Panie, masz pan dla mnie pracęza godziwą płacę? Bo ja już trzy lata szukam – zapytał wnerwiony jegomość  mojego znajomego. On nie miał. Nie miał. Iprzepędził tego człowieka który chciał złotówkę. I od razu zaczął opowieść otym, że nie może znaleźć pracowników. – Dasz im stałą umowę o pracę i godziwezarobki?  – spytałem. – No co ty! Niestać mnie – usłyszałem w odpowiedzi. Czyli może to system jest debilny nietylko ludzie? – Czyń drugiemu to, co byś chciał, aby tobie czyniono w podobnychokolicznościach – poradziłem mojemu znajomemu  oraz wszystkim którzy dają  „dobre rady” słowami Kropotkina.

– Wszystko jest fikcją– wmawiam sobie, aby poczuć się trochę lepiej. Czasami mi się wydaje, że nawetja nie jestem prawdziwy, bo prawdziwość istnienia w tym świecie zdominowanymprzez pieniądze bardzo dużo kosztuje. Budzę się rano i wszystko wydaje się wtedytakie nierealne. A przecież to sen powinien być urojeniem.   Wiem, że już nie śnię,  ale jeszcze siętak całkowicie nie obudziłem. Jestem na granicy między tym co realne, a tym conierealne. I wtedy tak bardzo mi się nie chce wrócić do świadomego życia.  Tak bardzo chciałbym zostać w świecie marzeń.Wiem, że jak się w pełni przebudzę to znów pojawią się moi wieczni towarzysze -zmartwienia. I znów zacznę o nich myśleć, trwać w nich, analizować, szukaćrozwiązań. A w tej krótkiej chwili zawieszenia jestem jak stojący na  brzegu przed zanurzeniem w morzu. Wiem, żemuszę wrócić do życia,  ale tak bardzo misię nie chce. Wiem, że muszę zamoczyć się cały w morzu życiowych kłopotów a przecieżchciałbym tak bardzo zostać tam gdzie jestem, gdzie czuję się bezpiecznie ispokojnie. Otwieram oczy i znów wszystko do mnie powraca. Patrzę w sufit i choćbardzo chciałbym zostać w świecie marzeń to dobrze wiem, że nic mnie nieuratuje przed rozpoczęciem kolejnego dnia. Wstaję z łóżka i gdy moje stopydotykają zimnej podłogi czuję, że znów zanurzam się w zimnie troskcodzienności. –  Wszystko jest fikcją –powtarzam sobie w duchu w nadziei, że to sen był realny a teraz zaczęła się taczęść dnia która będzie nierealna. Dziś czuję się bardzo źle, jestem od rana bardzozmęczony.  I tak w zasadzie jest co dnia.– Co ty robiłeś w nocy? – pyta mnie kolega widząc moją apatyczną postawę. No właśnie, co ja robiłem w nocy? Spałem.Dlaczego więc jestem zmęczony? Nie  wiem,bo nie pamiętam swych snów. Ale wiem, że były realniejsze niż to życiektóre  przyzwyczaiłem się uważać  za prawdziwe. Dla mnie to wszystko przestaje już być realne. Prawdziwy jest tylko bólistnienia. Jem śniadanie, bo wydaje mi się że tak jest zdrowo. Wkładam nasiebie kolejny warstwy ubrań w nadziei, że będzie mi w nich ciepło.   Zabieram parasol, bo przepowiadali deszcz.Idę wolno, bo nie bardzo mi się spieszy. I cały czas mam dziś uczucie, że towszystko jest nonsensowne. Ba, ja coraz częściej mam takie wrażenie. Jest corazwięcej takich dni jak ten dzisiejszy. Wolę chyba świat marzeń, bo tam jest miłatwiej. Wszystko jest możliwe. A więc chyba bardziej realne. Kiedyś mi sięwydawało, że nie przeżyję tygodnia mając na wszelkie wydatki życioweczterdzieści dziewięć złotych i dwadzieścia trzy grosze. Teraz wiem, że tomożliwe. Ale to życie za takie pieniądze jest coraz bardziej nierealne.Wszystko jest fikcją. Moja praca to złudzenie. Moja płaca to złudzenie.  Moje życie to złudzenie. Łudzę się, że będzielepiej. A co dnia jest tak samo. Tak bardzo lubię wieczory gdy wracam do domu.Odwieszam na wieszak płaszcz i tym samym symbolicznie odwieszam do jutrzejszegoranka moje kłopoty. Zostawiam za sobą to co mnie męczyło przez cały dzień. A toprzecież fikcja, bo ból istnienia i kłopoty są cały czas ze mną i tylko mniesię wydaje, że ich nie ma. Uciekam w marzenia, by czuć się choć przez chwilę bezpiecznie.By choć przez chwilę czuć się lepiej, zdrowiej, szczęśliwiej.  – Przecież wszystko jest fikcją – myślę, bo tylko ta moja fikcja jest natym realnym świecie za darmo.

