Żyjemy w ciekawych czasach. Można rzec, co krok to nowy prorok. Co chwila objawia się nam nowy przewodnik, który wskazuje nam nowy kierunek narodowych wypraw do krainy wiecznej szczęśliwości. Idea wielkiego marszu ku lepszej przyszłości jest bardzo popularna wśród prawych i sprawiedliwych działaczy partyjnych. I choć ten marsz jest alegoryczny, to zawsze to jakaś droga do przebycia. Naród nasz jest na pewno wybrany do takich wędrówek. Biblijne plemiona Izraelitów maszerowały czterdzieści lat przez pustynie, w drodze do ziemi obiecanej. Polacy też od wielu lat są w ciągłej drodze ku lepszym dniom. Od niepamiętnych czasów trwa nasz polski exodus. Ciągle jesteśmy w drodze do wyśnionego dobrobytu i stabilizacji. Od lat słyszę, że idziemy wraz z całą Rzeczypospolitą, a to do drugiej Japonii, a to do nowej Irlandii.  Ciągle idziemy, ale choć cel określają coraz to nowi prorocy, to nasz wieloletni marsz ku lepszej i dostatniej Polsce nigdy się nie kończy. U progu odrodzonej i demokratycznej ojczyzny, słyszałem z ust ówcześnie prowadzących ten nasz lud i kra,j ku ziemi obiecanej kapitalizmu, że wystarczy tylko dwadzieścia lat abyśmy odpoczywali u bram istnego raju na ziemi.

Czterdzieści lat, tyle na czele ludu izraelskiego wędrował Mojżesz przez pustynię. My nie będziemy gorsi. Podczas kongresu prawych i sprawiedliwych Jarosław Kaczyński ogłosił nowy termin dojścia do ziemi obiecanej utrudzonego ludu naszej ojczyzny. Nowy program podróży przez pustynię kryzysu, prawy i sprawiedliwy wódz i przewodnik, wyznaczył na dziesięć lat. Czyli zamiast czterdziestu lat wystarczy nam dziesięć! Niewątpliwy postęp! Wtedy to, w dwa tysiące dwudziestym roku, jeśli naród zaufa prezesowi oczywiście, czeka nas kres tułaczki. Prezes wprowadzi nas do G20, obroni Polską rodzinę przed wszelkim zagrożeniem oraz wprowadzi w Rzeczpospolitej uczciwą politykę. Wystarczy, aby naród zrozumiał, że należy jak najszybciej porzucić fałszywych przewodników i oddać rządy tym, co prawi są i sprawiedliwi.  Na kongresie wódz liczącej około dwadzieścia trzy tysiące członków partii przypomniał, że nasz obecny przewodnik, premier Tusk, obiecywał Polakom Irlandię, ale – jak mówił prezes – niestety prowadzi nas w pobliże Grecji. Czyli okazało się, że kierunek jest niewłaściwy. Trzeba jak najszybciej narodowi wskazać inny, znacznie lepszy cel marszu do ziemi obiecanej.

– Plaże Egiptu, Tunezji są dzisiaj zaludnione przez Niemców, Francuzów, Anglików, po części też Rosjan i Czechów. Polaków tam niezbyt wielu. W dwa tysiące dwudziestym roku muszą być tam miliony Polaków! Polacy muszą mieć prawo do wypoczynku! – wyznaczył nam nowy kierunek prezes prawy i sprawiedliwy. W dawnych wiekach Izraelici wyruszyli z Egiptu pod przewodem Mojżesza. Teraz kierunek się odwrócił. Naród nasz wybrany, wyruszyć ma do Egiptu pod światłym przewodem nie jednego przewodnika, ale dwóch! Niech no tylko Polacy wrócą na właściwą drogę i w najbliższych wyborach złożą swój los w ręce braci. Prezydent i prezes wzajemnie się wspierając wraz z gronem wyznawców zaprowadzą nas z ziemi polskiej do egipskiej. Już w dwa tysiące dwudziestym, staniemy tłumnie nad morzem Czerwonym grzejąc się w afrykańskim słoneczku.

Prezes nie zapomniał o swoim ludzie. Choć wielu zapewne liczyło, że jednak zapomni. Zwołał do Poznania swe wierne zastępy, aby wskazać im nową drogę. Teraz zapewne te dwadzieścia trzy tysiące partyjnych z PiS-u zaniesie dobrą nowinę do wsi i miasteczek rozsianych po całej Rzeczpospolitej. Zaniesie wieści o planowanej wielkiej wyprawie na plaże Egiptu. Wyzwoli nas prezes z ucisku nowego faraona, który niczym nieznośne dziecko w supermarkecie, wrzuca do koszyka coraz to nowe towary zapominając, że przyjdzie taki czas, kiedy trzeba będzie za nie zapłacić. Jak widać strasznie pobłądziliśmy. Ale nic straconego. Jak tylko znów prawi i sprawiedliwi staną na czele po wygranych wyborach, jak obecny prezydent rozpocznie kolejną kadencję równie udanych rządów, to jest możliwość, że wnet, czyli w dziesięć lat, dotrzemy na plaże Egiptu czy Tunezji.

