Jak nic nie powstrzyma już jesieni, tak nic nie powstrzyma powrotu polityków na ekrany naszych telewizorów. Skończyły się wakacje…to źle, ale najgorsze jest to, że równocześnie z latem skończyła się też przerwa w pracach polskiego parlamentu. Do ław sejmowych powrócili nasi politycy, którzy teraz znów będą mogli wystąpić w ogólnopolskim, transmitowanym na żywo i prezentowanym w licznych powtórkach oraz szeroko opisywanym w prasie show, zwanym potocznie polskim życiem politycznym.

Tak przynajmniej naszym ojcom narodu się wydawało i tu niespodziankę zrobił im prezes Telewizji Polskiej Piotr Farfał, który wykreślił z jesiennej ramówki transmisje z obrad sejmowych. Na Wiejskiej zapanowało wielkie oburzenie. Przecież to skandaliczny skandal! Jak można pozbawiać naród możliwości zachwycania się wyczynami oratorskimi naszych polityków? Płacz słychać było w całej politycznej Polsce. Bo to przecież tą decyzją prezes Farfał pozbawił posłów i senatorów możliwości lansu na ekranie. Teraz będą oni musieli przenieść się z występami dla wymagającej telewizyjnej publiczności z sejmowej mównicy na korytarze, na których nie wygląda się już tak pięknie.    

Oburzenie było tak wielkie, że nawet planowano powszechny bojkot posiedzeń sejmowych przez posłów. Chcieli oni w ten sposób zaprotestować przeciwko decyzji prezesa TVP. Ta dramatyczna decyzja o bojkocie miała zmusić decydentów z Woronicza do weryfikacji swojego stanowiska. Przecież tak nie wolno postępować z wybrańcami narodu – słychać polityczny wielogłos. Gdzie teraz parlamentarzyści maja się pokazywać swym ukochanym wyborcom, gdzie mają się teraz wdzięczyć do publiczności, gdzie teraz będą przekonywać elektorat o tym, że są niezastąpieni?   

O bojkocie posiedzenia mówili głównie politycy Prawa i Sprawiedliwości oraz Sojuszu Lewicy Demokratycznej. – Po co mamy uczestniczyć w sesji, skoro naszym wyborcom odmawia się prawa do rzetelnej informacji z jego przebiegu – mówił jeden z posłów lewicy dziennikarzowi. Faktycznie jak tu pracować, jeśli nie można swojej ciężkiej pracy dla dobra narodu pokazać w telewizji. Jak tego słucham to sam się zaczynam zastanawiać jak mogli pracować parlamentarzyści w II Rzeczpospolitej tak bez możliwości pokazywania się w telewizji?

Biedni ci posłowie i senatorowie, co teraz muszą nie tylko wystawać na korytarzach sejmowych w nadziei, że któryś z dziennikarzy łaskawie ich o coś zapyta i dzięki temu będą mogli się pokazać rodakom w telewizyjnym okienku. Teraz o zgrozo, jeszcze muszą oni podejmować dalekie i niebezpieczne wyprawy do siedzib TVN24, TVP Info czy Polsat News. Panie prezesie Farfał jak tak można! Przecież brak transmisji z obrad sejmowych może drastycznie odbić się na wynikach wyborów, bo w serwisach informacyjnych biedny polityk nie może, strofowany przez dziennikarza, rozwinąć w pełni skrzydeł. Jeszcze ci, co to się potrafią przebić na ekrany dzięki swej medialności to jakoś dadzą sobie radę, ale ci, co to raczej tak nie bardzo w pierwszym szeregu partyjnym, co z nimi? Oni teraz stoją na przegranej pozycji przez ten brak transmisji na żywo z ich miejsca pracy. Bo jak tu pracować, gdy nikt tego nie widzi.