– A czym oni się takoburzają – oburzył się pewien pan, a we mnie się zagotowało. Przysiadłem się dostolika w restauracji, bo zostałem o to poproszony przez mojego znajomego.Siedziało tam już kilka osób z lokalnego światka biznesu, polityki oraz mediów.Większość  znałem z widzenia,  a że były to „ za wysokie progi …” dlamnie,  to gdy przeciskałem się z moimmarnym napitkiem w dłoni do wolnego stolika w głębi sali, rzuciłem w stronęszacownego zgromadzenia grzeczne: dzień dobry i skierowałem kroki w swojąstronę czyli byle dalej od nich. – Siadaj z nami – usłyszałem, co nie ukrywamtrochę mnie zdziwiło, bo zdecydowanie nie pasowałem do panów w garniturach zeszklaneczkami „ rudej wódy na myszach” w dłoniach.  – Nie przeszkadzam? – Zapytałem. – Nie,siadaj z nami –   upewnił mnie ,że nie będę nikomu z nichwadził, ten który był mi najbardziej znajomy. Reszta panów milczała wpatrującsię w to, co miała w szklaneczkach.  Ich  milczenie przyjąłem jako aprobatę. Jak tylkousiadłem od razu zacząłem się zastanawiać czym to ja zasłużyłem na ten zaszczytdopuszczenia do pańskiego stołu. Tematem dyskusji szacownego zgromadzenia przyrestauracyjnym stoliku był  kryzys wfinansach oraz uliczne protesty  Ruchu Oburzonych,które od pewnego czasu targają większymi miastami Europy. Panowie popijającrudawy płyn ze szklaneczek wygłaszali opinie, które łagodnie rzecz ujmując niebyły pochlebne dla tych co protestują na ulicach Madrytu, Rzymu, Aten czyWarszawy. Dowiedziałem się, że „ Grecy sami sobie są winni tego co tam terazmają bo im się robić nie chce”. Że to „chuligani i komuchy co tylko patrzą aby  zabrać bogatym a rozdać biednym”. Że „ zawszebył wyzysk i trzeba liczyć na siebie,  anie czekać z wyciągniętą ręką, że państwo coś da za darmo”. Czyli w zasadziepanowie byli oburzeni na tych co są oburzeni i pozwalają sobie na protesty. Igdy tak słuchałem ględzenia tych bogatych i oburzonych na tych biednych i teżoburzonych przyszło mi do głowy, że ja pewnie tam zostałem zaproszony jakoprzedstawiciel tych co na ulicach protestują i okupują Wall Street. – Ale ja,choć podzielam poglądy, to nie mam prawa być rzecznikiem ruchu nawet w takbardzo lokalnej i prowincjonalnej skali – pomyślałem. A może się mylę, może onitak z przyjaźni mnie zaprosili  a jaszukam drugiego dna.  – A ty co sądzisz –usłyszałem i już wiedziałem, że dobrze oceniłem sytuację. – Ty tam piszesz nablogu, takie rzeczy… czasem czytam… co ty sądzisz – dopytywał się drugi pan(nie podejrzewałem nawet, że wie o moim pisaniu, ale to miłe że wie). – Ja, ja…ja nie wiem – dukałem zaskoczony jednak, choć przecież się właśnie tegospodziewałem.  – No śmiało… Czym oni siętak oburzają – usłyszałem od panów. Wyglądało na to że choć „ nie chce, alemusze” jak by powiedział klasyk.  – Janie wiem jak oni, powiem w swoim imieniu i tylko w swoim,  ja nie chcę odpowiadać za kryzys którego niewywołałem, nie chcę pieniądza mieć za Boga, nie chcę państwa polityków,finansjery, bankowców , korporacji, urzędników i polityków w którym zwykłyczłowiek jest tylko dojną krową płacącą podatki. Nie chcę upaństwowionejdemokracji, w której pieniądz jest najważniejszy, bo bez niego nikt nie wygrywawyborów. Nie chcę głodowych pensji, nie chcę pracować na czarno, bo firma przeżywatrudności. Nie chcę zastanawiać się w połowie miesiąca czy lepiej kupić lekiczy może coś do jedzenia. Jeśli pracuję to nie chcę czekać na wynagrodzeniemiesiącami. Chcę rozsądnych odsetek w kredytach. Chcę nadziei…. Chcę żyć godnie– chciałem mówić dalej , ale zauważyłem że w zasadzie to już mnie nikt niesłucha. Panowie, zaczęli rozmawiać już o czymś innym ignorując  to co mówiłem. Zdałem sobie sprawę, że mówięsam do siebie, co mnie oburzyło. Dopiłem to co miałem, wstałem i wyszedłem. –To klasyczne, oni zawsze pytają dlaczego, ale sami zawsze wiedzą lepiej i nigdynie słuchają – myślałem idąc do domu.