– PiS nie jest dla siebie, jest dla narodu – oświadczył prezes prawych i sprawiedliwych. I radość zapanowała w szeregach partyjnych działaczy.  Bo okazało się, że są awangardą zmian i pewnie oni pierwsi zbierać będą owoce dobrobytu na plażach Egiptu. Miejmy tylko nadzieję, że naród zrozumie jak wielka jest przed nim szansa na wieczny wypoczynek. Że Polacy w wyborach zagłosują właściwie. Bo szkoda zmarnować taką szansę. Tylko dziesięć lat oczekiwania dzieli nas od wylegiwania się pod palmami. Choć jeśli – jak mówił prezes – do dwa tysiące dwudziestym roku, miliony Polaków muszą zaludnić plaże Egiptu, to czy Egipcjanie zniosą nas w takiej liczbie? Czy ta starożytna kraina jest przygotowana na taką inwazję Polaków, którzy muszą mieć prawo do wypoczynku? Obawiam się, że nie. I możliwe, że wielu z nich wyruszy wtedy z ziemi egipskiej do Polski. I co wtedy?

Za górami za lasami, dawno, dawno temu. A może wczoraj? Albo jeszcze dawniej? Żyły sobie pewne malutkie i biedne ludziki, które dla wygody możemy nazwać krasnoludkami. Bo jak wiemy z innej bajki, krasnoludki są na świecie. W tym dalekim kraju występowały tylko dwie pory roku wiosna i jesień. A może lepiej powiedzieć, że zawsze panowała tam klęska żywiołowa. Bo to albo padało w nadmiarze albo słońce piekło okrutnie. Albo śnieg zalegał wielki albo panoszyła się susza.  W tym kraju żył ludek malutki, ale za to pracowity. Co dnia wyruszał on ochoczo, ze śpiewem na ustach do swych krasnoludkowych zajęć. Wtedy, po horyzont słychać było radosne nawoływania: hej ho, hej ho do pracy by się szło. A jak to często bywa w bajkach, gdy lud pracowity, to władca musi być nad wyraz okrutny. I jeśli nie krwawy, to przynajmniej niebezpieczny i zarozumiały być musi. Nie inaczej było w tej krainie między morzem głębokim a wysokimi górami.

I choć krasnoludki nie szczędziły trudu by pomnażać wspólny majątek królestwa, okrutny władca tej krainy, który okazał się wielogłowym smokiem, nie szczędził kłopotów w ich trudnym życiu. Każda głowa smoka mieszkała w wielkim zamku zwanym po swojsku urzędem, i tam zastanawiała się, czym tu jeszcze pognębić maluczkich poddanych. A największą torturą było to, że władca przy każdej sposobności wmawiał swoim poddanym, że gnębi ich dla ich własnego dobra. Bo bez jego opieki byliby całkiem bezbronni, zagubieni i nieporadni. Dlatego żądał od nich, co miesiąc daniny od tego, co zarobili, i jeszcze, co roku, dla podkreślenia swoich okrutnych rządów kazał im spisywać na specjalnych dokumentach ileż to mu przekazali w podatkach. Krasnoludki pracowały i pracowały. Dzień po dniu. Tydzień po tygodniu. Miesiąc po miesiącu. Ale że pogoda nigdy nie była przyjacielem krasnoludków, to czasem zapadały one na zdrowiu. Pociągając noskami, powłócząc nóżkami udawały się krasnoludki w taki czas do krasnoludkowych lekarzy. Ale że i oni byli w służbie wielkiego władcy niełatwo się było do nich dostać. Jak już lekarz łaskawie przyjął na audiencję krasnoludka, jak już wypisał mu mikstury, to ten udawał się na zwolnienie lekarskie, by w spokoju powracać do zdrowia. Ale i tu okrutny władca nie pozostawiał krasnoludka samego w jego chorobie. Uznając, że jeśli on nie pracuje w jego kopalniach złota z powodu choroby, to nie należy mu się pełne wynagrodzenie za jego pracę.

I choć pracowały krasnoludki w pełni sił dla niego wiele lat, to, gdy rozłożyła ich choroba i musiały więcej talarów wydać na mikstury tajemne, które miały im zapewnić powrót do zdrowia, to mocarz okrutny płacił im tylko osiemdziesiąt procent należnego im wynagrodzenia. Aby ich ukarać za to, że ośmielili się zachorować. Wiele krasnoludków, aby uniknąć niższego wynagrodzenia za swą chorobę, udawali się do miejsca pracy i tam zarażali inne krasnoludki. Straszny był ten władca. Z danych urzędników króla tej krainy wynikało, że co ósma osoba pobierająca w ubiegłym roku zasiłek chorobowy, była zdolna do pracy. Więc razu pewnego, wielki mocarz nakazał swym ogrom skontrolować łącznie ponad dwieście osiemdziesiąt siedem tysięcy zwolnień wydanych krasnoludkom, aby następnie cofnąć świadczenia na blisko sto pięćdziesiąt milionów talarów. Wykazał tym samym, że nie dość, że lekarze to oszuści, bo zdrowym wydawali zwolnienia od pracy, to jeszcze i krasnoludki stanowią wielką bandę oszustów, którzy tylko patrzą jak tu monarchę swego oszustwem do zguby doprowadzić. 

I choć to bajka, nie zakończy się dobrze. Bo czasem ten, kto ma władzę wszędzie widzi złodziei. Nawet jak tylko kilku kradnie to często bywa tak, że winni są wszyscy. I choć wszyscy wiemy, że choroba nie wybiera to władca zawsze stawia krasnoludka w roli złodzieja, który tylko patrzy jak od króla wyłudzić talary. Dlatego żeby poprawić zdrowie wśród krasnoludków wprowadził on zwyczaj karania ich utratą zarobków za to, że ośmielili się być chorymi.  Teraz nawet chory krasnoludek nie pójdzie do lekarza, bo przecież nie dość, że dostanie on mniejsze wynagrodzenie za okres choroby to jeszcze dodatkowo żyć będzie w strachu przed wizytami ogrów, którzy mogą go odwiedzić w celu sprawdzenia czy jego choroba jest prawdziwa.

