Zerwałem się z łóżka dokładnie o siódmej rano, bo starałem się dnia poprzedniego dość precyzyjnie nastawić budzik na tę właśnie godzinę. Spojrzałem na padający śnieg za oknem. Padał tak od rana na moje prowincjonalne miasto, pokrywając precyzyjnie białą kołderką dachy domów, chodniki i ulice. Poczłapałem do łazienki gdzie precyzyjnie i dokładnie dokonałem porannych ablucji. Potem zrobiłem i spożyłem precyzyjnie przygotowaną kanapkę zapijając ją precyzyjnie zaparzoną herbatą. 

Dlaczego mam taką jazdę na precyzję? Już tłumaczę. Wszystko to przez nowe hasło, wokół którego, władze mojego miasta chcą zbudować silną markę promującą moją prowincję. A głosi ono, hasło owe, że właśnie „Siła w precyzji”. I że prezycja  jest tą unikalną cechą mojego grodu i jego mieszkańców. I tak się bardzo tym hasłem przejąłem, że chciałbym każde swoje działanie jak najszybciej dopasować do tej precyzji zawartej w nowym sloganie reklamowym. Przecież, jeśli przez blisko sto pięćdziesiąt dni pewna firma z Krakowa na zamówienie magistratury przygotowywała za gigantyczne pieniądze (przepraszam za nieprecyzyjność) strategię marki mojego miasta to ja, jako mieszkaniec chciałbym się jakoś w tą unikalną cechę, z takim trudem odnalezioną wpasować. Choć nie zauważam tej precyzyjności w moim mieście to przecież, czym jest moja obserwacja rzeczywistości, przy wiedzy i doświadczeniu strategów marketingu z miasta Krakowa. Jak powiedzieli, że cechuje mnie precyzja to trzeba się wpasować choćby na siłę. Przecież nawet prezydent mojego miasta stwierdził, że znaleziono to „coś”, co wyśmienicie nas mieszkańców cechuje.

A zadanie było ciężkie. Nie szczędzono na nie ani sił, ani środków. Przeprowadzono wiele badań w różnych częściach kraju i zewsząd płynął jeden wniosek. Większość Polaków nic nie wiedziało na temat mojego miasta na prowincji. Jednak to okazało się atutem, na który czekali stratedzy z firmy o nowej strategii marki. Przecież jak nikt nic nie wiem to znaczy ze można uznać, że miasto me, jest jak czysta biała kartka czekająca na zapisanie jej nowymi śmiałymi ideami i sloganami. I tak oto okazało się nagle i niespodziewanie, że jesteśmy w swojej masie wszyscy razem i każdy z osobna precyzyjni jak nikt inny w Polsce, a być może i na świecie. Z dnia na dzień, moje miasto rodzinne stało się światowym centrum techniki precyzyjnej. – Miasto przedsiębiorczych ludzi, w którym panuje zdrowe podejście do życia i pracy, – że zacytuje lokalną gazetę. No jakoś tego nie zauważyłem, ale jak już pisałem, to nie ja tu biorę kasę za ustalenie strategii marki. 

I co najciekawsze okazało się, że ja od lat żyłem w nieświadomości wraz z tysiącami współobywateli mojego grodu. I dopiero spece z Krakowa rozjaśnili nam precyzyjnie w głowach. Ponoć nowy pomysł na markę Radomia ma uzasadnienie historyczne. Specjaliści z byłej stolicy sięgnęli w przeszłość, do momentu powstania, gdy moje miasto wykluwało się z mrocznej skorupki dziejowej przed wiekami. Jakieś tam wtedy wytwarzano precyzyjne narzędzia! – Zachwycali się znawcy rzeczy precyzyjnych z Krakowa. Precyzja, jako słowo definiujące moje miasto zawładnęło wyobraźnią twórców strategii marki mojego miasta. I tu już był tylko krok do dopasowywania historii na potrzeby nowej marki z jej unikalną precyzyjną cechą. Precyzyjna fabryka broni z jej precyzyjnymi wyrobami. Precyzyjne telefony i precyzyjne kierunki na miejskiej uczelni. Szkoda tylko, że nie ma w zakładach zbrojeniowych precyzyjności w sprzedaży karabinów. Bo ostatnio robotników precyzyjnie wysłano na przymusowy urlop, bo nie było zamówień. A telefony okazały się tak precyzyjne, że nikt ich nie kupował i firma upadła. Co do nauczania to precyzyjnie dobrane kierunki na uczelni „produkują” przeważnie nowych bezrobotnych.

