Witajcie w dzikim kraju! Przynajmniej, jeśli chodzi o polityczne oblicze naszej ojczyzny. Przez lata powtarzałem do znudzenia przy każdej okazji, że w świecie polityki panuje w naszym kraju istny kult ludźmierskich zasad politycznych. Te wieczne insynuacje, haki, czarne teczki, akta bezpieki, szafy pełne domniemanych i prawdziwych donosów. Agenci, podsłuch, prowokacje i tajne nagrania. Inwigilacje jednych polityków przez służby bezpieczeństwa, na wniosek i przy aprobacie innych polityków. Wieczne, wzajemne oskarżenia, że jeden kradł, a drugi planował oszustwa z biznesmenami.  I oczywiście żadnych dowodów tylko wieczne insynuacje. Wiecznie bulgoczący kocioł z naszą polityczną zupką. Jedni politycy w niej pływają, w charakterze przekąski medialnej, a inni politycy dokładają do ognia mieszając stale w kotle. 

Jak na stronicach Kordiana, mistrza Juliusza Słowackiego, czarownice i diabły mieszają w wielkim kotle, tak i na naszej współczesnej scenie politycznej znów pojawia się kocioł, z którego wyłaniają się po kolei stwarzani przez nas w wyborach polityczni przywódcy. Pojawiają się i znikają, bo jedni wygryzają drugich. Aż się prosi żeby na tej naszej politycznej scenie tak jak u Słowackiego, w końcu pojawili się aniołowie, którzy przepędzą zgromadzenie czarownic i diabłów. Za mocna analogia? Możliwe. Ale gdy piszę lub mówię o ohydztwie polityki, ja tylko, w swej skromnej osobie, to mogę być uznany za paranoika. Pogodziłem się z tym. Nie znam się na meandrach polityki, bo sam jej nigdy nie uprawiałem. Moje zdanie może się nie liczyć. Moja opinia może być niesprawiedliwa czy nawet krzywdząca dla świata polityki. Ale inaczej się sprawy mają, gdy o dzikości polskiej polityki wypowiada się ktoś, kto w niej działał aktywnie od dwudziestu przeszło lat. Kto jeszcze nie tak dawno stał na szczycie politycznej drabiny. Kto był ministrem rządu. Politykiem był i chyba jest nadal, po prostu. On jak nikt inny przecież zna się na politycznej kuchni.

– Jestem dowodem na to, że Polska jest w dalszym ciągu dzikim krajem – powiedział były minister sportu Mirosław Drzewiecki w rozmowie wyemitowanej w TVN24. Pewnie wie, co mówi skoro się tym od dwudziestu lat zajmuje. Skoro, jako minister był w rządzie tego dzikiego kraju. Więc jego słowa mają większą moc niż moje wieczne narzekanie na polityków. Powtórzę za Tiltem: nie wierzę politykom. To tylko słowa. Ale gdy Drzewiecki – jak mówi – gardzi polityką, to jego słowa są jak wystrzał z armaty. Gdy ja mówię, że w stosunku do obywatela, państwo zachowało stare popeerelowskie wzorce, to są to tylko słowa wynikające z moich przemyśleń i obserwacji. Nic więcej. Przecież nigdy nie widziałem państwa od środka. Nie byłem ministrem. Nie byłem politykiem. Więc co on tam wie – powie wielu. Ale gdy były minister mówi, że to, co się obecnie dzieje w Polsce jest obrzydliwe to, co ja mam o tym myśleć? On przecież ma większą wiedzę o moim państwie niż ja maluczki, szary obywatel.

– To mi przypomina zamierzchłe, stare czasy, kiedy można było powiedzieć – dajcie mi człowieka, a coś się na niego znajdzie – słyszę z ust byłego ministra. Czy mam się bać? Pewnie tak. Bo coś tu jest nie tak. Czy nic od dwudziestu lat w Polsce się nie zmieniło? Dajcie mi człowieka a znajdę na niego paragraf – zwykł mawiać żelazny Feliks Dzierżyński. Czy mam, uważać zważywszy na słowa byłego ministra polskiego rządu, że te mroczne czasy, w których na każdego można było spreparować dowolny materiał jeszcze nie minęły? A że już raz zacytowałem utwór Tiltu, to niech dalsze jego słowa będą przestrogą i zarazem zakończeniem moich dzisiejszych pesymistycznych rozważań wokół słów Mirosława Drzewieckiego.  We własnym domu trudno być prorokiem. Ale mówię to, co widzę ze swych okien. I nie chcę, was straszyć zobaczycie sami. Że najciekawsze dopiero przed nami.

W starciu z instytucjami państwowymi, w tym także samorządowymi, zwykły obywatel nie ma szans. A jeśli dodatkowo państwo nasze reprezentuje urzędnik odziany w mundur, to szanse zmniejszają się do zera. I choć strażnik miejski jest przecież niczym innym jak pracownikiem samorządu, czyli magistrackim urzędnikiem a nie funkcjonariuszem policji, to jednak mundur daje mu wielką władzę. Strażnik jednak nie podlega ostrym rygorom naboru i szkolenia, jakie przechodzą kandydaci na policjantów. Zasadne jest więc pytanie, czy strażnik miejski jest dobrze przygotowany do pełnienia funkcji policyjnych. I czy te uprawnienia, które ma na mocy odpowiednich ustaw, z braku odpowiedniego szkolenia, wiedzy czy nawet odpowiednich predyspozycji psychicznych, nie będą nadużywane. Wczoraj w telewizyjnym programie widziałem reportaż o zwykłym obywatelu z miasta Łodzi, który sfotografował źle zaparkowany samochód straży miejskiej. I tym właśnie wzbudził wielki gniew strażników miejskich, którzy w stosunku do delikwenta użyli środków przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej oraz kajdanek.  Następnie doprowadzili mężczyznę do najbliższego komisariatu policji gdzie spędził kilka godzin.

W TVNowskim programie Uwaga wypowiadał się między innymi przełożony sfotografowanych strażników. I tam właśnie usłyszałem słowa, które są jak mi się wydaje stałym już i standardowym oskarżeniem wobec osób, które popadły w konflikt z urzędnikiem w mundurze.  Wystarczy złożyć zawiadomienie o przekroczeniu uprawnień przez funkcjonariusza, aby w odpowiedzi na postawione mu zarzuty zostać oskarżonym między innymi o używanie słów wulgarnych i obelżywych w stosunku do funkcjonariusza w mundurze. Łatwo zgadnąć, komu uwierzy sąd, gdy już przed nim staniemy i słowa mundurowego będą przeciwko naszym słowom. Wielokrotnie słyszałem o takich przypadkach i wystarczyła krótka sonda wśród moich znajomych z pracy, aby potwierdzić, że nawet niewinnie wyglądającym i grzecznym z natury osobom zdarzyły się oskarżenia o używanie słów wulgarnych i obelżywych w stosunku do funkcjonariusza straży miejskiej.