Panowie posłowie, pozwólcie na taki mój maleńki apel do was.  Wyborcy jak mi się wydaje dali wam władzę nie po to, żeby was oglądać w telewizji. Naprawdę nie musimy was podziwiać na ekranach telewizorów jak mówicie, że coś zrobicie, lepiej po prostu to zróbcie.  

Przypominam wam, że uroczyście ślubowaliście rzetelnie i sumiennie wykonywać obowiązki wobec Narodu, strzec suwerenności i interesów Państwa, czynić wszystko dla pomyślności Ojczyzny i dobra obywateli, przestrzegać Konstytucji i innych praw Rzeczypospolitej Polskiej. I nie ma w tej przysiędze, ani w Konstytucji, nic o tym, że powinniście się stać gwiazdami telewizyjnymi.

Ja nie muszę znać z telewizji wszystkich posłów z opozycji i koalicji rządowej. Ja wolałbym wiedzieć, że ten parlament dobrze pracuje, bo wokół mnie, gołym okiem widać zmiany powstałe dzięki ich cichej, mało medialnej, ale za to owocnej pracy. Czy tak nie byłoby lepiej?

Dziś nie wstałem jak zwykle wczesnym rankiem, lecz pozwoliłem sobie na lenistwo do dziewiątej. Zwlekłem się leniwie z łóżka, niespiesznie dokonałem niezbędnych ablucji, zjadłem śniadanie i zamiast udać się, jak co dzień do pracy wyruszyłem na zakupy. Licząc, że w środę w południe to raczej samotnie i niespiesznie uzupełnię w sklepie to wszystko, czego już w domu nie mam.

Pamiętając, jakie gromy spadły na moją głowę, gdy kiedyś napisałem, że ogromnie denerwuje mnie sprzątanie sklepów przez ich personel na trzydzieści minut przed zamknięciem. Tym razem zgodnie z sugestiami niektórych moich Czytelników postanowiłem udać się na zakupy rano i poświęcić na nie cały dzień. Aby nie okazać się jednak zbytnim natrętem zdecydowałem się na wizyty w sklepach nie zaraz po ich otwarciu, lecz tak po jedenastej oraz postanowiłem pozostać na zakupach na tyle długo żeby nie przeszkadzać w ich sprzątaniu, czyli opuścić je w godzinę przed ich zamknięciem.

Należy zaznaczyć że dziś miałem dzień wolny od pracy. Mój przełożony okazał się ludzkim Panem i zezwolił mi na jeden dzień przerwy z moich codziennych korporacyjnych obowiązkach. Co prawda coś tam wspominał o tym, że jest sezon i że sprzedaż kuleje, i kuleć będzie jeszcze bardziej, gdy mnie ten jeden dzień nie będzie, ale gdy już miałem użyć argumentów ostatecznych o zaległych trzech tygodniach urlopu… nagle miał przypływ zrozumienia i zgodził się żebym miał ten swój jeden dzień wolności.  

Specjalnie na zakupy wybrałem dzień w środku tygodnia naiwnie myśląc, że jak zjawię się w centrum handlowym w środę po jedenastej rano to nie spotkam tam zbyt wielu współobywateli mego prowincjonalnego miasta robiących zakupy. I tu przeżyłem wielkie rozczarowanie. Widocznie nie tylko ja miałem dziś dzień wolny, bo w centrum handlowym było dokładnie tyle samo kupujących, co w sobotę czy niedzielę. No dobrze przesadzam, było ich ciut mniej, ale nie na tyle mniej żeby zrealizowała się moja wizja spokojnej przechadzki w pustawym sklepie oraz braku kolejek do kas.

A tu proszę, albo wszyscy wpadli na ten sam pomysł dnia wolnego przeznaczonego na zakupy albo, te rządowe opowieści o tym, że jest w Polsce dwudziesto procentowe bezrobocie to jakiś mit. Bo w porównaniu do soboty, wolnej ustawowo, frekwencja w sklepach nie zmniejszyła się w stosunku do pracującej środy do tych dwudziestu procent, co to legalnie nie w pracy choćby pewnie chcieli.