Nie ma, co się pastwić. Najczarniejszym humorem można określić dopasowanie precyzji do pokazów lotniczych odbywających się w moim mieście. Dwukrotnie odwołanych z powodu katastrof samolotów. Naprawdę trzeba odwagi żeby dopasować precyzję tam gdzie jak widać precyzji zabrakło. Mamy, więc Nową Strategię Marki. Połączyła ona w zachwycie wszystkich z władz miasta. Nie dziwię się. W końcu jak ja bym wydał na coś tyle pieniędzy też bym starał się zachwycać. Ale najciekawsze będzie to, co czeka teraz magistrat, czyli wcielenie jej w życie. Jak trzyletni program wdrożeniowy wprowadzić w życie, żeby ta precyzyjność z hasła nie wyszła nam wszystkim bokiem. Ale prezydent miasta i tu ma precyzyjne rozwiązanie. – Sukces tego przedsięwzięcia będzie zależał od wszystkich mieszkańców naszego miasta – przekonuje prezydent. Wygląda to na precyzyjne przeniesienie odpowiedzialności w myśl zasady: założenia strategii były zdecydowanie słuszne tylko społeczeństwo nie podołało. Czyli wszystko było precyzyjnie zaplanowane, ale wyszło jak zawsze.

Każdy ma tajemnice, których nie chciałby ujawniać innym. Zazwyczaj jest to nie tyle coś wstydliwego, co prywatnego, o czym nie chcielibyśmy informować innych. To jest nasze i tylko nasze. Nie chodzi tu o czyny karalne, niemoralne czy niegodne. Chodzi mi tu o tę strefę prywatności, która nie powinna być nigdy przekraczana, bo jest tylko nasza i nikogo więcej. Jeśli nie robimy nikomu krzywdy, jeśli nie jesteśmy o nic oskarżani, to nasza prywatność jest najważniejsza. A ja mam coraz silniejsze wrażenie, że państwo coraz bardziej zaczyna mi zaglądać przez ramię, gdy pisze prywatnie do przyjaciela o prywatnych sprawach. Chce wiedzieć gdzie aktualnie przebywam oraz z kim i o czym rozmawiałem.  I nawet jak nic nikomu nie zrobiłem, nikomu nie zagrażam, to takie informacje o mnie, państwo chce zbierać, lub już zbiera tak na wszelki wypadek, oraz skrupulatnie przechowuje.

Prawo do prywatność to jedno z podstawowych praw wolności człowieka i obywatela. Można uznać, że definicją tego prawa jest stwierdzenie, że każdy człowiek ma przynależne prawo do bycia pozostawionym w spokoju. Czyli rozumiem, że nie można mnie uznać za potencjalnego przestępcę, gdy nie mam nawet zamiaru popełnić czynu karalnego. Coraz bardziej jednak nabieram przekonania, że we współczesnym świecie każdy człowiek jest dla państwowej machiny kontroli i przymusu potencjalnym zagrożeniem. W myśl zasady, że każdy jest winny, tylko, że nie wszystkim to jeszcze udowodniono. Taka zasada jak nic pasuje do nowej unijnej dyrektywy o retencji danych. Nasze Ministerstwo Infrastruktury pracuje właśnie nad doprecyzowaniem tych przepisów i dostosowaniem ich do sytuacji na naszym rynku telekomunikacyjnym. Nowe przepisy, które wejdą w życie pierwszego stycznia 2010 roku zmuszają operatorów do przechowywania wszystkich danych o lokalizacji użytkowników telefonów komórkowych w momencie nawiązania przez nich połączenia oraz przez cały czas trwania rozmowy. Po co moje państwo chce wiedzieć gdzie się znajdowałem w momencie rozmowy z moją ciocia Jadzią? Nie wiem? Ale ważne jest to, że takie dane o moim prywatnym życiu rząd zbiera i przechowuje.