Może nawet uwierzyłbym, że ten pan z miasta Łodzi i moja koleżanka, z natury spokojny człowiek, to jacyś zakamuflowani cholerycy, co to jak tylko zobaczą funkcjonariusza, to od razu zaczynają go lżyć i obrażać. Uwierzyłbym gdyby nie to, że sam stałem się kilka lat temu przedmiotem takich oskarżeń ze strony strażników. I od razu dodam, że nikogo nie obrażałem słownie, a wręcz przeciwnie, byłem wyjątkowo małomówny, spokojny i zrównoważony, zważywszy na okoliczności. Zdarzyło mi się kiedyś zatrzymać samochód w miejscu gdzie obowiązywał zakaz parkowania. Nie chciałem tam zostawać długo. Tylko tyle czasu, ile potrzeba na otworzenie bagażnika i wystawienie tego, co się w nim znajdowało na ulicę. Nie zdążyłem jeszcze wyłączyć silnika, a już pukał w okno mojego samochodu strażnik miejski z propozycją ukarania mnie mandatem za parkowanie w strefie, w której jego zdaniem nie powinienem tego robić. Nie dyskutowałem. Nie marudziłem. Spokojnie odmówiłem przyjęcia mandatu, bo mieliśmy ze strażnikiem inne zdanie na temat różnicy między zatrzymaniem i postojem pojazdu. A że nie chciało mi się dyskutować, więc uznałem, że sąd jest najwłaściwszym miejscem do rozstrzygnięcia, który z nas dwóch ma rację.

I tak się stało. Spotkaliśmy się przed obliczem sądu z panem strażnikiem i tam dowiedziałem się z ust funkcjonariusza straży miejskiej, że, podczas gdy funkcjonariusz pełen skromności i wymogów służby starał się wręczyć mi mandat, ja podniesionym głosem używałem w stosunku do niego słów wulgarnych i ogólnie uważanych za obelżywe, czym go uraziłem do żywego. Zdziwiłem się, bo albo miałem pomroczność jasną, albo po prostu strażnik kłamał, że byłem taki, jakim nigdy nie bywam. Na pytanie wysokiego trybunału czy tak było zaprzeczyłem i przywołałem na świadka osobę, która podróżowała wtedy ze mną samochodem. I tu jakby to moje szkalowanie munduru znikło zupełnie. Bo ani strażnik już więcej do kwestii słów wulgarnych nie powracał, ani sąd jakoś nie drążył tematu mojej wmawianej mi przez strażnika obelżywości. Tak, więc jeśli chcesz mieć stuprocentową pewność, że nie obrażasz słowem munduru, staraj się drogi czytelniku mieć świadka starć słownych z funkcjonariuszem.  Bo nieważne, że nie obrażałeś słowem, ani nawet czynem strażnika miejskiego. Jak nie masz świadków na swą niewinność to możesz być prawie pewien oskarżeń o używanie słów wulgarnych i obraźliwych.

Nasze wielkie urzędnicze państwo jest chore. Nic nowego – powiecie. Tak, ale ja chyba odkryłem, na co nam zachorzało nasze państwo. Bo ono w zasadzie stale jest w boleściach. Jak już tylko nadchodzi jakaś nadzieja na wyzdrowienie, to zły wirus w postaci dociekliwych obywateli, czy też dziennikarzy, znów atakuje organy państwowe i znów trzeba ogłosić kryzys chorobowy. A jak wiadomo w chorobie pacjent musi mieć całkowity spokój. Nie trzeba go zbytnio denerwować. A już na pewno nie wolno go niepokoić dociekliwymi pytaniami. A i wiele chorowitkowi trzeba w czas choroby wybaczyć, bo przecież to nie jego wina, że zachorzał, a ogólnego stanu chorobowego panującego na świecie. Jest jedna choroba, na którą państwo i jego urzędnicy zapadają nad wyraz często. Jak tylko ktoś zaczyna zadawać zanadto dociekliwe pytania, od razu organy państwowe dostają strasznych boleści i ogłaszają wszem i wobec że nic a nic nie pamiętają. I od razu ich mniej boli. To taka choroba i lekarstwo zarazem. Państwo nasze w osobach urzędników często zapada na amnezję.

Na amnezję ograniczoną, bo nie pamiętają urzędnicy tylko tego, co jest dla nich niewygodne. Zalety swojej pracy i sukcesy pamiętają długo i mogą o tym rozprawiać godzinami. Ale jak tylko pada trudne pytanie od razu nikt nic nie pamięta. Symptomy tej choroby można obserwować na przykład w sejmie gdzie prawie nikt z posłów nie pamięta tego, co obiecywał podczas kampanii wyborczej. Coś tam mówił, coś tam obiecywał, ale sytuacja się znacznie zmieniła i teraz nie pamięta pan poseł czy senator dokładnie tego, co obiecywał, ale przy następnych wyborach zapewne sobie przypomni. W komisjach sejmowych, jak tylko z nadzieją na poznanie prawdy, usłyszymy trudne dla przesłuchiwanego urzędnika pytanie, to od razu zamiast odpowiedzi możemy obserwować istny cud niepamięci. 

Kilka dni temu polski oddział Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka zaprezentował na konferencji prasowej wykaz lotów samolotów amerykańskich, które lądowały na lotnisku w Szymanach. W dwa tysiące trzecim roku samoloty amerykańskiej centralnej agencji wywiadowczej startujące z Kabulu w Afganistanie i z Rabatu w Maroku lądowały na lotnisku w Szymanach przynajmniej sześciokrotnie. Dzienniki lotów fundacja pozyskała na zasadzie dostępu do informacji publicznej z Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej. Jest to pierwszy w tej sprawie przypadek, gdy instytucja państwowa potwierdziła przecieki i doniesienia pochodzące jak dotąd z anonimowych źródeł lub będące wynikami dziennikarskiego śledztwa. Od czterech lat rząd polski miał w tej sprawie amnezję. Coś tam niby kojarzył, ale tak do końca to nic w tej sprawie nie wiedział i nie pamiętał. Mam takie wrażenie, że polskie państwo wypowiadające się w tej sprawie poprzez swoich przedstawicieli dostało całkowitej amnezji wstecznej, jeśli chodzi o te tajemnicze loty CIA. Rząd polski przez cztery lata mówił nieprawdę na temat istnienia rejestrów przelotów samolotów powiązanych z CIA do Szyman, czy dostał prawdziwej utraty pamięci w odniesieniu do tych zdarzeń? Nie wiem. Ale wiele na to wskazuje.