Oczywiście już widzę komentarze o tym, że przecież w tych centrach handlowych to jeszcze i emeryci, i renciści taki tłum stanowią pomieszani z tymi, co na bezrobociu. Ale sądząc po wieku to albo to czterdziestoletni emeryci mundurowi, tak tu w moim mieście obrodzili albo opieka medyczna stoi w naszym kraju na bardzo dobrym poziomie. Na o wiele większym niż to się Pani minister od zdrowia wydaje. Bo jeśli to renciści i emeryci to w przytłaczającej większości jacyś tacy żwawi i w sile wieku, czyli w okresie produktywnym. I zdolni do ciężkiej pracy sądząc po pchanych przez siebie wyładowanych po brzegi wózkach z zakupami.

Więc jak u licha oni tak w tych sklepach te zakupy jak ja w tym czasie w pracy? Ja rozumiem, że można się wyrwać na chwilę, bo bułeczkę czy coś innego na ząb jak się akurat przejeżdża obok centrum handlowego i szybko z powrotem do pracy, ale jakoś tak nie widziałem żeby ktoś po tym sklepie biegał gnany obowiązkiem najszybszego powrotu do pracy. Raczej wszystko odbywało się w spokojności i dostojeństwie.

Tak, wiem jeszcze matki z dziećmi, co to na urlopach wychowawczych oraz młodzież szkolna, co to po lekcjach, ale oni też raczej byli promilem w tłumie zakupowiczów obserwowanych przeze mnie w środę wczesnym popołudniem. A może to jakaś zmianowość powróciła do łask po latach przerwy i teraz te wszystkie urzędy, zakłady pracy i przedsiębiorstwa nic tylko na trzy zmiany. Ale jak tak rozmawiam ze znajomymi to raczej wszyscy od rana to popołudnia w pracy… więc skąd te tłumy w sklepach w godzinach pracy większości?

Na końcu tylko wspomnę, że ja o tych pracujących, co to nie pracy a na zakupach, tak z zacięcia obserwacyjnego a nie z czystej jakiejś złośliwości. Po prostu ja też bym tak chciał spokojnym krokiem przechadzać się w południe, w środku tygodnia po galerii handlowej a nie pracować przy biurku. Ale może ja za dużo pracuję, żeby to mieć czy jakby wołałby zapewne mój przełożony, za mało żeby taki stan osiągnąć. Sam już nie wiem. 

– Jakby ktoś napisał taki scenariusz, to nikt by w niego nie uwierzył, to przecież niemożliwe żeby w tym samym miejscu, na tej samej imprezie doszło dwa razy pod rząd do tragedii z udziałem samolotów – usłyszałem wczoraj od jednego z widzów pokazów lotniczych Air Show w Radomiu.

A jednak tak się stało. Drugiego dnia pokazów o trzynastej siedemnaście, po dwu minutowym locie samolot należący do białoruskich sił powietrznych runął na ziemię grzebiąc w swoich szczątkach dwóch pilotów. W niespełna dwie minuty od startu samolot SU – 27 tak, jakby na chwilę zawisł w powietrzu, aby następnie runąć z niewielkiej wysokości. Po chwili widzom pokazu ukazał się dym unoszący się zza lasu otaczającego od południa lotnisko na Sadkowie pod Radomiem. Publiczność jakby od razu zrozumiała, że jest świadkiem kolejne tragedii, która dopadła radomskie pokazy lotnicze. Wśród początkowej ciszy jednak coraz wyraźniej zaczęły rodzić się pytania wyrażane coraz głośniej: jak to możliwe? Dwa razy z rzędu, nie wierzę? Przecież byłoby to jakieś fatum. Każdy nadal miał jednak nadzieję, że może tym razem los będzie dla pilotów łaskawy. Może się katapultowali? Może przeżyli wypadek? Przez bardzo długą chwilę milczenie prowadzących imprezę było bardziej wymowne niż jakiekolwiek ich słowa. Wreszcie Tadeusz Sznuk odczytał komunikat o śmierci dwóch białoruskich pilotów. Dla wielu fatum wiszące nad imprezą właśnie się wypełniło.