Ps. W restauracjiumówiłem się z potencjalnym pracodawcą, bo tak normalnie to raczej nie bywam… zoszczędności oczywiście.    

Zawsze przerażali mnieludzie, którzy są bezrefleksyjnie przekonani o tym, że mają na tym naszym „łezpadole” specjalną misję do spełnienia. Tacy, co żyją w przekonaniu, że ich tuna tej umęczonej ziemi nad Wisłą, opatrzność postawiła całkowicie nieprzypadkowo,jak nas maluczkich i nikczemnych. Oni żyją w przekonaniu, że znaleźli się tu bypoprowadzić nasz naród ku wyższym i światłym celom. Denerwują mnie tacy, co tomyślą, że zdecydowanie wiedzą lepiej jak mam żyć, co kochać, czego nienawidzić,co szanować a czym mam pogardzać. Co mam myśleć i w co wierzyć? I nikt, i nicich nie przekona, że się mylą, bo oni mają misje od tego, co: „ Polskę przeztak liczne wieki otaczał blaskiem potęgi i chwały”. Straszni są tacy ludzie, coto zawsze chcą mieć rację… nie, źle się wyraziłem, oni są przekonani, żeposiedli monopol na prawdę. Oni jedni mają wizję i dla naszego wspólnego dobrazrobią wszystko abym był szczęśliwy w ich pojęciu szczęścia.  Nie wiem skąd się bierze u takich „ojcównarodu” przekonanie o swej wyjątkowości? Dlaczego oni zawsze mają to denerwujące przekonanie, że to onibezwzględnie zawsze i wszędzie mają monopol na prawdę?  Taki przewodnik stada ma zawsze wokół siebiestadko wyznawców przekonanych, że wódz ich zbawi od wszelkiego złego ipoprowadzi ku świetlanej przyszłości. Ba, oni uważają, że to zbawienie od zła wszelkiego jest potrzebne nietylko wyznawcom wodza, ale też tym, co jeszcze nie dojrzeli by przyjąć prawdęobjawioną z ust wielkiego nauczyciela. Boję się takich, co to wszystko wiedząlepiej i do tego mają pragnienie władzy. Nie wiem, może jestem niesprawiedliwy,może oni władzy nie pragną a jedynie ona jest im pisana. Może ich źle oceniam,ale ja to piszę, dlatego, że tak czuję, a czuję tak, dlatego, że polityka jestwszechobecna w moim życiu i takich, co wiedzą lepiej jak ja mam żyć jest wśródpolityków bardzo wielu i włażą w moje życie z butami, z miną surowegoprofesora. A czy was nie przyprawiają o lęk ci, których nie przekonuje „wolanarodu”, na którą się tak często powołują, tacy, co nawet jak przegrywająwybory to są przekonani, że jednak w pewnym znanym tylko dla nich sensiezwyciężyli. Tacy, co uważają, że Polacy nie dorośli do światłych idei, jakieoni wyznają.  – W historii różnych państwzdarzają się momenty trudne, zdarzają się błędy, to był wielki błąd częścinaszego społeczeństwa – mówi klasyk w telewizji a ja zaczynam się bać, żekiedyś, gdy dla nich „przyjdzie dzień zwycięstwa”, oni mnie już przekonająjak bardzo się myliłem i zrobią wszystko, żebym już nigdy nie popełnił błędu.Czasem wydaje mi się, i mam wielką nadzieje, że tylko mi się wydaje, że sąwśród naszych polityków tacy, co to nie tylko uważają Polskę za Chrystusanarodów, ale sami zaczęli się już uważać za mesjaszów.  – Mnie witają okrzykami: „Jarosław,Polskę zbaw”. Można to oczywiście różnie oceniać, ale to jest fakt i zcałą pewnością nie ma sensu tego marnować – powiedział przywódca prawych isprawiedliwych a ja znów zaczynam się bać, że będą mnie na siłę zbawiać. – Jawiem, że polococktowcy nas nie kochają, ale my ich tak długo będziemy kochać,aż oni nas w końcu pokochają – przypomniały mi się słowa  Szyszkownika  Kilkujadka. Mam wrażenie, że przynajmniejjedna osoba w naszej polityce wie, że jest sporo Polaków, którzy go niekochają, ale on jest chyba przekonany, że jak będzie ich dostatecznie długokochał to w końcu ich wszystkich zbawi. Tych, co tego chcieli i tych, którzytego nie chcieli. I oni go wtedy na pewno pokochają.

W tabloidach jest takizwyczaj, że przy imieniu i nazwisku bohatera tekstu prawie zawsze podawany jestjego wiek. – Genowefa  Pipszycka,  lat 35 – tak to mniej więcej wygląda. Wczorajprzeglądając wyniki wyborów wpadłem na taki, może i dziwny, ale dla mniecałkowicie racjonalny pomysł. Zastanawiałem się ile głosów wyborców potrzeba dozdobycia mandatu posła na sejm? A może tak, dobrze by było podawać przynazwiskach posłów liczbę głosów wyborców, którzy udzielili im poparcia? Tak dlajasności. Sprawdziłem. Taki pan Zbigniew z prawych i sprawiedliwychpotrzebował, żeby dostać się do parlamentu dwadzieścia dziewięć tysięcydwieście dwadzieścia trzy głosy. Wydaje się dużo i zapewne nie jest to mało,ale jeśli popatrzymy na ogólną liczbę uprawnionych do głosowania, to nie jestto już takie imponujące.   Pan poseł MarekSuski, z tego samego ugrupowania, aby znów zasiąść w sejmie potrzebowałpoparcia siedemnastu tysięcy dwustu pięćdziesięciu jeden osób.  Czyli można przyjąć, że reprezentuje on tylkoich, bo tylko ich zdołał przekonać do siebie a jest przecież posłem z tegomiasta. Ja wiem, że pewnie jest jeszcze jakaś bliżej nieznana liczba osób,którym podoba się ten czy drugi poseł, ale co zrobić, nie wiem ile to jestludzi, tak naprawdę to ja tylko wiem, że głosowało na niego siedemnaścietysięcy dwieście pięćdziesiąt jeden osób. Czy nie dobrze by było wiedzieć, tak, na co dzień, że pani Marzena zprawych i sprawiedliwych zdołała przekonać do siebie 11 738 wyborców, auprawnionych do głosowania można liczyć w setkach tysięcy. Pani Ewa z platformyzdobyła czterdziestu jeden tysięcy pięciuset pięćdziesięciu czterech wyborców.Dobra liczna grupa, ale to nadal lekko ponad czterdzieści tysięcy. A z pewnegoruchu poparcia wystarczyło poparcie siedmiu tysięcy ośmiuset dwunastu wyborców.I już jest się posłem. Żebyśmy się dobrze zrozumieli, serdecznie gratuluję tym,co zdołali do siebie przekonać mieszkańców mojego miasta do poparcia ich wwyborach. Mnie tylko chodzi o to żeby stale im przypominać, że to nie naród wswej milionowej liczbie ich wybrał, ale raczej tysiące i to z jednego miasta naprowincji. Tak dla pokory. Według nieoficjalnych danych z państwowej komisjiwyborczej w Warszawie na premiera głosowało ponad trzysta sześćdziesiąt tysięcyosób. Sporo? A na szefa największej partii opozycyjnej głos oddało około studziewięćdziesięciu sześciu tysięcy wyborców. Też dużo. Ale na przykład ministerfinansów zdobył jedynie nieco ponad dziesięć tysięcy. U nas jest taki zwyczaj,że polityk często utożsamia się z narodem. – My Polacy, chcemy … – słyszę, copewien czas. – W imieniu moich wyborców – mówi to jeden to drugi poseł. Częstotak bywa, że politycy powołują się na wolę ludu, na wyborców. Dlatego chybadobrze by było wiedzieć ilu to wyborców tak naprawdę na nich głosowało. Z ilukonkretnie ludzi składa się ta „wola ludu” czy „ my naród”, na który się takczęsto powołują.