Jeśli państwo dopadła amnezja dotycząca lotów samolotów CIA na lotnisko w Szymanach, to można przyjąć, że pewnie taką samą chorobą niepamięci objęta jest też sprawa tajnych więzień CIA w Polsce gdzie przesłuchiwani byli ponoć podejrzani o terroryzm. Takie oskarżenia przeciw naszemu rządowi wysunęła w dwa tysiące piątym roku organizacja praw człowieka Human Rights Watch. Według HRW takie więzienie w Polsce miało się znajdować na terenie szkoły wywiadu w Kiejkutach lub w pobliżu wojskowego lotniska w Szymanach na Mazurach. Rząd polski konsekwentnie temu zaprzeczał i zaprzecza.  Jeśli rząd polski przez cztery lata stale powtarzał nieprawdę na temat istnienia rejestrów przelotów samolotów powiązanych z CIA do Szyman to przecież tak samo może być w przypadku nielegalnych więzień. Liczni politycy, w tym ówczesny prezydent Aleksander Kwaśniewski zaprzeczali, by takie więzienia w Polsce istniały. Czy mieli amnezję? Pewnie tak, bo niektóre błędy najlepiej wytłumaczyć niepamięcią.

Widziałem dziś, stojąc w kolejce w piekarni, jak starsza pani płacąc za chleb wysypała na ladę pełno monet. Ekspedientka z wielkim zapałem rozpoczęła liczenie. Ale że monety były w większości żółtymi monetami groszowymi, to trwało to dłuższą chwilę. Za mną w kolejce do kasy stanął jegomość w średnim wieku, który na każdy ruch kasjerki mylącej się i zaczynającej liczenie grosików od nowa znacząco sapał i przywoływał imię Pana Boga nadaremno. Pani sprzedawczyni właśnie przeliczyła kolejne grosze ustawiając je w zgrabny stosik i zabierała się za ustawianie następnego, a on swoje: Jezus! I to prosto w moje ucho, sapiąc przy tym ponaglająco, lecz nadaremnie. Rozumiem, że jak ktoś podjechał swoim nowiutkim mercedesem, aż pod same drzwi piekarni blokując całkowicie ruch na chodniku, wysiadł z samochodu ignorując uwagi przechodniów, co do sposobu parkowania, a potem bez słowa wlazł do sklepu – to pewnie się bardzo spieszy. Bo przecież inaczej, ten pan pachnący jak fabryka perfum, w drogim, choć trochę nie modnym już garniturze, gdyby się nie spieszył tak bardzo, to pewnie zaparkowałby jak każdy, czyli zgodnie z przepisami. I pewnie gdyby nie pośpiech, to z pewnością po wejściu do sklepu powiedziałby zwyczajowe: dzień dobry.  Ale on jak widać się bardzo spieszył, bo mi w to moje ucho jak mantrę powtarzał: – Jezus! Jak można takimi drobnymi płacić? Jezus! Ludzie się spieszą!

Mam nadzieję, że przez słowo: ludzie, miał na myśli kogoś innego niż mnie i siebie. Bo ja nie chciałbym być w jakikolwiek sposób kojarzony z tym panem. Tak czy inaczej, pani liczyła starczy grosz za chleb, a ja wysłuchiwałem tego marudnego i jednostajnego głosu pana w garniturze, wzywającego Boga na świadka jego cierpienia. – Nie może pani płacić grubszymi a nie takim bilonem! – nie wytrzymał i pouczył staruszkę pan z stojący za mną.  – Ludzie się spieszą! – dodał znów stawiając mnie i siebie na równi. – Nie mam innych – odparła wyraźnie speszona staruszka. A ja w myślach zaczynałem rozpatrywać czy jak odwrócę się i wyjadę gościowi z grzywy to on zrozumie, za co oberwał. Ale gdy się odwróciłem i spojrzałem w twarz osobnika za mną zrozumiałem, że pewnie jednak nie zrozumie. Na szczęście moje krwawe rozważanie i niecierpliwość mojego sąsiada z kolejki została przerwana, bo pani sprzedawczyni uporała się z liczeniem grosików staruszki i ta w pośpiechu opuściła sklep.

Teraz, gdy przyszła moja kolej na zakupy postanowiłem i ja wysypać wszystkie grosiki na ladę, ale się powstrzymałem, bo wiedziałem, że jak jeszcze raz usłyszę to jego ponaglające mnie: Jezus! To nie wytrzymam i mu naprawdę coś zrobię. Zapłaciłem, więc jedną monetą. Byle szybciej. Ale jak już opuszczałem sklep to przypomniało mi się pewne zdarzenie, o którym czytałem w prasie. Była to dziennikarska opowieść o pewnym motocykliście, który w ramach protestu przeciw wysokim opłatom za przejazd jednośladów, obowiązującym na autostradzie A1, postanowił zapłacić drobnymi pieniędzmi za usługę. A że były to monety naprawdę drobne, więc liczenie trochę trwało. Wokół niego pojawili się policjanci i mężczyzna z kamerą, który filmował cały proces płacenia. Pani z kasy przyjmująca pieniądze w okienku kilka razy zwróciła uwagę motocykliście, że pieniądze za przejazd, którymi chciał zapłacić powinny być odliczone. Po zakończonym procesie liczenia grosików pan otrzymał paragon, wsiadł na swój pojazd i odjechał. Ale na tym się nie skończyło. Po pewnym czasie motocyklista otrzymał z krakowskiego sądu zawiadomienie mówiące, że płacąc drobnymi w punkcie poboru opłat na autostradzie tamował tam ruch przez pięć minut. Został on uznany winnym i dostał grzywnę w wysokości dwustu złotych. Krakowski sąd uznał, że było to celowe działanie, bo motocyklista nie miał odliczonej kwoty, więc popełnił wykroczenie z artykułu dziewięćdziesiątego kodeksu wykroczeń.

Aż mnie zmroziła wizja, w której starsza pani dostaje mandat za wstrzymanie ruchu w piekarni przez płacenie swymi pewnie ostatnimi grosikami za chleb. Może ten wielce religijny osobnik, ze swoim po wielokroć powtarzanym Jezus na ustach, doniósł gdzie trzeba na staruszkę, i teraz pani grosikami płaci za grzywnę wydaną przez państwowy sąd. A mnie się wydawało, że sto złotych w banknocie to taki sam środek płatniczy na obszarze Polski jak moneta jednogroszowa. Ale jak widać są u nas państwowe instytucje, które wydają wyroki wskazujące, że groszówki są złe, a banknoty dobre.  A może wprowadzić przepisy nakazujące Polakom płacenie za zakupy tylko odliczoną kwotą i w pełnych złotówkach a nie w jakichś groszach? Odwróciłem się na ulicy szukając wzrokiem niecierpliwego pana z piekarni. Gdy odjeżdżał z chodnika zauważyłem, że ma on na swym samochodzie pięknie wyrysowany znak ryby nad tylnym zderzakiem. Pewnie oprócz tego, że wielce religijny z niego osobnik, to jeszcze wierzący w sprawiedliwe i sensowne wyroki polskich sądów.