Centralne Biuro Antykorupcyjne, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Polska Policja też chętnie zobaczyłyby, co tam ciekawego pisałem ostatnio do mojej koleżanki w mailu. Jak donosił nie tak dawno dziennik Rzeczpospolita siły specjalne chcą mieć dostęp do informacji o internautach. Tajni agenci rządowi ochoczo zapoznawaliby się zapewne z tym, jakie to portale i strony internetowe przeglądam, jakie pisałem maile i tak dalej.  Śledziliby komunikatory internetowe, fora, portale społecznościowe oraz blogi. Oczywiście wszystko bez mojej wiedzy. Dane takie zdaniem spec służb, powinny być przechowywane przez operatorów przez kolejnych pięć lat. Ten dziwaczny pomysł to projekt nowelizacji ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną.

Nie wiem, po co mojemu państwu ta totalna wiedza o tym, co robię i gdzie przebywam. Teraz rząd chce wiedzieć gdzie dzwoniłem, o czym rozmawiałem i gdzie wtedy byłem. Chce wiedzieć, co oglądam w Internecie i o czym i do kogo piszę. Do tego jeszcze dochodzą kamery na każdym skrzyżowaniu, na każdej ulicy oraz w każdym sklepie. Nie jest też pewnie problemem dla tajnych służb dowiedzieć się, co jem i co kupuję w sklepach, jeśli płaciłem za to kartą płatniczą. Chyba jeszcze nigdy nie byłem poddawany tak ustawicznej obserwacji. I jeszcze chyba nigdy nie występowałem bez mojej wiedzy w tak wielkiej liczbie baz informacyjnych. Tylko, po co ta wiedza? Jak mówiłem nie wiem, choć się domyślam. I to budzi we mnie strach.

Przypomniał mi się fragment z książki Georga Orwella – Rok 1984 – który pozwolę sobie zacytować na zakończenie tych moich rozważań o granicach prywatności przekraczanych przez zamiłowanie państwa to prewencyjnej inwigilacji. – Jeśli chce się zachować tajemnicę, należy ukryć ją nawet przed sobą. Trzeba pamiętać o niej bez przerwy, lecz dopóki nie nadejdzie właściwa chwila, nie należy ani ubierać jej w słowa, ani pozwolić, aby przeniknęła do świadomości. Od tej chwili nie tylko jego myśli, ale również odczucia i sny muszą być prawomyślne.

Gdy po raz kolejny siedziałem z ołówkiem w ręku licząc, ile to mi jeszcze pieniędzy zostało do pierwszego, usłyszałem w wiadomościach telewizyjnych, że nie tylko ja mam kłopot z ustaleniem równowagi między wydatkami a dochodami. Jak widać moje państwo, którego jestem obywatelem przez zasiedzenie i z racji urodzenia, też jest podobne do mnie, jeśli chodzi o ten ciągły brak równowagi finansowej. Jak podaje Centrum Informacyjne Rządu, projekt budżetu państwa przewiduje, że dochody wyniosą 245 miliardów 500 milionów złotych, wydatki zaś nie powinny przekroczyć 297 miliardów 700 milionów złotych. No jak by nie liczyć brakuje. Ale w odróżnieniu ode mnie państwo jakoś sobie poradzi. Gorzej ze mną.

Ja jak bym nie liczył to i tak wychodzi, że zarabiam mniej niż wydaję. Zawsze pod koniec każdego miesiąca zdarza się przedziwnym trafem, że jestem zmuszony szukać pomocy w kwestiach finansów. I żeby załatać dziurę w domowym budżecie pożyczam pieniądze. Oczywiście, żeby nie angażować w te moje prywatne operacje kapitałowe urzędu skarbowego, od znajomych pożyczam zawsze małe sumy, o których nie muszę informować urzędników. Czasem też życie uratuje mi kredyt bankowy. Więc zdecydowanie sobie radzę. Całkiem jak nasze państwo. Ono też zawsze wyjdzie zwycięsko z każdej opresji monetarnej.