Zatrzymuję samochód przed przejściem dla pieszych. Obok mnie na drugim pasie zwalnia przed zebrą opel astra, lecz jak widzę nie ma zamiaru stanąć, aby przepuścić pieszego. Kierująca wygląda przed maskę mojego auta i gdy dochodzi do wniosku, że staruszka nie stanowi dla niej zagrożenia, bo ledwo zdążyła wejść na pasy, astra dodaje gazu i odjeżdża. Następny samochód na szczęście dla pieszej pozwala jej spokojnie pokonać szosę zatrzymując się i czekając. Przypadek – myślę sobie.  Przecież czytałem nie tak dawno, że kobiety są znacznie lepszymi kierowcami niż mężczyźni. A tu proszę, coś takiego. Przypisywanie takiego zachowanie kobietom jest takie szowinistycznie. Niedopuszczalne. Niemodne. Skarciłem się w myślach za brak poprawności politycznej.

– Mężczyźni nigdy nie będą lepszymi kierowcami od kobiet, bo są zbyt skupieni na rywalizacji i znacznie szybciej się irytują – taką wypowiedź Krzysztofa Hołowczyca, kierowcy rajdowego, przeczytałem w jednym z tekstów internetowych traktujących o wyższości kobiecych umiejętności nad męskimi, przy prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nie było trudno. Wystarczy wpisać pytanie na temat tej płciowej dominacji do wyszukiwarki, aby zostać wprost zalanym przez różnorakie statystyki. Kobiety statystycznie powodują mniej śmiertelnych wypadków drogowych. Kobiety znacznie rzadziej przyłapywane są na przekraczaniu dopuszczalnej prędkości. Prawie nigdy nie prowadzą swoich pojazdów pod wpływem alkoholu. Kobiety również częściej niż mężczyźni zapinają pasy bezpieczeństwa. Istny statystyczny raj. Wygląda na to, że w zasadzie to tylko kobiety powinny prowadzić samochody, a mężczyźni wygodnie podróżować na tylnym siedzeniu. Statystycznie, więc jest wspaniale.

Postanowiłem, że dziś zostawię samochód na rozległym parkingu przed moją firmą. Dojeżdżając na miejsce obserwowałem jak auto jadące z przeciwka, chcąc wjechać na ten sam parking, co ja dokonuje manewru przecinającego oś jezdni w miejscu gdzie umieszczone zostały na nawierzchni ulicy podwójne linie ciągłe. Linia podwójna ciągła rozdziela pasy ruchu o kierunkach przeciwnych i oznacza zakaz przejeżdżania przez tę linię i najeżdżania na nią – tak mi przeleciało przez głowę, ale przecież któż z nas kierowców nie nagina czasami przepisów.  – Ma gość szczęście, że w pobliżu nie ma stróżów prawa – pomyślałem. Nasłuchałby się niechybnie o znaku drogowym P-4, którego nie uszanował. Samochód, który obserwowałem wykonał swój manewr tak, że wymusił na mnie pierwszeństwo przy wjeździe na parking. Zatrzymałem się gwałtownie. Ale znów tak jakoś dziwnie mu wybaczyłem, bo przecież pewnie się spieszył. Bądź, co bądź łamał przepisy ruchu drogowego tym manewrem przez podwójną ciągłą linię. Gdy tak przemknął przede mną, ten samochód, mignęła mi w jego oknie od strony pasażera twarz młodej kobiety. – Z kobitą jedzie to i z gracją musi podjechać – znów okazałem się wyrozumiały sam się dziwiąc, dlaczego taki jestem dziś tolerancyjny.

Auto, które wymusiło i złamało przepisy zatrzymało się przede mną tuż za wjazdem na parking. Ja stałem za nim. – Pewnie szuka miejsca – pomyślałem. Tylko, dlaczego przecież parking był prawie pusty. Więc można stanąć wszędzie. Wybór miejsca prze kierowcę z auta mnie poprzedzającego trwał zdecydowanie za długo. Delikatnie, z włączonym kierunkowskazem ominąłem pojazd tarasujący mi wjazd i zaparkowałem, jako ostatni w rzędzie samochodów.  Wyłączyłem silnik, światła i już miałem wyjść z samochodu, gdy nagle odkryłem, że tuż przy mnie zaparkowało auto. Tak to samo. I do tego tak, że między moimi drzwiami a tymi obok została dosłownie szczelina. Spojrzałem na pasażerkę z auta a ona na mnie.  Pokazałem na migi, że będziemy mieć trudności z wyjściem z naszych pojazdów. Żadne tam nerwy. Wszystko spokojnie. Jednak moje machanie a nawet kilka grzecznych słów nie wywołało żadnej reakcji nie licząc wpatrywania się w to, co zrobię. Czekanie na zrozumienie moich kłopotów znudziło mi się. Wygramoliłem się, więc z pojazdu, co w tych warunkach nie było sprawą łatwą. Ale udało się. Miałem coś powiedzieć kierowcy… Ale sobie darowałem. – Jest piękny poranek, siódma czterdzieści, po co mi stres i nerwy.