Czasem z rozrzewnieniem wspominam zdjęcia umieszczone w witrynach zakładów fotograficznych w małych miasteczkach. Można tam było zobaczyć cały przekrój prowincjonalnej społeczności zatrzymany w kadrach zdjęć. Dumne panie w białych sukniach u boku swoich nowo poślubionych mężów. Panowie w galowych strojach wypinający dumnie piersi przystrojone w liczne medale i odznaczenia. Chłopcy w granatowych garniturkach i dziewczynki w strojnych białych szatkach, czyli w obowiązkowych strojach do pierwszej komunii. Strażacy, lotnicy, marynarze wszyscy w galowych mundurach z uwieszonymi u ramienia miejscowymi pięknościami. Posterunkowy z żoną. Fotografie dumnych ludzi władzy. Niemowlaki sfotografowane nago w rozkosznych pozach. Przystojni panowie i urodziwe panie. Nie inaczej było i w moim prowincjonalnym mieście. Ale to już czas miniony. Ostatnio zanika bezpowrotnie zainteresowanie usługami fotografa, takiego z własną pracownią. Galeria postaci umieszczonych w gablotkach przed zakładami fotograficznymi jakby się postarzała i jakby wyblakła. Brak nowych obiektów do powieszenia na wystawie, jest tam nad wyraz widoczny.

Przypominamy sobie najczęściej o fotografach wtedy, kiedy brakuje nam zdjęć do dokumentów. Ale w tym przypadku trudno mówić o wielkiej sztuce, gdy na potrzebną nam fotkę czekamy, zgodnie z tym, co możemy wyczytać na reklamie przed zakładem fotograficznym, niecałe pięć minut. Wszystko odbywa się tak szybko, że nie ma tu już mowy o artyzmie, czy duchowym przeżyciu u osoby fotografowanej. Tym bardziej, że wszystko to, jak ma wyglądać osoba na zdjęciu do dokumentów, jest ściśle określone w specjalnych rządowych przykazaniach i normach. Nic więc w tym dziwnego, że większość z nas traktuje wizytę u fotografa tak jak odwiedziny u dentysty, – jako niemiłą konieczność. Pozostały nam tylko fotografie ze ślubnych uroczystości, dumnie prezentowane w gablotach przed zakładami fotograficznymi. Tam artystyczna dusza fotografa może jeszcze poszaleć. Tu fotka w bryczce. Tam para młoda na saniach. Tu zaś tłem są rzymskie ruiny z fototapety z fotograficznego atelier. Czyli może nie wszystko stracone, ale zawsze to tylko takie jednostronne zatrzymanie w kadrze naszej rzeczywistości. Bo ślub najczęściej jest jeden raz w życiu. Przynajmniej zgodnie z optymistycznym założeniem naszej katolickiej ponad dziewięćdziesięcioprocentowej większości.

I po co zrobiłem ten przydługi wstęp? Ano po to żeby przejść do pochwał dla jednej z gazet wychodzących w moim prowincjonalnym mieście. Poza fotografią reportażową taką, jaką znamy z każdej innej gazety, w tej rozwinął się specyficzny rodzaj zdjęć ilustracyjnych a przy tym pozowanych.  Jak u starych mistrzów małomiasteczkowej fotografii! W każdej innej gazecie zobaczylibyśmy zwykłą fotkę dziury w jezdni. Ale nie tu! Tu na fotografii zobaczyć można mieszkańca miasta z uśmiechem skierowanym do obiektywu, który wyciągniętą ręką wskazuje wielką dziurę w drodze. Niby to samo, ale jak pokazane. To naprawdę specyficzny i unikalny sposób fotografowania wydarzeń z codziennego życia miasta. Wszystko, co widoczne na zdjęciu musi być wskazane przez osobę, której wypowiedź cytowana jest pod fotografią. Widzimy wyrwę w jezdni, ale dopełnieniem jest pani wskazująca palcem właśnie na nią i dla pewności, że właśnie o to chodziło twórcy jeszcze mamy podpis informujący o dziurawych drogach, jako cytat z wypowiedzi pani uwidocznionej na fotce. To całkowicie nowy kierunek w fotografii prasowej, no przynajmniej dla mnie. Taki rodzaj podejścia do fotografii istnieje w tej gazecie od dawna, ale jakoś nikt nie chce przyjąć do wiadomości, że oni pierwsi odkryli, iż warto oprócz problemu, który chce się pokazać, mieć na fotce osobnika wskazującego na problem. Żadnej przypadkowości. Niby na ulicy a jak w pracowni u fotografa.

Mnie najbardziej zachwyciła fotografia, a właściwie ciąg fotografii z dzisiejszego wydania mojej lokalnej gazety. Przedstawia ono dziewczęta w strojach kąpielowych, uczestniczki finału kolejnego konkursu piękności.  Dwanaście fotek ustawionych obok siebie w dwu rzędach. Istne laleczki w pudełeczkach. Kto zrobił tym dziewczynom taką krzywdę?  Chyba, że może to też jakoś nowy trend w fotografii. Kiedyś kicz wisiał w witrynie u małomiasteczkowego fotografa. Teraz można go podziwiać w lokalnej prasie. Czyli jest jakiś progres. Z obskurnych witryn w zaułkach ulic na pierwsze strony gazet. W tej gazecie jest też specjalna rubryka, w której znajdują się fotki z rajdu szalonego fotoreportera po klubach tanecznych na mojej prowincji. Tam można podziwiać istną galerię postaci, z lubością wdzięczących się do obiektywu aparatu. Tu dwóch spoconych panów w przyjacielskim i wylewnym uścisku. A na innym zdjęciu trzy piękności z buziami w ciup, zalotnie wpatrują się w obiektyw. Tu znów pan trzyma na rękach innego pana. Tam panienka przesyła czytelnikom słodkiego całuska. Piękne pozy i piękne stroje. Jak za dawnych lat u pana fotografa, w gablotce na wystawie. Tylko teraz jest nowocześniej, bo pan fotograf osobiście z aparatem zaszczyca dyskoteki okoliczne, przez co można się pokazać światu nie tylko w gablotce w jego zakładzie, ale na łamach prasy. Czyli nie umarło ludowe zamiłowanie to kiczowatej fotografii. Tylko teraz przeniosło się do lokalnej prasy. Zmiany, zmiany…. zmiany.