Skuteczne zarządzanie budżetem domowym według ogólnych zasad sprowadza się w do jednej podstawowej zasady. Trzeba wydawać mniej niż się zarabia. Ale nie dotyczy to wydatków państwa. Jak mnie nie stać na nowy samochód to żebym nie wiem, co zrobił to i tak go nie kupię. Nawet jak podkoloryzuję rzeczywistość, dokonam kreatywnej księgowości i wszystko to przedstawię w banku, a następnie zdarzy się cud i dostanę kredyt to i tak za nic w świecie nie uda mi się go spłacić. Więc po prostu, jeśli mnie na coś nie stać to tego nie posiadam. Ale jeśli państwo ma rozjazd między wpływami a dochodami to takie zjawisko nazywa się dziurą budżetową. I w tym przypadku nie przeszkadza to na przykład w wydawaniu pieniędzy na prowadzenie wojen, na które nas nie stać.

Naszego domowego sukcesu finansowego – według rad, które odkryłem w Internecie – nie należy opierać na poziomie naszych dochodów, ale na sposobie, jakim nimi zarządzamy. I jak słyszę rząd mojego państwa robi wszystko, co w jego mocy żeby oszczędzić. To znaczy dużo się mówi o oszczędności, ale jak słyszę, te najbardziej kosztowne przedsięwzięcia jakoś tak nie zostały odwołane. Nie wiem jak państwo, ale ja jak nie mam pieniędzy to jest u mnie bardzo źle. Po prostu oszczędzam na wszystkim. Z państwem jest inaczej. Odnoszę wrażenie, że jeśli chodzi o oszczędności to są one widoczne zawsze tam gdzie zawsze było nienajlepiej z pieniędzmi. Ale są też dziedziny, w których tak jakoś nie widzę znacznych oszczędności. Ale może tylko mnie się tak wydaje? A może jest inaczej? Nie tylko państwo więcej wydaje na zbrojenie naszych żołnierzy zaangażowanych w Afganistanie, ale coraz więcej wydaje też na organizowanie sportowych igrzysk. Czyli jak nie ma na chleb to niech przynajmniej będą igrzyska.

W Polsce mieszka około 38, 1 miliona Polaków według stanu na 2008 rok. Rozumiem, że prawie każdy dorosły obywatel płaci podatki, które składają się na te dochody państwa. Oczywiście w dużym uproszczeniu. Tak sobie pomyślałem- znów w zupełnym uproszczeniu, – że, utrzymanie mnie, jako obywatela też sporo kosztuje moje państwo. Jeśli na mój budżet domowy składają się dochody moje i mojej dziewczyny, to na zasadzie analogii wszyscy zarabiamy na utrzymanie 38.1 milionów obywateli. Czyli jeśli wszystkie wpływy do budżetu wyniosą znacznie ponad 297 miliardów to znaczy, że koszt utrzymania jednego Polaka mieszkającego w kraju wyniesie jakieś 779 527 559! Sporo, prawda? Przerażająco dużo! Ja to bym się z tej kasy utrzymał do końca życia! Ale pewnie to za duże uproszczenie.

Co Pan robił trzynastego grudnia panie Janku? – Zapytałem sąsiada, gdy tak sobie wspólnie staliśmy w niedużej kolejce w kiosku z gazetami przyglądając się tytułom prasowym. Tamtej zimy? – Odpowiedział pytaniem na moje pytanie Pan Janek, jednocześnie wskazując wzrokiem zdjęcie w jednej z gazet, przedstawiające żołnierzy patrolujących ulice w dniu ogłoszenia stanu wojennego w grudniu tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego pierwszego roku. Tak w wojnę – odpowiedziałem. Pan Janek popatrzył na mnie i rzekł: Eeee, Panie, co to za wojna była? Ja tam nawet przez pierwszy tydzień to czołgu nie widziałem.