Jest w Polakach dośćpowszechna tęsknota za tym, co zagranicą. Polskie, nasze, przez nassamodzielnie i oryginalnie wykonane już nas tak nie cieszy. Zagraniczne zawszelepsze, bo… zagraniczne. Nie podoba nam się to, co mamy.  Polskie, to takie jakieś byle jakie. A jakjuż coś nam się uda zrobić porządnie lub planujemy jakieś zmiany w naszymkraju, to zawsze musimy to porównać do zagranicznego wzorca. Istniejeprzekonanie, że bez takiego porównania, to, czego dokonamy będzie mniejdoskonałe. Nic nie może być tak po prostu, polskie i nieporównywalne doniczego, oryginalne. Zawsze musi być dobry, bo zagraniczny pierwowzór i dopieronasze dzieło porównane do zagranicznego wzorca zyskuje w oczach Polaków. -Jestem głęboko przekonany, że przyjdzie taki dzień, kiedy nam się uda, żebędziemy mieli w Warszawie Budapeszt – powiedział chwilę po ogłoszeniu sondażywyborczych prezes prawych i sprawiedliwych. No proszę, Warszawa to już niebardzo się teraz podoba. Bo to przecież polskie miasto, a bardziej pasujeprezesowi Budapeszt. Wiem, że trochę nadinterpretuję słowa prezesa. Wiem, żezdanie „w Warszawie będzie Budapeszt”, odwołuje się do przypadku węgierskiegopremiera Viktora Orbána. Ten polityk po ośmiu latach w opozycji wrócił nastanowisko, zdobywając większość w parlamencie. Ale mnie to wnerwia, że znówktoś chce mi coś wymieniać na zagraniczne, czyli jego zdaniem pewnie znacznielepsze. Nie tak dawno słyszałem prawie, co dnia, że Polska to będzie drugaIrlandia. No tak, bez tego porównania to jak nic nie doszedłbym do wniosku, żebędzie lepiej. Irlandia to wspaniały wzorzec i teraz będziemy ją tu nad Wisłąbudować. Jeśli o to chodzi to rozglądając się po szyldach, po napisach nawystawach sklepów oraz po jego wnętrzach, można dojść do wniosku, żeprzynajmniej językiem angielskim dopasowaliśmy się idealnie do zagranicznegowzorca. Tam też język angielski jest powszechny oprócz irlandzkiego.  Ale Polska nie tylko Irlandią miała się stać.Pewien polityk z platformy, szef ministerstwa spraw zagranicznych ocenił kiedyś,że eksploatacja gazu łupkowego w Polsce daje szansę, aby za dziesięć dopiętnastu lat nasz kraj stał się drugą Norwegią. – Musimy pamiętać o nowejszansie. To jest wielka szansa dla Polski, że Polska stanie się drugą Norwegią- mówił prezes prawych i sprawiedliwych podczas debaty kandydatów na prezydentarok temu. Czyli pragnienie abyśmy stali się nie Polską, a drugą Norwegią jesttak w partii rządzącej, jak i w opozycyjnej. A nasz premier rzekł kiedyś – Polska nie zamieni się w Grecję, (…)uchronimy Polskę przed wywrotką.   Czyli nie zawsze dążymy do niedoścignionegowzorca, czasem przed nim uciekamy. Przerabiać Polskę na Japonię chciał prezydent Lech Wałęsa. A wzamierzchłych czasach błędów i wypaczeń, Edward Gierek chciał zbudować drugąPolskę i może słusznie, że nie kolejną republikę. Ale wtedy byliśmy „czwartąpotęgą na świecie”. A prawda… zapomniałbym o budowaniu u nas IVRzeczpospolitej, ale do tego może też nie wracajmy i próbujmy dalej. A może takzbudować coś naszego, takiego bez porównania? A nie ciągle wskazywać wzorzec.Wygląda na to, że u nas często występuje pragnienie opcji. Jak nie niemieckiejto irlandzkiej, norweskiej, węgierskiej czy japońskiej. Fakt, dobrze, że nieGreckiej. A może znów czas powiedzieć: Patrzcie – mówimy – to jest nasze, przeznas wykonane, i to nie jest nasze ostatnie słowo!