– Jak widać zaczęła się u nas w mieście ostra kampania wyborcza – usłyszałem z ust lokalnego polityka taka właśnie wypowiedź, gdy publicznie zarzucono mu bierność w pewnej sprawie. Nie jest ważne dla tej opowieści, w jakiej sprawie. To całkowicie obojętne. Nieważne, czemu, przez długie miesiące nie poświęcał uwagi, nasz lokalny polityk. Jakie popełnił błędy też raczej nie jest tu ważne. Ważne jest to, że jak już mu coś zostało wytknięte publicznie, to zamiast się wytłumaczyć czy kajać za swe winy, od razu schował się za wielkim parawanem z jeszcze większym napisem: kampania wyborcza. W Polsce często bywa tak, że jak ktoś ze świata polityki zostaje zapytany o niewygodne sprawy, to zamiast rzeczowej odpowiedzi od razu słyszymy: to, co pan mówi jest przejawem kampanii wyborczej. Żadnej konkretnej odpowiedzi. Żadnych gorzkich żalów za popełnione zaniedbania. Nic, tylko klasyczne słowa o tym, że już zaczęła się ostra walka polityczna przed wyborami i takie trudne pytania są czystym wyrazem bezpardonowej wojny politycznej. Tak jakby wszystkie niewygodne pytania były polityczne, a każde inne, które nie wprawiają polityka w zakłopotanie, zdecydowanie są dobre i już nie polityczne.

Jak tak słucham tej łatwej i przyjemnej recepty na unikanie trudnych pytań, zastanawiam się coraz poważniej czy nie można by tego przykładu idącego ze szczytów władzy, wykorzystać i w naszym codziennym życiu ludzi maluczkich. Dlaczego ja nie mogę wykorzystać politycznych parawanów? A może mogę? Przyjmijmy taką hipotetyczną sytuację, w której zawaliłem ważne służbowe spotkanie z klientem, od którego zależał sukces finansowy mojej firmy. Zapomniałem. Zaspałem. Nie chciało mi się. Cokolwiek. Ważne, że się nie spisałem i zostaję wezwany na rozmowę do mojego przełożonego. I tam, jak pewnie każdy się spodziewa, nie wpadamy sobie w objęcia z moim szefem i nie klepiemy się przyjaźnie po plecach. Jak zawaliłem to przecież czeka mnie wielka awantura. I właśnie w takiej sytuacji chciałby zastosować to polityczne wytłumaczenie. – Dlaczego pan zawalił spotkanie?! – słyszę od pryncypała, gdy z zatroskaną mina stawiłem się u niego na dywaniku. – Uważam, że to pytanie jest przejawem zaostrzającej się i przedwczesnej kampanii wyborczej w naszej firmie – ja mu na to, w odpowiedzi na trudne pytanie. Pewnie to byłby mój ostatni dzień pracy.  Ale gdy los umieściłby mnie w gronie wybieralnych urzędników czy polityków, na wszelkie trudne dla mnie pytanie zawsze miałbym tę jedną uniwersalna odpowiedź.  I nikt by o nic już więcej nie pytał. Bo jak wiadomo zawsze gdzieś w nas trwa jakaś kampania wyborcza i nie każdy urzędnik czy polityk zawsze może uniknąć odpowiedzi na trudne pytania, zasłaniając się właśnie tym uniwersalnym zdaniem kluczem. – Pana pytania są przejawem oszczerczej kampanii wyborczej – mówi polityk i w tej sposób ucieka przed niewygodnymi pytaniami przez drzwi z napisem wyjście awaryjne.

Jakże pięknie wyglądałoby nasze życie, gdyby każdy z nas mógł stosować, na co dzień, w swym życiu prywatnym te polityczne parawany. Jakby było pięknie, gdyby polityczne standardy unikania odpowiedzi na trudne pytania, mogły być stosowane przez każdego z nas, a nie tylko przez polityków. Już od najmłodszych lat można byłoby to wykorzystywać. – Pawełku, dlaczego nie posprzątałeś zabawek jak prosiła cię mamusia? – Uważam, że to pytanie jest przejawem kampanii politycznej! – odpowiada brzdąc i już jest po sprawie. – Szanowny pan jest nieprzygotowany do lekcji! – mówi nauczyciel w szkole. Odpowiedź jest dziecinnie prosta: – To, co pan profesor sugeruje jest przejawem wrogości w stosunku do mnie, pewnych nieprzyjaznych mi osób, podczas trwania kampanii wyborczej.  – Dlaczego nie wykonał pan tego, co zleciłem – słyszę w pracy od przełożonego. – Nie odpowiem na to pytanie, bo jest ono przejawem rozpoczynającej się z wyprzedzeniem ostrej kampanii wyborczej – ja mu na to.

I tak oto polityczne standardy z życia elit zagościłyby na stałe w naszym życiu doczesnym. Może i o wiele mniej byśmy wiedzieli. Wiele pytań pozostałoby bez odpowiedzi. Ale jakże bezstresowe byłoby nasze życie, gdyby zawsze i w każdej sytuacji można było unikać odpowiedzi zasłaniając się wieczną kampanią wyborczą. Tylko nie wiem, jak to by było przy wyborach właśnie. Gdyby każdy stojący przed urną do głosowania, zastanawiając się, na kogo oddać swój głos, na wyczytane na karcie do głosowania pytanie:, na kogo Pan/Pani zagłosuje? Odpowiedział – To pytanie jest przejawem kampanii politycznej!  I uniknął tej trudnej odpowiedzi.

Lokalna prasa mojego prowincjonalnego miasta opisała ostatnio przygodę pewnego obywatela, który został pouczony przez urzędnika państwowego, że podstawowe zasady przebywania w państwowym urzędzie są takie, że jak się staje przed urzędnikiem w jego gabinecie, to należy niezwłocznie zdjąć czapkę. Bo petent w czapce nie okazuje należytego szacunku organom państwowym. A to przecież nie obora, tylko ważny budynek użyteczności publicznej i trzeba umieć się tam zachować. A właściwym zachowaniem dla petenta jak widać w mniemaniu urzędników jest stanie przed nimi na baczność i miętoszenie czapki w rękach. Szacunek musi być! Ja bym jeszcze dorzucił pokłony, tak po staropolsku, czapką do ziemi. A może, dla podkreślenia ważności gabinetów, budynków i samych urzędników wprowadzony będzie jakiś regulamin zachowania się petenta podczas wizyt, w magistracie na przykład. Bo nie od dziś wiadomo, że lud u nas ciemny i bez wyraźnych instrukcji na salonach urzędniczych się gubi. Potem taki ciemniak z ulicy w czapce na głowie włazi do gabinetu i to Jaśnie Oświeconym Paniom i Panom na urzędach osadzonym nie licuje z powagą państwa i jego przedstawicieli. 