Amerykanie często zadają sobie wzajemnie pytania w stylu: co robiłeś, gdy zamordowano prezydenta Kennedyego? Tak jakby ta jedna minuta, w której zastrzelono człowieka miała jakieś wyjątkowe znaczenie. I pewnie ma, bo w większości przypadków każdy Amerykanin pamięta, co właśnie wtedy robił i gdzie przebywał. Na takiej samej zasadzie postanowiłem przepytać Pana Janka – mojego sąsiada – który z racji tego, że jest ode mnie starszy, zapewne pamięta o wiele lepiej pierwszy dzień stanu wojennego.

Jak to było Panie Janku? – No niech Pan opowie zachęcałem, gdy już z nowo nabytymi gazetami kierowaliśmy się z powrotem w stronę naszej kamienicy. – A co tu opowiadać? – stwierdził krótko sąsiad. – Nudno było – zaczął jednak swoje opowiadanie Pan Janek. – Obudziłem się w jakieś takiej strasznej ciszy i miałem takie uczucie, że coś się stało niedobrego. Z kuchni obok mojego pokoju słyszałem przez ścianę ponurą i żałobną muzykę. Matka raz po raz zmieniała stację, szukając czegoś, co nie będzie uwerturą, ale jakoś tak z pisków i trzasków wyłaniała się tylko chopinowska jednostajność. Ojciec z drugiego pokoju narzekał na telewizor, który znów się popsuł. I tak leżałem wsłuchując się w narzekania rodziców na to, że komuś w radiu odbiło z tą muzyką, i że nasz telewizor znów wyzionął ducha. Nagle zadzwonił dzwonek przy drzwiach, co nie było czymś normalnym w niedzielny poranek. I tak z krzyku znajomej moich rodziców dowiedziałem się, że jest wojna.

– Wojna? To było takie abstrakcyjne – kontynuował opowieść Pan Janek. Od razu przed oczami stanęła mi cała piątka pancernych z serialu, licząc też psa. Zobaczyłem w wyobraźni Niemców i Hansa Klossa. Rosjan biegnących do ataku z okrzykiem: uuuuuurarararrara!!!! Czyli klasycznie. Ale jak już się wyjaśniło, że tak naprawdę nikt na nas nie napadł i że to wojsko wypowiedziało Solidarności. Po początkowej panice rodzice postanowili zorganizować wraz z sąsiadami wyprawę do kościoła po mąkę i mleko w proszku. Bo i tak je rozdawali. A ja miałem, jako ten najmniej, rozsądny z rodziny zastać w domu i nigdzie nie wychodzić.

Oczywiście jak tylko zamknęły się drzwi za rodzicami zjawiło się u mnie kilku kolegów, których rodzice jak i moi zajęci byli organizowaniem się na czas wojny – wspomina Pan Janek. Jeden z nich przytaskał do mnie wielkie stare radio i zaczęliśmy szukać wiadomości z wolnego świata. Już nawet nie pamiętam czy słuchaliśmy Wolnej Europy, czy to inne polskojęzyczne radio było. Ważne jest to, co usłyszeliśmy. Podano mianowicie wiadomość, że toczą się walki i że na głównym placu naszego miasta stoją czołgi.  Czołgi rozpaliły naszą wyobraźnię. Postanowiliśmy razem z kolegami, że zobaczymy, czym to dysponuje nasza armia. Przez nikogo niezatrzymani pobiegliśmy zobaczyć to, co do tej pory widzieliśmy tylko na filmach. I tu spotkał nas zawód. Nie tylko nie spotkaliśmy żadnych czołgów, ale nawet wozu pancernego. Kompletnie nic. Tylko dwóch przemarzniętych milicjantów przy koksowniku. Taki był ten pierwszy dzień stanu wojennego – zakończył swoją opowieść Pan Janek.