Gdy już odchodziłem usłyszałem jak auto obok mnie odjeżdża i przeparkowuje tak, żeby jego pasażerka spokojnie i dostojnie mogła opuścić pojazd. Przeleciało mi przez głowę kilka myśli złośliwych o stanie umysłu kierującego tym autem, ale nic nie powiedziałem. Chciałem tylko zobaczyć, kim zacz jest ten król szos i parkingów. Okazała się nim panieneczka, która spokojnie i bez najmniejszego słowa przepraszam, bez jakiejkolwiek reakcji malującej się na jej twarzy, wyminęła mnie i spokojnie oddaliła wraz ze swoja pasażerką. Mężczyźni nigdy nie będą lepszymi kierowcami od kobiet – przypomniało mi się – bo są zbyt skupieni na rywalizacji i znacznie szybciej się irytują. Niezirytowany wcale pomyślałem sobie: może faktycznie nigdy nie będę tak dobrym kierowcą jak te spotkane przeze mnie kobiety. Widocznie bardziej skupiam się na rywalizacji.

Moje prowincjonalne miasto jeszcze przed tygodniem pokryte było śniegiem. W zasadzie to nawet utonęło w śniegu na długie miesiące. Taki stan pogodowy miał zdecydowanie wiele wad.  Ale miał też przynajmniej jedną niepowtarzalną zaletę. Po prostu, kiedy śnieg pokrywał chodniki, trawniki, place oraz podwórka całego miasta, nie było widać tego, jak bardzo jest ono zaśmiecone. Śnieg stopniał i ujawnił to wszystko, co się pod nim skrywało. To, że na kilkanaście tygodni śmieciowy problem został przykryty białą śnieżną kołderką to niewątpliwie największa zaleta tej zimy. Wszędzie było tak czysto i przyjemnie. Ale teraz problem powrócił i to ze zwiększoną siłą. Bo to, co było ukryte teraz wylazło z powrotem na wierzch.

Skuszony piękną pogodą oraz namowami pięknej pani z telewizji, która zapowiada pogodę, wybrałem się na spacer. Jak tylko postawiłem nogę na chodniku od razu but zanurkował w błotku powstałym z tego, co się rozpuściło, dodatkowo zagęszczonym tym, czym chodniki były posypywane w okresie zlodowacenia. Czym dalej w miasto tym więcej na chodniku błota. No i jeszcze te trawniki bogato ustrojone pustymi butelkami po napojach alkoholowych wszelkiej maści. Idąc ulicą i przyglądając się tylko tym, co na trawnikach, z łatwością można zgadywać gdzie się obecnie znajdujemy. To znaczy, że możemy łatwo nawigować do sklepów z alkoholem. Więcej opakowań szklanych po napojach wyskokowych oznacza, że zbliżamy się do punktów ich sprzedaży.

Bardzo ciekawe jest to, że w zasadzie wszystkie opakowania po wódeczce leżące na trawnikach to takie małe buteleczki o pojemności dwustu mililitrów. Czyli jak widać społeczeństwo mojego prowincjonalnego miasta może i pije często, ale za to w małych dawkach. I sądząc po nazwach trunków umieszczonych na buteleczkach to wszystko, co spożywa to tylko dla zdrowotności. Bo po wszelkich balsamach i po innych nalewkach gorzkich żołądkowych, niezliczone opakowania zalegały trawniki w mieście. Jak widać wódka szkodzi najbardziej na rączki, bo jak widać amatorzy balsamów i gorzkiej żołądkowej zaraz po wlaniu płynu do gardła, tracą moc w dłoniach i butelka zostaje tam gdzie doszło do spożycia. Piwo też jak widać, powoduje podobną utratę zdolności doniesienia butelki do najbliższego śmietnika. Można to nawet zrozumieć, ale dlaczego opakowania po kefirach czy innych napojach równie często występują obok butelek?

Dobrze, alkohol powoduje, że zmieniają się standardy czystości. Może jak jeden z drugim wywalą przy krzaczku po jednym balsamie wysokoprocentowym, to jest dla nich zupełnie normalne, że opakowanie po wódeczce od razu wędruje zamiast do kosza, to na ziemię pod nogami amatorów tych trunków. Czyli można to zrozumieć, choć nie można aprobować. Ale jak wytłumaczyć tą mnogości psich odchodów na chodnikach, trawnikach…. no dosłownie wszędzie. Mój znajomy zawsze powtarzał, że to moje prowincjonalne miasto jest obsrane. I chodziło mu w zasadzie o ogólny stan wszystkiego w tym grodzie. Używał takiej zdecydowanie dosadnej przenośni na określenie, jakości życia w mieście. Może to nie było wyszukane, ale po moim spacerze i po slalomie między psimi kupami dochodzę do wniosku, że wiele w tym jego obsraniu miasta jest niestety racji. To już nie tyle przenośnia, co przerażająca rzeczywistość.

Uważałem, kluczyłem, przeskakiwałem nad i omijałem, ale i tak wróciłem do domu w butach uwalanych psimi odchodami. Czy można coś z tym zrobić? Czy ludzie powalający swoim psom na zanieczyszczanie chodników uwielbiają mieszkać w gnoju? Przecież to niebezpieczne! Nie chodzi już tylko o estetyczną stronę problemu. Psie kupy nie tylko w momencie, gdy leżą na ulicy stanową zagrożenie. Przecież jak przyniesiemy to na bucie do domu to niebezpieczeństwo dodatkowo wzrasta. Kontakt ze zwierzęcymi odchodami może być przyczyną zakażenia chorobami takimi jak: toksoplazmoza, toksokaroza, bąblowicą oraz różnymi pasożytami. Straszę? A pewnie. Bo mam wrażenie, że problem ten jest nie do rozwiązania.