Trzeba przyznać, że taka sytuacja jasno to pokazuje, kto tu jest, dla kogo. I gdzie, kogo jest miejsce w szeregu. Jest Pan urzędnik i jest stojący przed nim i miętoszący w rękach czapkę zatroskany, niepewny swego losu petent. To my żyjemy dla państwa. Dla niego istniejemy. I czas już zapomnieć, że jest czy nawet będzie kiedyś inaczej. A jak cham i prostak nie potrafi się zachować przed urzędniczym majestatem to urzędnik pouczył petenta odwiedzającego dostojne gabinety, że nie można i nie wypada tak ładować się do urzędu w czapce na głowie. Trzeba lud ciemny wychowywać w szacunku do władzy. Tym bardziej, że przecież tam w urzędniczych gabinetach na ścianach wisi godło państwowe i krzyż. Ten ostatni pewnie dla podkreślenia, że wszelka władza pochodzi od Boga. Więc teraz to już w pokłonach i z szacunkiem w urzędnicze progi. Czapki z głów ciemny narodzie przed majestatem państwowego urzędu!

Zima w pełni, więc i zimno pewnie człowiekowi było. Więc te papachę na głowie miał pan z tej opowieści jak się do urzędu wybrał. Wszedł on i jak zapewnia dziennikarzy z gazety, nie zdążył nic powiedzieć, a już usłyszał od Pana na urzędzie: proszę zdjąć czapkę! A gdy odpowiedział, że on, ten urzędnik, nie od tego jest, aby mu zwracać uwagę, usłyszał, że nie zostanie obsłużony, gdy czapki nie zdejmie z głowy. Zapewne, dlatego że petent w czapce naciągniętej na uszy szacunku nie okazuje właściwego. Gdy się odwołał nasz obywatel do wyższej instancji, to też zrozumienia tam nie znalazł. Okazało się, że przełożony urzędnika i nauczyciel właściwych zachowań w jednej osobie, też głębokie ma przekonanie, że w nakryciu głowy człowiek w urzędzie przebywać nie może. Bo to budynek publiczny gdzie wisi godło, krzyż i obowiązuje kultura.

Czytałem nie tak dawno, już sam nie pamiętam gdzie, historię o tym jak pewien funkcjonariusz policji z kraju wyspiarskiego i europejskiego zarazem, który jest sikhem, w czasie służby nie chciał zrezygnować z noszenia charakterystycznego dla jego religii turbanu. Policjant ten następnie wygrał przed sądem sprawę o odszkodowanie z tytułu strat moralnych. Ciekawe, prawda? Nie chcę naszych urzędników szokować wielkością odszkodowania, jakie otrzymał policjant. Warto tylko wspomnieć, że sędzia, który rozstrzygał w tej sprawie uznał, że polecenie wydane Sinkhowi przez przełożonego, które brzmiało: Zdejmij to z głowy! naruszyło jego godność osobistą. Wskutek tego funkcjonariusz doznał znacznego urazu psychologicznego.

Podobna opowieść, a jakże inne rozwiązanie. Tu w moim prowincjonalnym polskim mieście przełożony aprobuje i pochwala wychowanie urzędnika, który poprzez słowa: proszę zdjąć czapkę! zdecydowanie narusza uczucia pana w czapce.  Za to w innych europejskich krajach podobne zachowanie sądy określają, jako zranienie uczuć i przyznają odszkodowania. Tu i tu Europa, ale jakże inna kultura. Przecież polski urzędnik nie znał przyczyn, dla których pan chciał pozostać w nakryciu głowy w jego gabinecie. Może była to religia? Może względy zdrowotne? Przebyte choroby? Różnie mogło być, choć było inaczej. Najciekawsze, że pewnie i urzędnikowi w Polsce i sędziemu z zagranicy chodziło o lekcję dobrych obyczajów.  Co kraj to obyczaj jak widać. Wybaczcie, ale ja już wolę tamte obyczaje.

Zasiadłem rano przy biurku z kubkiem porannej herbaty. Rozłożyłem gazetę i przeczytałem relację reporterską z odwiedzin, jakie uczynił nasz były premier w moim prowincjonalnym mieście.  Tekst z lokalnej prasy dotyczył w zasadzie tylko tego, co powiedział, i co zrobił nasz najbieglejszy w prawie i sprawiedliwości były szef rządu, podczas wykładu otwartego w jednej z wyższych uczelni. Jest, bowiem w tej szkole taki zwyczaj, że zaprasza się tam z odczytami polityków. Czytałem sobie tę relację, a w myślach coraz bardziej odpływałem do odległych wspomnień z czasów przedszkolnych. Czytałem, co też miał do powiedzenia nasz były premier, a przed oczami stawał mi coraz wyraźniej obraz małej dziewczynki z warkoczykami, która prześladowała mnie i moich kolegów z grupy starszaków słowami: a ja coś wiem… a ja coś wiem… ale wam nie powiem. I z gracją wywalała na nas swój język. Niezmiernie mnie wnerwiała ta mała pannica z warkoczykami, tym swoim: wiem i nie powiem. Jak coś wie to, dlaczego nie powie? I po co mówi, że wie, jak nie chce powiedzieć – myślałem o jej zachowaniu wtedy i podobnie z takimi samymi emocjami myślę do dziś.

Teraz po latach trauma z dzieciństwa wróciła wraz z przeczytanymi w lokalnej gazecie słowami prezesa prawego i sprawiedliwego ugrupowania politycznego. Jedno zdanie z gazety, a już mam przed oczami jak żywą tę wredną i wnerwiającą mnie dziewuszkę z warkoczykami. – Nie wymienię konkretnych firm i nazwisk, ale nie rzucam słów na wiatr. Na to wszystko są dowody, tyle, że w obecnej sytuacji politycznej z tych dowodów nie można skorzystać – mówił prezes i były premier na wykładzie. Czyli znów nawiedziła mnie trauma. I znów słyszę w głowie: a ja coś wiem… a ja coś wiem… ale wam nie powiem. Na zdjęciach w gazecie, obok tekstu widzę zatroskanego, starszego pana, przemawiającego głównie do działaczy z pierwszych rzędów. W głowie słyszę ten dziecięcy pisk, a przed oczami mam dziewczę z warkoczami.

Już od dawna uważam, że politycy są jak dzieci. I wcale nie robią się tacy na starość. Daleki jestem od takich oskarżeń. Oni po prostu tak mają, że zachowują się dziecinnie z natury. Gdzieś ich tego uczą? Nie wiem, może na tej uczelni? Stąd pewnie te wykłady. Kolejny łyczek herbaty i kolejny akapit tekstu z lokalnej gazety. – Prezydent mówił panu premierowi Tuskowi, że nie powinien powoływać pana Sikorskiego na ministra i podał powody. Ja, jako były premier te powody znam, ale to są informacje ściśle tajne i pan Sikorski wie, że nie mogę ich ujawnić i jeszcze zaszkodzić Polsce. Bo to jest taka sprawa, która by nam realnie zaszkodziła – mówił na wykładzie prezes, a ja przeczytałem to w gazecie. I aż mi ulubiona herbatka stanęła w gardle. Znowu! Na boga Ojca! Myślałem, że on tylko raz z tym: wiem, ale nie powiem. A tu znowu.