W takich chwilach myśli krążą wokół kruchości ludzkiego życia. Ale też mam wrażenie, że nie byłem odosobniony w myślach na tym, że nad radomskiem lotniskiem, nad pokazami lotniczymi w tym mieście zawisło, jak w sobotę czarne chmury nad lotniskiem – fatum. Wokół mnie wszyscy mówili o tragedii, ale też o nieuchronności, o nieodwracalności losu. Jak to możliwe, że dwa razy z rzędu w czasie pokazów lotniczych dochodzi to wypadku, w którym giną piloci? To przecież kolejna katastrofa lotnicza w historii radomskich Air Show. Przed dwoma laty, 1 września, podczas pierwszego dnia pokazów nad Sadkowem zderzyły się dwa samoloty z Grupy Akrobacyjnej „Żelazny”. Przeznaczenie to czy przypadek?

Czy to naprawdę jakaś nieodwołalna wola bogów, na którą my maluczcy nie mamy wpływu? Ja jestem pesymistą, ale zadziwiła mnie ta zgodność ludzi opuszczających wczorajsze pokazy w pesymistycznej wizji nieuchronności losów pokazów lotniczych w Radomiu. – To już ostatnie takie pokazy w tym mieście. – Nikt już nie pozwoli na pokazy w tym naznaczonym dwukrotną tragedią lotnisku – słyszałem wśród tłumu. Czy naprawdę jakieś fatum zaciążyło nad radomskiem Air Show? Czy to słowo – fatum powtarzane wczoraj przez tysiące ust nieuchronnie wpycha tą najważniejszą dla tego miasta imprezę w ramy nieodwracalności jej losu?  

Tak wiem, że zaraz oberwę w komentarzach za pseudo – filozoficzne dywagacje. Ale może warto zadać sobie teraz pytanie czy mimo wszystko, mimo tragedii nie trzeba spróbować przezwyciężyć tego fatum? Chociażby dla uczczenia tych, co polegli śmiercią lotnika.

Na ekranie widzimy jak grupka VIP-ów wysiada z rządowego samolotu. Na ich twarzach maluje się wielki smutek. Niejeden z polityków ukradkiem ociera łzę. Gdy tak idą przygnębieni przez płytę lotniska z samolotu z głośnym łoskotem odpada skrzydło. Politycy już wiedzą, że nic nie będzie z kolejnej podróży lotniczej. Samolot z rządowej floty znów miał awarię.

Następnie na ekranie pojawia się aktor przebrany za pilota trzydziestego szóstego Specjalnego Pułku Lotnictwa Transportowego, odsługującego rządowe samoloty. Spokojnym, przyjemnym głosem mówi do nas: Prezydent oraz Premier na razie nie przesiądą się do nowych samolotów. Tu aktor spuszcza smętnie głowę mówiąc: Naszego rządu, drodzy rodacy, nie stać z powodów oszczędnościowych na wyleasingowanie dwóch brazylijskich samolotów Embraer 175. Prezydent, Premier, Rząd Rzeczpospolitej wszyscy oni będą zmuszeni nadal narażać życie i latać wysłużonymi samolotami Tu-154 oraz Jak-40. To poważny problemem. Nagle aktor ożywia się i jego oblicze rozpromienia nadzieja i optymizm, mówi: Ale jest jedno proste wyjście z tej sytuacji! Teraz nawet Ty obywatelu możesz pomóc Prezydentowi i Premierowi! Jak to zrobić? Nic prostszego! Wysyłając sms o treści „Samolot” pod nr 92 942 możesz pomóc w wymianie rządowej floty powietrznej. Koszt sms-a to 3,66 zł (z VAT)!