  – Aleśmy panie wybrali – tymi słowamiprzywitał mnie mój sąsiad pan Wiesio i są to dla niego tradycyjne słowa powitania,jakim raczy sąsiadów po każdych wyborach. Ale tym razem słowa pana Wiesławabrzmiały tak jakoś smutno, bo to niby w moim mieście, bastionie prawych isprawiedliwych zwyciężyli powyżsi, czyli ulubieńcy pana sąsiada, ale w całymkraju już nie było tak różowo. Widziałem w oczach pana Wiesia niezadowolenie,bo choć w naszym okręgu wygrała partia, którą on popierał całym sercem, tonajwięcej głosów zyskała w wyborach pani z platformy.  I to go smuciło. – No zależy, kto co wybierałi czy w ogóle głosował – Usłyszałem za plecami głos innego sąsiada znanego mitylko z widzenia i to tylko, dlatego, że zwróciłem na niego uwagę, boprzystroił on balkon wielkim plakatem partii rządzącej. Wzasadzie miałem już odejść, ale zbliżyły się jeszcze dwie panie przywitaneprzez pana Wiesia, tym samym zawołaniem sugerującym ich udział w wyborach.Czyli miałem na podwórku, tuż przy bramie wielką dyskusję powyborczą. – Ja topanie się cieszę, że pan poseł S… i posłanka W… znów są posłami – rzuciła jednaz nowoprzybyłych pań.  – Ja też, ja też –potwierdziła jej koleżanka. – A słyszeli sąsiedzi, że posłem został też ktoś zruchu Palikota? – zapytałem. Nastała cisza. – Widocznie nie trafiłem na zwolenników pana Janusza! – pomyślałem.  Wyglądało, że wszyscy u mnie w mieście, aprzynajmniej w mojej kamienicy są zadowoleni z wyników wyborów – sądzę pogrupie reprezentacyjnej złożonej z moich sąsiadów. Bo to sprawiedliwi i prawiwygrali u nas, a i sąsiad od platformy zadowolony, bo w kraju jego ulubieńcyzwyciężyli.  Czyli nadal zapowiadają sięcztery lata uśmiechu w lekkiej opcji wnerwienia… – A jak państwo uważają, czyprzy takiej frekwencji gdzie więcej Polaków nie głosuje niż głosuje, rząd, jakiby nie powstał nie ma legitymacji do rządzenia? W zasadzie to wygrali ci, conie głosowali. Czyż nie – zapytałem licząc na dyskusję. Wszyscy popatrzyli namnie tak jakoś dziwnie. – Eeee, panie…. pan to zawsze coś śmiesznego wymyśli – rzekł pan Wiesio rozbawiony. I natym się skończyło. A jakby przyjąć, że te ponad pięćdziesiąt procent Polakównie głosowało ze świadomego wyboru? Co to oznacza? Może warto zadać sobie topytanie. Mamy na to czas, do następnych wyborów, a do tego czasu rządzić będąci co ich poparło 39 procent obywateli z tej głosującej mniejszości.