Dziś rano po zerwaniu kolejnej kartki z kalendarza dowiedziałem się, że dziesiątego grudnia obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Praw Człowieka. Święto to ma upamiętniać uchwalenie Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. I tak mi się przypomniał plakat, który widziałem kilka miesięcy temu na ścianie zaniedbanej kamienicy stojącej przy jednej z głównych ulic mojego prowincjonalnego miasta. Afisz sygnowany przez nieznaną mi bliżej organizację anarchistyczną zadawał pytanie skierowane bezpośrednia do czytelnika. Napisano tam wielkimi czarnymi literami: Czy uważasz, że odcinanie wody i prądu jest łamaniem praw człowieka.

Nie wiem, dlaczego zapamiętałem ten plakat. Może, dlatego że od tego czasu, gdy go zobaczyłem po raz pierwszy dręczy mnie to pytanie z afisza. Czy jeśli w domu, który wygląda na taki, co to się ma za chwilę zawalić mieszkają ludzie, i ci ludzie są tak biedni, że ich nie stać na opłacanie rachunków za prąd i wodę, to czy odebranie im tych podstawowych zdobyczy cywilizacyjnych w myśl zasady, że nic nie jest za darmo jest słuszne? W zasadzie zgadam się, że wszystko ma swoją wartość. Że jak się korzysta z prądu to on kosztuje. Ale jeśli wyłączenie zasilania następuje zimą to w wyobraźni od razu widzę zmarzniętych i głodnych ludzi.  I już trudniej mi jest zrozumieć twarde zasady kapitalizmu. Jeśli ktoś nie płaci z biedy za wodę to czy należy go jej pozbawić? No chyba nie. Nie mieszkamy przecież w lesie a w mieście, więc jest mała szansa, że człowiek pozbawiony wody a spragniony, tę wodę znajdzie w przeczystym źródełku. Więc jednak pozbawienie kogoś biednego wody i prądu jest złamaniem praw człowieka? No jest czy nie jest?

Urodziłem się w Polsce i automatycznie stałem się obywatelem państwa polskiego. Nikt nigdy nie zadał mi pytania czy tego chcę. Z góry uznano, że jak już przyszedłem na świat w tym właśnie miejscu i czasie to jestem tego państwa własnością. No, bo ono akurat wtedy sprawuje tu swe rządy. Mam kochać i szanować swój kraj i jeszcze konstytucyjnie narzucono mi ku temu obowiązek. Mam być wierny i oddany państwu nie zważając na to, jaką aktualnie prowadzi politykę. Mam obowiązek ujawnienia ile to teraz zarabiam i od tego mam płacić podatek, którego granica górna nigdy nie została ustalona. Więc teoretycznie mogę płacić podatki powyżej dziewięćdziesięciu procent, jeśli włodarze mojego istnienia wpadną na taki szatański pomysł. Jeśli płacę te obowiązkowe składki to powinienem wiedzieć, na co są one wydawane. Ale oczywiście jest to tak zagmatwane, że nikt nie jest w stanie powiedzieć gdzie te moje podatki konkretnie trafiają. Czy na nową szkołę przy mojej ulicy, czy na nowy czołg wysłany do Afganistanu? A może ja bardziej od finansowania wojny chciałbym finansować ten właśnie prąd i wodę dla biednych, jak już muszę to płacić przymusowo.

I tak ciągle mam wątpliwości czy niełamane są te moje podstawowe prawa człowieka. Pewnie gdzieś na świecie jest zdecydowanie gorzej. Są gdzieś tam tortury, śmierć i zniewolenia, przy których moje problemy są niczym. Ale jak już przyszło mi żyć tu i teraz, to chciałbym żeby te moje podstawowe prawa człowieka były respektowane. A jak jest? No jest jak jest. A usprawiedliwieniem takiego stanu jest to, że przecież u nas jest lepiej niż na przykład w Afganistanie.