Tak mogłoby wyglądać reklama społeczna zachęcająca obywateli Rzeczpospolitej do zakupu dla Prezydenta oraz rządu RP nowych samolotów, które miałyby zastąpić wysłużone rosyjskie maszyny. O wymianie samolotów dla VIP-ów mówi się u nas od kilkunastu lat. I co… i nic. Starodawne, wyeksploatowane Tu-154 oraz Jak-40 bardziej nadają się do muzeum techniki niż do podniebnych podróży. Jeśli nasi politycy nie nauczą się latać samodzielnie, jeśli nie wyrosną im skrzydła to pozostaje tylko zwrócić się do narodu o pomoc.

Takie liczenie na naród ma u nas długą tradycję. U nas najczęściej nie wystarczają na społecznie ważne cele podatki, które stanowią już w Polsce połowę pensji każdego pracującego Polaka. Jak tylko coś się stanie, lub po prostu na coś brak funduszy to jest u nas taka świecka tradycja, że zaraz wyciąga się rękę do narodu z prośbą o pomoc. Więc czemu nie na taki zbożny cel jak nowe maszyny dla rządu. Jęsli rząd nie ma pieniędzy pozostaje zbiórka narodowa. Jeśki nic nie zrobimy z tymi rządowymi latającymi trumnami to tylko patrzeć jakiegoś nieszczęścia. Po co kusić los.

Tradycja narodowej ściepy na zaszczytny cel sięga w Polsce tak daleko, że jej początki giną w mrokach dziejów. Warto chociażby wspomnieć powstały tuż przed wojną Fundusz Obrony Narodowej FON utworzony w celu uzyskania dodatkowych środków na dozbrojenie armii. Więc Polacy! Apeluję do Was! Kupmy rządowi RP ten nowy samolot, albo przynajmniej udzielmy politykom finansowego wsparcia w ich zakupie. Przecież gotowi nam się w tym Jakach i Tutkach pozabijać. A gdzie my potem sieroty znajdziemy tak światłych przywódców. Liderów tak oszczędnych, że nawet oszczędzają na własnym bezpieczeństwie i prestiżu Polski.

Zróbmy zrzutkę na samolot dla Premiera i Prezydenta. Musimy spróbować teraz, bo to chyba jedyne wyjście, które pozwoli Prezydentowi Kaczyńskiemu podróżować po świecie bez narażania się na kłopoty z usterkami technicznymi wysłużonej floty powietrznej. Jeśli powodem braku możliwości zakupu nowych samolotów rządowych Embraer 175 są zbyt wysokie koszty to taka zbiórka wśród rodaków może być naprawdę jedynym wyjściem.

Wczoraj dowiedziałem się w pracy, że na początek września szykuje się dla mnie podróż służbowa do Warszawy. W wyprawach służbowych do stolicy moja firma zaleca skorzystanie z usług Polskich Kolei Państwowych. Bo to podobno taniej i wygodniej, bo po dotarciu na Dworzec Centralny mam bliżej na planowane spotkanie i tak dalej. Szefowie wskazują też na wyższość PKP nad samochodem, bo podróżując mim zapewne utknąłbym w korkach i się zestresował, a tak mogę jeszcze w pociągu w spokoju popracować dla dobra firmy. No przynajmniej teoretycznie, bo podróże koleją z mojego prowincjonalnego miasta do stolicy nie są wcale tak łatwe i tak przyjemnie jak się moim przełożonym wydaje. A co najważniejsze są powolne oraz nużąco, przygnębiająco wolne.

Na ponad stu kilometrowym odcinku torów między moją prowincją a Warszawą, po jednym torze sunie sobie niespiesznie mój pociąg pospieszny tylko z nazwy. Po tym torowisku, jak zapewniają władze PKP da się jechać najwyżej od pięćdziesięciu do osiemdziesięciu kilometrów na godzinę. Faktycznie tu mają moi szefowie rację, podczas tak wolnej podróży mam czas na pracę. Przecież jadę sobie powolutku przez ponad dwie godziny pojazdem, który tylko dla ironii chyba nazywa się pospiesznym.