Wyczytałem w dzisiejszej lokalnej gazecie straż miejska może ukarać tylko taką osobę, której dowiedzie, że podrzuciła śmieci. Czyli pewnie też taką, której pies aktualnie dokonywał czynności fizjologicznych przy strażniku, a jego pan po nim kupki nie posprzątał. – Jeśli są świadkowie takiego zdarzenia, to powinni w miarę możliwości zrobić zdjęcia – namawia komendant straży. Dobrze komendancie, postaram się następnym razem zabrać na spacer aparat fotograficzny, w celu ustalenia sprawców obsrania miasta. Ale może w ramach swych obowiązków, strażnicy miejscy zaczną karać właścicieli chodników i trawników za panujący tam brak porządku i czystości. Może to znacznie prostsze i skuteczniejsze rozwiązanie? Bo na zrozumienie wśród właścicieli czworonogów, że nie każdemu pachnie psia kupka, nie można jak widać liczyć.

Witajcie w dzikim kraju! Przynajmniej, jeśli chodzi o polityczne oblicze naszej ojczyzny. Przez lata powtarzałem do znudzenia przy każdej okazji, że w świecie polityki panuje w naszym kraju istny kult ludźmierskich zasad politycznych. Te wieczne insynuacje, haki, czarne teczki, akta bezpieki, szafy pełne domniemanych i prawdziwych donosów. Agenci, podsłuch, prowokacje i tajne nagrania. Inwigilacje jednych polityków przez służby bezpieczeństwa, na wniosek i przy aprobacie innych polityków. Wieczne, wzajemne oskarżenia, że jeden kradł, a drugi planował oszustwa z biznesmenami.  I oczywiście żadnych dowodów tylko wieczne insynuacje. Wiecznie bulgoczący kocioł z naszą polityczną zupką. Jedni politycy w niej pływają, w charakterze przekąski medialnej, a inni politycy dokładają do ognia mieszając stale w kotle. 

Jak na stronicach Kordiana, mistrza Juliusza Słowackiego, czarownice i diabły mieszają w wielkim kotle, tak i na naszej współczesnej scenie politycznej znów pojawia się kocioł, z którego wyłaniają się po kolei stwarzani przez nas w wyborach polityczni przywódcy. Pojawiają się i znikają, bo jedni wygryzają drugich. Aż się prosi żeby na tej naszej politycznej scenie tak jak u Słowackiego, w końcu pojawili się aniołowie, którzy przepędzą zgromadzenie czarownic i diabłów. Za mocna analogia? Możliwe. Ale gdy piszę lub mówię o ohydztwie polityki, ja tylko, w swej skromnej osobie, to mogę być uznany za paranoika. Pogodziłem się z tym. Nie znam się na meandrach polityki, bo sam jej nigdy nie uprawiałem. Moje zdanie może się nie liczyć. Moja opinia może być niesprawiedliwa czy nawet krzywdząca dla świata polityki. Ale inaczej się sprawy mają, gdy o dzikości polskiej polityki wypowiada się ktoś, kto w niej działał aktywnie od dwudziestu przeszło lat. Kto jeszcze nie tak dawno stał na szczycie politycznej drabiny. Kto był ministrem rządu. Politykiem był i chyba jest nadal, po prostu. On jak nikt inny przecież zna się na politycznej kuchni.

– Jestem dowodem na to, że Polska jest w dalszym ciągu dzikim krajem – powiedział były minister sportu Mirosław Drzewiecki w rozmowie wyemitowanej w TVN24. Pewnie wie, co mówi skoro się tym od dwudziestu lat zajmuje. Skoro, jako minister był w rządzie tego dzikiego kraju. Więc jego słowa mają większą moc niż moje wieczne narzekanie na polityków. Powtórzę za Tiltem: nie wierzę politykom. To tylko słowa. Ale gdy Drzewiecki – jak mówi – gardzi polityką, to jego słowa są jak wystrzał z armaty. Gdy ja mówię, że w stosunku do obywatela, państwo zachowało stare popeerelowskie wzorce, to są to tylko słowa wynikające z moich przemyśleń i obserwacji. Nic więcej. Przecież nigdy nie widziałem państwa od środka. Nie byłem ministrem. Nie byłem politykiem. Więc co on tam wie – powie wielu. Ale gdy były minister mówi, że to, co się obecnie dzieje w Polsce jest obrzydliwe to, co ja mam o tym myśleć? On przecież ma większą wiedzę o moim państwie niż ja maluczki, szary obywatel.

– To mi przypomina zamierzchłe, stare czasy, kiedy można było powiedzieć – dajcie mi człowieka, a coś się na niego znajdzie – słyszę z ust byłego ministra. Czy mam się bać? Pewnie tak. Bo coś tu jest nie tak. Czy nic od dwudziestu lat w Polsce się nie zmieniło? Dajcie mi człowieka a znajdę na niego paragraf – zwykł mawiać żelazny Feliks Dzierżyński. Czy mam, uważać zważywszy na słowa byłego ministra polskiego rządu, że te mroczne czasy, w których na każdego można było spreparować dowolny materiał jeszcze nie minęły? A że już raz zacytowałem utwór Tiltu, to niech dalsze jego słowa będą przestrogą i zarazem zakończeniem moich dzisiejszych pesymistycznych rozważań wokół słów Mirosława Drzewieckiego.  We własnym domu trudno być prorokiem. Ale mówię to, co widzę ze swych okien. I nie chcę, was straszyć zobaczycie sami. Że najciekawsze dopiero przed nami.