Czy zauważyłeś drogo Czytelniku dziwaczne podobieństwo między pewną komisją śledczą pewnego parlamentu kraju środkowoeuropejskiego a telewizyjnymi programami pokazującymi szerokiej publiczności przed ekranami niesamowite talenty ludzi, których byśmy o wyjątkowy kunszt nawet nie podejrzewali spoglądając na nich po raz pierwszy? Czyż ostatnia komisja śledcza, nie ma czegoś z atmosfery telewizyjnego show – Tańca z gwiazdami? W tym programie, tak jak w komisji, na początku zastanawiamy przez kilka pierwszych odcinków, kto tu jest naprawdę gwiazdą a kto tylko jest i tańczy? Czy gwiazdami są osoby z jury? Bo wszystko wskazuje na to, że to największe tam gwiazdy. Ale one nie tańczą. Więc może to jednak ci, co przesuwają się na parkiecie? Ale w tym przypadku, jeśli mają status gwiazd, to przecież powinniśmy ich znać choćby z widzenia czy ze słyszenia. A często tak nie jest.

Z komisją śledczą jest podobnie. Jest tam kilku panów, co to niewątpliwie na status gwiazdy zasługują, bo w telewizyjnym okienku goszczą częściej niż niejedna domniemana gwiazda z parkietu tanecznego. Jest tam też kilku posłów kompletnie nieznanych, co to dopiero mają być gwiazdorami i usilnie na to pracują. Na razie z twarzy są zupełnie podobni do nikogo. Ich nazwiska nic nam nie mówią, bo i też oni mówili w parlamencie do tej pory nie za wiele, więc niby skąd mamy ich znać. Jest jeszcze jedno podobieństwo między popularnym programem telewizyjnym a komisją śledczą. Bardzo często zdarza się tak, że ten, który był faworytem okazuje się nie spełniać pokładanych w nim oczekiwań. A ten, co to nie był kreowany na najjaśniejszy punkt w gwiazdozbiorze jednak okazuje się największym odkryciem i najjaśniejszym zaczyna świecić blaskiem. I tak trwa ten taniec „powolny, poważny, spokojny, pogodny, półcichy, (…) tłumny, w ścisku”.  W telewizyjnym show w tańcu, a w parlamentarnej komisji w utarczkach słownych i proceduralnych sporach.

W telewizji jest taki program w formie konkursu z nagrodami, co to trzeba się w nim wykazać talentem żeby go wygrać. I faktycznie często jest tak, że ten, co ma wrodzony i autentyczny talent naprawdę go wygrywa. Ale jest tam też komisja, która śledzi poczynania pretendentów do sławy i jak tylko coś szanownemu jury się nie podoba to delikwentów skreśla. A nad głowami nieszczęśników od razu pojawiają się złowrogie trzy iksy. Po takim sygnale pechowiec musi przerwać swój występ przed publicznością i opuścić scenę. Z komisją śledczą ostatnio było podobnie. Członkowie komisji wykluczyli ze swojego składu jednego pana i pewną panią, którzy choć prawi i sprawiedliwi, w oczach większości komisyjnej okazali się mieć za duży talent do hazardu. I tak oto nie przeszli do finału. A ja naprawdę miałem wrażenie oglądając doniesienia telewizyjne z sali obrad komisji podczas wykluczania posłów, że nad ich głowami zapaliły się te czerwone iksy oznaczające brak dalszej możliwości występu. I ten smutek przy opuszczaniu sali i te żale w kuluarach na tych, co nie poznali się na ich talencie. No to już prawie tak samo jak w telewizyjnym show.

A ja mam takie nierealne marzenie. Ja to bym chciał zobaczyć w końcu nie taniec z gwiazdami w parlamencie, nie to, że ktoś ma talent, ale rzetelną pracę. Takie trudne pytania jak w milionerach chciałbym usłyszeć i sensowne odpowiedzi, które wyjaśnią jak zostaje się właśnie milionerem. Lub przynajmniej niech to będzie jak w teleturnieju Jeden z dziesięciu. Niech po wzajemnych wykluczeniach zostanie przynajmniej jeden, co potrafi odpowiedzieć na wszystkie pytania. Bo jak na razie to z samego tańca nic nie wynika. Choć niewątpliwie, niejeden w tej komisji ma talent.