Nie tak dawno przeglądałem tygodnik Newsweek. I tam też prezes obnażył przede mną i innymi czytelnikami całą prawdę o tym, jak ciężki jest los tych, co to nie mogą milczeć i muszą coś powiedzieć, ale jednocześnie nie mogą powiedzieć, więc tylko mówią, że wiedzę tajemną posiadają a nie mogą jej ujawnić ku własnej rozpaczy lub radości. Zaprawdę prawe to i jak najbardziej sprawiedliwe.  – Jeśli Tusk postawi na Sikorskiego będzie miał się z pyszna. Tak, to byłoby bardzo zabawne – rzecze w wywiadzie dla tygodnika nasz były już, dzięki Bogu Wszechmogącemu i wyborcom, premier. Znów to stałe dla niego: wiem, ale nie powiem. Czy tak trudno nic nie powiedzieć? Milczeć po prostu jak ma się powierzoną tajemnicę, a nie mówić wciąż i znowu, że się coś wie, ale wielka tajemnica państwowa zabrania ujawnienia prawd tajemnych.

Na sam koniec relacji z uroczystego odczytu na uczelni prezes ubawił mnie słowami, które w kontekście jego własnych słów zacytowanych poprzednio brzmią przynajmniej dziwnie. – Dobry obywatel to dobrze poinformowany obywatel, musi znać prawdę – mówił były premier. Błagam niech pan, panie premierze zastosuje się do własnych słów i sprawi żebym stał się dobrym, dobrze poinformowanym obywatelem. Niech pan jak coś zacznie mówić, to niech pan powie cała prawdę, a nie mówi, że wie, a nie powie. Bo mnie znów trauma dzieciństwa dopadnie. Nie wiem, kim teraz jest moja prześladowczyni z przedszkolnych lat z tym swoim wiecznym: wiem i nie powiem. Ale mam przekonanie graniczące z pewnością, że stoi ona w równym szeregu z innymi prawymi i sprawiedliwymi partyjnymi działaczami, upajając się światłym kierownictwem prezesa chętnie mówi, że wie wszystko, ale nie wszystko może powiedzieć.

Jakże pięknie było przez ostatnie dwa tygodnie w moim prowincjonalnym mieście. Wyruszałem do pracy z prawie pustego parkingu. Jechałem sobie spokojnie samochodem przez prawie puste ulice. Żadnych korków. Żadnych zatorów. Trasę z domu do pracy, którą codziennie pokonywałem samochodem w dwadzieścia pięć minut teraz, przez ostatnie dwa tygodnie, przemierzałem tylko w niecałe piętnaście minut. No istny cud! Na chodnikach też było lepiej. Żadnych tłumów.  Autobusy puste. W sklepach pustki. Ogólnie tak jakoś luźniej się zrobiło w mieście.  I trwało tak to moje szczęście, i przypuszczam, że nie tylko moje, przez dwa tygodnie. Co takiego spowodowało to nagłe rozluźnienie w zatłoczonym normalnie mieście? To proste. Dzieci opuściły szkoły i wyjechały na ferie. Czasami nawet zabierając ze sobą rodziców czy innych opiekunów. Ale wszystko, co piękne kiedyś się kończy. Nie inaczej było i tym razem. Minęły dwa tygodnie i znów wszystko wróciło do zatłoczonej i zakorkowanej miejskiej normy.

Dziś już od wczesnego rana, roznosił się na klatce schodowej mojej kamienicy, radosny i donośny krzyk dziatwy, która głośno oznajmiała wszem i wobec, że już jest po feriach, i że o tej siódmej trzydzieści rano wraz z rodzicami, udaje się do szkoły lub przedszkola. Potem manewrowanie na przepełnionym parkingu. I po chwili mogłem w zwartej kolumnie innych samochodów wypełnionych radosną dzieciarnią wyruszyć do pracy. Jeszcze tylko obowiązkowy postój przy każdej szkole na trasie mojej podróży. Bo przecież milusieńcy muszą opuścić samochody rodziców i na ten czas wstrzymuje się ruch na drodze.  Wiadomo przecież, do szkoły musi być bezpieczna droga. Jeden samochód zatrzymuje się „dosłownie na chwilę”, następny „dosłownie po chwili postoju” włącza się ruchu. A ja sobie spokojnie stoję w powstałym przez to korku. Powolna jazda do pracy. Mijam autobusy pełne dzieciarni z wymiętoszonymi przez tłok dorosłymi. Na chodnikach tłumy. Wszyscy już na początku dnia zmęczeni. Jak już dotrę pod biuro, to mam jeszcze kilka minut jazdy w kółko po okolicy, w celu znalezienia wolnego miejsca parkingowego. Czyli dzień, jak co dzień. Tylko w wakacje i ferie jest swobodniej.

I tak mi przyszła taka szalona myśl do głowy, gdy obserwowałem kolejną mamusię, która dosłownie „ na chwilę” zatrzymała się przed szkołą, aby wypuścić swoją szkolną dzieciarnię. Piszę szaloną, bo pewnie wielu rodziców przypisze mi po przeczytaniu tego, co poniżej, szaleństwo właśnie. Mianowicie chciałbym zaapelować o wysłanie naszych kochanych milusińskich na całoroczne wakacjo-ferie. A może do szkól z internatem? Jeśli przez dwa tygodnie zimowych wakacji miasto bez dzieci było takie przejezdne i przyjazne dla mieszkańców, to jakby skazać dzieciarnię na stały pobyt poza miastem to ułatwiłoby to wszystkim życie. Radykalizm? Może. Ale jak przypomnę sobie te puste drogi. Jak wspominam, pustawe, niezakorkowane ulice to napływa do mnie takie dziwne pragnienie wysłania wszystkich dzieci do oddalonych od miast szkół z internatem. Bo przyznacie, że coś w tym jest. W tej zależności między wakacjami szkolnej dzieciarni, a zakorkowanymi ulicami. Ma jedno zdecydowany wpływ na drugie? Z pewnością tak. Bo każdy przyzna, że w ferie jest bardziej pusto na drogach niż w normalne szkolne dni.

Fakt, że jak tak przeniesiemy dzieciarnię w góry czy nad morze, to mieszkający tam dorośli ludzie dostaną pewnie szału. Ale przecież często w telewizji słyszę narzekania górali, czy tych, co nad Bałtykiem żyją z tych, co na wakacjach, że sezon za krótki był i niewiele zarobili. A tak mieliby oni sezon przez cały rok prawie. Jak to napędziłoby naszą gospodarkę? Dzieci w internatach. Rodzice niezmęczeni obowiązkami wychowawczymi. Więcej czasu poświęcaliby na pracę zawodową. A wszyscy mielibyśmy zapewnioną bezstresową jazdę do pracy. Bezstresowe parkowanie. No same korzyści. Ale wiem, że to tylko utopia.