W starciu z instytucjami państwowymi, w tym także samorządowymi, zwykły obywatel nie ma szans. A jeśli dodatkowo państwo nasze reprezentuje urzędnik odziany w mundur, to szanse zmniejszają się do zera. I choć strażnik miejski jest przecież niczym innym jak pracownikiem samorządu, czyli magistrackim urzędnikiem a nie funkcjonariuszem policji, to jednak mundur daje mu wielką władzę. Strażnik jednak nie podlega ostrym rygorom naboru i szkolenia, jakie przechodzą kandydaci na policjantów. Zasadne jest więc pytanie, czy strażnik miejski jest dobrze przygotowany do pełnienia funkcji policyjnych. I czy te uprawnienia, które ma na mocy odpowiednich ustaw, z braku odpowiedniego szkolenia, wiedzy czy nawet odpowiednich predyspozycji psychicznych, nie będą nadużywane. Wczoraj w telewizyjnym programie widziałem reportaż o zwykłym obywatelu z miasta Łodzi, który sfotografował źle zaparkowany samochód straży miejskiej. I tym właśnie wzbudził wielki gniew strażników miejskich, którzy w stosunku do delikwenta użyli środków przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej oraz kajdanek.  Następnie doprowadzili mężczyznę do najbliższego komisariatu policji gdzie spędził kilka godzin.

W TVNowskim programie Uwaga wypowiadał się między innymi przełożony sfotografowanych strażników. I tam właśnie usłyszałem słowa, które są jak mi się wydaje stałym już i standardowym oskarżeniem wobec osób, które popadły w konflikt z urzędnikiem w mundurze.  Wystarczy złożyć zawiadomienie o przekroczeniu uprawnień przez funkcjonariusza, aby w odpowiedzi na postawione mu zarzuty zostać oskarżonym między innymi o używanie słów wulgarnych i obelżywych w stosunku do funkcjonariusza w mundurze. Łatwo zgadnąć, komu uwierzy sąd, gdy już przed nim staniemy i słowa mundurowego będą przeciwko naszym słowom. Wielokrotnie słyszałem o takich przypadkach i wystarczyła krótka sonda wśród moich znajomych z pracy, aby potwierdzić, że nawet niewinnie wyglądającym i grzecznym z natury osobom zdarzyły się oskarżenia o używanie słów wulgarnych i obelżywych w stosunku do funkcjonariusza straży miejskiej.

Może nawet uwierzyłbym, że ten pan z miasta Łodzi i moja koleżanka, z natury spokojny człowiek, to jacyś zakamuflowani cholerycy, co to jak tylko zobaczą funkcjonariusza, to od razu zaczynają go lżyć i obrażać. Uwierzyłbym gdyby nie to, że sam stałem się kilka lat temu przedmiotem takich oskarżeń ze strony strażników. I od razu dodam, że nikogo nie obrażałem słownie, a wręcz przeciwnie, byłem wyjątkowo małomówny, spokojny i zrównoważony, zważywszy na okoliczności. Zdarzyło mi się kiedyś zatrzymać samochód w miejscu gdzie obowiązywał zakaz parkowania. Nie chciałem tam zostawać długo. Tylko tyle czasu, ile potrzeba na otworzenie bagażnika i wystawienie tego, co się w nim znajdowało na ulicę. Nie zdążyłem jeszcze wyłączyć silnika, a już pukał w okno mojego samochodu strażnik miejski z propozycją ukarania mnie mandatem za parkowanie w strefie, w której jego zdaniem nie powinienem tego robić. Nie dyskutowałem. Nie marudziłem. Spokojnie odmówiłem przyjęcia mandatu, bo mieliśmy ze strażnikiem inne zdanie na temat różnicy między zatrzymaniem i postojem pojazdu. A że nie chciało mi się dyskutować, więc uznałem, że sąd jest najwłaściwszym miejscem do rozstrzygnięcia, który z nas dwóch ma rację.

I tak się stało. Spotkaliśmy się przed obliczem sądu z panem strażnikiem i tam dowiedziałem się z ust funkcjonariusza straży miejskiej, że, podczas gdy funkcjonariusz pełen skromności i wymogów służby starał się wręczyć mi mandat, ja podniesionym głosem używałem w stosunku do niego słów wulgarnych i ogólnie uważanych za obelżywe, czym go uraziłem do żywego. Zdziwiłem się, bo albo miałem pomroczność jasną, albo po prostu strażnik kłamał, że byłem taki, jakim nigdy nie bywam. Na pytanie wysokiego trybunału czy tak było zaprzeczyłem i przywołałem na świadka osobę, która podróżowała wtedy ze mną samochodem. I tu jakby to moje szkalowanie munduru znikło zupełnie. Bo ani strażnik już więcej do kwestii słów wulgarnych nie powracał, ani sąd jakoś nie drążył tematu mojej wmawianej mi przez strażnika obelżywości. Tak, więc jeśli chcesz mieć stuprocentową pewność, że nie obrażasz słowem munduru, staraj się drogi czytelniku mieć świadka starć słownych z funkcjonariuszem.  Bo nieważne, że nie obrażałeś słowem, ani nawet czynem strażnika miejskiego. Jak nie masz świadków na swą niewinność to możesz być prawie pewien oskarżeń o używanie słów wulgarnych i obraźliwych.