Wlokąc się tak ostatnio pociągiem do stolicy zabrałem ze sobą książkę o rozwoju techniki w II Rzeczypospolitej Polskiej. I tam z rozrzewnieniem przeczytałem po raz kolejny o prawdziwej legendzie polskiego kolejnictwa a mianowicie o pojeździe szynowym znanym Lux – Torpeda. Była to konstrukcja austriackiej firmy Austro – Daimler z 1933 roku, której jeden egzemplarz zakupiły ówczesne Polskie Koleje Państwowe. W 1936 roku fabryka Fablok w Chrzanowie na licencji Austro – Daimlera wyprodukowała jeszcze pięć zdecydowanie ulepszonych pojazdów szynowych napędzany silnikami spalinowymi.

Na fotografii zamieszczonej w książce widać, błyszczącą, zaokrągloną konstrukcję, która w niczym nie przypominała ciężkich, ociekających oliwą parowozów, jakie królowały wówczas na polskich torach.  Lux -Torpeda był to czteroosiowy, motorowy, 60 osobowy wagon pasażerski pierwszej klasy. Jej prędkość wynosiła sto piętnaście kilometrów na godzinę. W 1936 roku Lux – Torpeda przejechała trasę liczącą sto czterdzieści siedem kilometrów na linii z Krakowa do Zakopanego w czasie dwie godziny osiemnaście minut!  Jeśli tak rzeczywiście było, to według wszelkiego prawdopodobieństwa  byłby to nie pobity do dziś rekord średniej prędkości na tej trasie. Przecież ja sto kilometrów pokonuję moim „ekspresem” w ponad dwie godziny oczywiście planowo, bo nie pamiętam jeszcze żeby PKP przyjechała punktualnie. Zawsze musi mięć choćby minutę spóźnienia. 

Wczoraj przeczytałem w prasie, że PKP rozważa zamontowanie systemu urządzeń, które pomogą maszynistom sterować pociągami. Dzięki temu za dwa lata z Katowic i Krakowa do Warszawy pomkniemy z prędkością przekraczającą sto sześćdziesiąt kilometrów na godzinę. A tak czasy rekordów Lux Torpedy mają po ponad siedemdziesięciu latach znów powrócić.
– Dołączymy do światowej czołówki – zapewnia Krzysztof Łańcucki, rzecznik PKP PLK. Tak, to niewątpliwy sukces, tak po siedemdziesięciu latach powrócić do normalności. Jak z taką prędkością pojadę pociągiem do Warszawy to rzecznikowi uwierzę w tę światową czołówkę.

Mój przyjaciel miłośnik kolejnictwa ma nadzieje, że pozostałością po kolejowej Lux -Torpedzie, jest stojący na zapleczu Muzeum Kolejnictwa w Warszawie kompletnie zdezelowany wagon motorowy. Ale nawet on ma wątpliwości, bo słyszał, że może to być włoski wagon serii SD 80, zakupiony przez PKP już po II wojnie światowej. I jest on tylko podobny do Lux – Torpedy. Szkoda. Można by go wyremontować i znów bić obecnie te przedwojenne rekordy szybkości.

A może jeszcze raz zakupić licencje od Austro – Daimlera, bo przed II wojną światową, w ubiegłym wieku na mojej trasie kolejowej podróży, stu kilometrowy odcinek Prowincja – Warszawa Lux– Torpeda pokonywała, że średnią prędkością osiemdziesięciu pięciu kilometrów na godzinę to jest to znacznie więcej od obecnie deklarowanej przez PKP prędkości na tej samej trasie nie mówiąc już o tej realnej. Więc pozostaje mi jedynie życzyć Polskim Kolejom Państwowym powrotu do tradycji i korzeni oraz takich samych osiągnięć jak ponad siedemdziesiąt lat temu.