Kiedy nieśmiało zaproponowałem takie rozwiązanie gangowi mamuś i tatusiów z mojego biura, to od razu dostałem taką burę, jakbym im chciał te dzieci… no nie wiem, co, ale na pewno coś strasznego.  Nasłuchałem się chóralnej reprymendy o tym, że jestem bez serca. Że jak tak można. Bo dzieci to skarb. Że nic mi się nie stanie jak chwilę poczekam, aż kolejna mamusia korkując ulice dostarczy milusińskich do szkoły. I oczywiście usłyszałem koronny argument o tym, że jak będę mieć własne dzieci to zrozumiem. A tak pewnie cierpię na taką niewyrozumiałość przez to nieposiadanie potomstwa. I na te właśnie słowa wpadł do biura mój kolega, który spóźnił się godzinę do pracy. I już od progu zaczął narzekać: sorki, spóźniłem się, bo musiałem odwieść dzieci do szkoły. Jeszcze te korki na drogach! A w ferie było tak dobrze. Prawda? Żadnego tłoku. Taki spokój. Czyli rodzic, a mówi jak ja. I jak tu nie uwierzyć, że te korki i tłok na ulicach to przez to ze dzieci są w mieście.  Byle do wakacji.

Ostatnio oglądałem z moim kolegą, który powrócił z zagranicy, wiadomości telewizyjne. Mieszka tam na stałe, więc jest zdecydowanie oderwany od naszej krajowej rzeczywistości. A dodatkowo nie jest fanem polityki, a już w szczególności polityki prezentowanej w telewizji. Nie wiedział biedaczek, że u nas, od pewnego czasu na newsowym topie jest afera hazardowa. Nie kojarzył absolutnie głównych jej postaci. A co najśmieszniejsze on, ten mój kolega z zagranicy nie bardzo wie, kto jest, kim w polskiej polityce. To takie dziwne. Prawda? Gada po polsku a nic nie wie. Przecież u nas jak zejdzie się dwóch Polaków to razem mają trzy poglądy polityczne. A on mówi mi, że go to absolutnie nie interesuje. Dziwak taki. Mieszka tam sobie na zachodzie Europy i nic nie wie o naszym wielkim świecie politycznym. O tak ważnych sprawach jak na przykład afera hazardowa nic a nic nie wiedział. I tak sobie oglądaliśmy razem wiadomości. Na ekranie pojawił się polityk z platformy obywatelskiej – a on do mnie, kto to taki? Wyświetlił się na monitorze ważny i ogólnie rozpoznawany działacz prawa i sprawiedliwości – a ten pyta, dlaczego on taki wnerwiony? Nie znał szczegółów seksafery. Nie kojarzy ministrów. I ogólnie nic o naszych ojcach narodu nie wiedział. Miałem wrażenie, że najbardziej rozumiał i kojarzył fakty podane przy prognozie pogody. Polak, a prawie nie Polak, bo jak to rodak może nie rozumieć polityki?

Kolega ma pewną pasję. Jest nią golf. A właściwie turbo golf. Czy odmiana golfa, w której zamiast grać na trawiastej, wymuskanej powierzchni pola golfowego, gracze preferują dowolny teren. Do gry w urban golfa wykorzystywane są przestrzenie postindustrialne, czyli stare fabryki, opuszczone hale, miejskie blokowiska. Nie trzeba się tam też specjalnie ubierać. W tej grze nieważny jest ubiór zawodników. Nie panują tam sztywne zasady obecne w elitarnym klubach golfowych. Używa się sprzętu, jaki kto ma i na jaki go stać. Dołki, do których ma trafić piłeczką zawodnik to w tym zurbanizowanym sporcie najczęściej dowolne elementy otoczenia. Ogólnie zasady ustala się między graczami i są w zasadzie dowolne. Najważniejsza jest dobra zabawa.  I mój kolega z przyjaciółmi bawi się właśnie w turbo golfa w najlepsze. A że ja też chciałem spróbować tej świetnej zabawy dostałem od niego kije oraz wielki wór piłeczek do golfa. I teraz jak tylko jest taka możliwość, ja i mój kolega od czasu do czasu gramy w golfa.

Tak sobie oglądaliśmy wspólnie wiadomości w telewizji. I nagle kolega pełen niepokojów zapytał mnie: czy u nas w Polsce już tak daleko poszły wszelkie zakazy wydawane przez państwo, że golf też stał się grą nielegalną. Na początku nie zrozumiałem, o co się mojemu szanownemu koledze rozchodzi. Ale przypomniałem sobie, że faktycznie wielki śledczy komisji do spraw hazardu Franciszek Stefaniuk z Polskiego Stronnictwa Ludowego, już od dłuższego czasu próbuje ustalić, przepytując kolejnych świadków zeznających przed komisja, czy potrafią oni grać w golfa albo czy nie posiadają takich zdolności. Można rzeczywiście odnieść wrażenie, że posiadając kij do golfa oraz piłeczki stajesz się automatycznie osobą podejrzaną politycznie. Jak na razie przesłuchiwani przed komisją w sprawie umiejętności gry w golfa nie sprawiali wrażenie, że są podobni do mnie czy do kolegi. Nie podejrzewam żeby byli oni fanatykami turbo golfa. Oni to raczej bardziej preferują wielkie trawiaste przestrzenie. Kluby golfowe. Elektryczne wózeczki. I cały ten snobistyczny sztafaż przypisany do tego sportu. Ale coraz bardziej się niepokoję jak spoglądam na te moje podniszczone kije do golfa.

Mam piłeczki golfowe. Posiadam kilka kijów. Nawet dość skutecznie potrafię posłać piłeczkę na znaczną odległość, kiedy mam dobry dzień. Żaden ze mnie zawodowiec. To jednak w golfa gram. Czy mam w związku z tym mam obawiać się wizyty policji politycznej? Czy za moje umiejętności będę ścigany? Czy będę wezwany przed komisję?  O nie! A jak stanę przed komisją do spraw hazardu? I jeśli znów poseł Stefaniuk zapyta, tak jak kiedyś innego przesłuchiwanego – Aż mi się ciśnie na usta, żeby zapytać pana, czy pan grał w golfa? No to będę musiał się przyznać i potwierdzić, że jestem winny tego, że gram. Jestem winny gry w golfa. Czyli w świetle ustaleń wielkiej śledczej komisji mogę być winny wielu, wielu innych przestępstw na przykład korupcji. Tak oto niewinna umiejętność uderzenia piłeczki kijem stała się wyznacznikiem tego, czy ktoś jest zamieszany w korupcję czy nie. Więc nic w tym dziwnego, że kolega się zaniepokoił.