Nasze wielkie urzędnicze państwo jest chore. Nic nowego – powiecie. Tak, ale ja chyba odkryłem, na co nam zachorzało nasze państwo. Bo ono w zasadzie stale jest w boleściach. Jak już tylko nadchodzi jakaś nadzieja na wyzdrowienie, to zły wirus w postaci dociekliwych obywateli, czy też dziennikarzy, znów atakuje organy państwowe i znów trzeba ogłosić kryzys chorobowy. A jak wiadomo w chorobie pacjent musi mieć całkowity spokój. Nie trzeba go zbytnio denerwować. A już na pewno nie wolno go niepokoić dociekliwymi pytaniami. A i wiele chorowitkowi trzeba w czas choroby wybaczyć, bo przecież to nie jego wina, że zachorzał, a ogólnego stanu chorobowego panującego na świecie. Jest jedna choroba, na którą państwo i jego urzędnicy zapadają nad wyraz często. Jak tylko ktoś zaczyna zadawać zanadto dociekliwe pytania, od razu organy państwowe dostają strasznych boleści i ogłaszają wszem i wobec że nic a nic nie pamiętają. I od razu ich mniej boli. To taka choroba i lekarstwo zarazem. Państwo nasze w osobach urzędników często zapada na amnezję.

Na amnezję ograniczoną, bo nie pamiętają urzędnicy tylko tego, co jest dla nich niewygodne. Zalety swojej pracy i sukcesy pamiętają długo i mogą o tym rozprawiać godzinami. Ale jak tylko pada trudne pytanie od razu nikt nic nie pamięta. Symptomy tej choroby można obserwować na przykład w sejmie gdzie prawie nikt z posłów nie pamięta tego, co obiecywał podczas kampanii wyborczej. Coś tam mówił, coś tam obiecywał, ale sytuacja się znacznie zmieniła i teraz nie pamięta pan poseł czy senator dokładnie tego, co obiecywał, ale przy następnych wyborach zapewne sobie przypomni. W komisjach sejmowych, jak tylko z nadzieją na poznanie prawdy, usłyszymy trudne dla przesłuchiwanego urzędnika pytanie, to od razu zamiast odpowiedzi możemy obserwować istny cud niepamięci. 

Kilka dni temu polski oddział Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka zaprezentował na konferencji prasowej wykaz lotów samolotów amerykańskich, które lądowały na lotnisku w Szymanach. W dwa tysiące trzecim roku samoloty amerykańskiej centralnej agencji wywiadowczej startujące z Kabulu w Afganistanie i z Rabatu w Maroku lądowały na lotnisku w Szymanach przynajmniej sześciokrotnie. Dzienniki lotów fundacja pozyskała na zasadzie dostępu do informacji publicznej z Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej. Jest to pierwszy w tej sprawie przypadek, gdy instytucja państwowa potwierdziła przecieki i doniesienia pochodzące jak dotąd z anonimowych źródeł lub będące wynikami dziennikarskiego śledztwa. Od czterech lat rząd polski miał w tej sprawie amnezję. Coś tam niby kojarzył, ale tak do końca to nic w tej sprawie nie wiedział i nie pamiętał. Mam takie wrażenie, że polskie państwo wypowiadające się w tej sprawie poprzez swoich przedstawicieli dostało całkowitej amnezji wstecznej, jeśli chodzi o te tajemnicze loty CIA. Rząd polski przez cztery lata mówił nieprawdę na temat istnienia rejestrów przelotów samolotów powiązanych z CIA do Szyman, czy dostał prawdziwej utraty pamięci w odniesieniu do tych zdarzeń? Nie wiem. Ale wiele na to wskazuje.

Jeśli państwo dopadła amnezja dotycząca lotów samolotów CIA na lotnisko w Szymanach, to można przyjąć, że pewnie taką samą chorobą niepamięci objęta jest też sprawa tajnych więzień CIA w Polsce gdzie przesłuchiwani byli ponoć podejrzani o terroryzm. Takie oskarżenia przeciw naszemu rządowi wysunęła w dwa tysiące piątym roku organizacja praw człowieka Human Rights Watch. Według HRW takie więzienie w Polsce miało się znajdować na terenie szkoły wywiadu w Kiejkutach lub w pobliżu wojskowego lotniska w Szymanach na Mazurach. Rząd polski konsekwentnie temu zaprzeczał i zaprzecza.  Jeśli rząd polski przez cztery lata stale powtarzał nieprawdę na temat istnienia rejestrów przelotów samolotów powiązanych z CIA do Szyman to przecież tak samo może być w przypadku nielegalnych więzień. Liczni politycy, w tym ówczesny prezydent Aleksander Kwaśniewski zaprzeczali, by takie więzienia w Polsce istniały. Czy mieli amnezję? Pewnie tak, bo niektóre błędy najlepiej wytłumaczyć niepamięcią.

Widziałem dziś, stojąc w kolejce w piekarni, jak starsza pani płacąc za chleb wysypała na ladę pełno monet. Ekspedientka z wielkim zapałem rozpoczęła liczenie. Ale że monety były w większości żółtymi monetami groszowymi, to trwało to dłuższą chwilę. Za mną w kolejce do kasy stanął jegomość w średnim wieku, który na każdy ruch kasjerki mylącej się i zaczynającej liczenie grosików od nowa znacząco sapał i przywoływał imię Pana Boga nadaremno. Pani sprzedawczyni właśnie przeliczyła kolejne grosze ustawiając je w zgrabny stosik i zabierała się za ustawianie następnego, a on swoje: Jezus! I to prosto w moje ucho, sapiąc przy tym ponaglająco, lecz nadaremnie. Rozumiem, że jak ktoś podjechał swoim nowiutkim mercedesem, aż pod same drzwi piekarni blokując całkowicie ruch na chodniku, wysiadł z samochodu ignorując uwagi przechodniów, co do sposobu parkowania, a potem bez słowa wlazł do sklepu – to pewnie się bardzo spieszy. Bo przecież inaczej, ten pan pachnący jak fabryka perfum, w drogim, choć trochę nie modnym już garniturze, gdyby się nie spieszył tak bardzo, to pewnie zaparkowałby jak każdy, czyli zgodnie z przepisami. I pewnie gdyby nie pośpiech, to z pewnością po wejściu do sklepu powiedziałby zwyczajowe: dzień dobry.  Ale on jak widać się bardzo spieszył, bo mi w to moje ucho jak mantrę powtarzał: – Jezus! Jak można takimi drobnymi płacić? Jezus! Ludzie się spieszą!

Mam nadzieję, że przez słowo: ludzie, miał na myśli kogoś innego niż mnie i siebie. Bo ja nie chciałbym być w jakikolwiek sposób kojarzony z tym panem. Tak czy inaczej, pani liczyła starczy grosz za chleb, a ja wysłuchiwałem tego marudnego i jednostajnego głosu pana w garniturze, wzywającego Boga na świadka jego cierpienia. – Nie może pani płacić grubszymi a nie takim bilonem! – nie wytrzymał i pouczył staruszkę pan z stojący za mną.  – Ludzie się spieszą! – dodał znów stawiając mnie i siebie na równi. – Nie mam innych – odparła wyraźnie speszona staruszka. A ja w myślach zaczynałem rozpatrywać czy jak odwrócę się i wyjadę gościowi z grzywy to on zrozumie, za co oberwał. Ale gdy się odwróciłem i spojrzałem w twarz osobnika za mną zrozumiałem, że pewnie jednak nie zrozumie. Na szczęście moje krwawe rozważanie i niecierpliwość mojego sąsiada z kolejki została przerwana, bo pani sprzedawczyni uporała się z liczeniem grosików staruszki i ta w pośpiechu opuściła sklep.

Teraz, gdy przyszła moja kolej na zakupy postanowiłem i ja wysypać wszystkie grosiki na ladę, ale się powstrzymałem, bo wiedziałem, że jak jeszcze raz usłyszę to jego ponaglające mnie: Jezus! To nie wytrzymam i mu naprawdę coś zrobię. Zapłaciłem, więc jedną monetą. Byle szybciej. Ale jak już opuszczałem sklep to przypomniało mi się pewne zdarzenie, o którym czytałem w prasie. Była to dziennikarska opowieść o pewnym motocykliście, który w ramach protestu przeciw wysokim opłatom za przejazd jednośladów, obowiązującym na autostradzie A1, postanowił zapłacić drobnymi pieniędzmi za usługę. A że były to monety naprawdę drobne, więc liczenie trochę trwało. Wokół niego pojawili się policjanci i mężczyzna z kamerą, który filmował cały proces płacenia. Pani z kasy przyjmująca pieniądze w okienku kilka razy zwróciła uwagę motocykliście, że pieniądze za przejazd, którymi chciał zapłacić powinny być odliczone. Po zakończonym procesie liczenia grosików pan otrzymał paragon, wsiadł na swój pojazd i odjechał. Ale na tym się nie skończyło. Po pewnym czasie motocyklista otrzymał z krakowskiego sądu zawiadomienie mówiące, że płacąc drobnymi w punkcie poboru opłat na autostradzie tamował tam ruch przez pięć minut. Został on uznany winnym i dostał grzywnę w wysokości dwustu złotych. Krakowski sąd uznał, że było to celowe działanie, bo motocyklista nie miał odliczonej kwoty, więc popełnił wykroczenie z artykułu dziewięćdziesiątego kodeksu wykroczeń.

Aż mnie zmroziła wizja, w której starsza pani dostaje mandat za wstrzymanie ruchu w piekarni przez płacenie swymi pewnie ostatnimi grosikami za chleb. Może ten wielce religijny osobnik, ze swoim po wielokroć powtarzanym Jezus na ustach, doniósł gdzie trzeba na staruszkę, i teraz pani grosikami płaci za grzywnę wydaną przez państwowy sąd. A mnie się wydawało, że sto złotych w banknocie to taki sam środek płatniczy na obszarze Polski jak moneta jednogroszowa. Ale jak widać są u nas państwowe instytucje, które wydają wyroki wskazujące, że groszówki są złe, a banknoty dobre.  A może wprowadzić przepisy nakazujące Polakom płacenie za zakupy tylko odliczoną kwotą i w pełnych złotówkach a nie w jakichś groszach? Odwróciłem się na ulicy szukając wzrokiem niecierpliwego pana z piekarni. Gdy odjeżdżał z chodnika zauważyłem, że ma on na swym samochodzie pięknie wyrysowany znak ryby nad tylnym zderzakiem. Pewnie oprócz tego, że wielce religijny z niego osobnik, to jeszcze wierzący w sprawiedliwe i sensowne wyroki polskich sądów.

Czasem z rozrzewnieniem wspominam zdjęcia umieszczone w witrynach zakładów fotograficznych w małych miasteczkach. Można tam było zobaczyć cały przekrój prowincjonalnej społeczności zatrzymany w kadrach zdjęć. Dumne panie w białych sukniach u boku swoich nowo poślubionych mężów. Panowie w galowych strojach wypinający dumnie piersi przystrojone w liczne medale i odznaczenia. Chłopcy w granatowych garniturkach i dziewczynki w strojnych białych szatkach, czyli w obowiązkowych strojach do pierwszej komunii. Strażacy, lotnicy, marynarze wszyscy w galowych mundurach z uwieszonymi u ramienia miejscowymi pięknościami. Posterunkowy z żoną. Fotografie dumnych ludzi władzy. Niemowlaki sfotografowane nago w rozkosznych pozach. Przystojni panowie i urodziwe panie. Nie inaczej było i w moim prowincjonalnym mieście. Ale to już czas miniony. Ostatnio zanika bezpowrotnie zainteresowanie usługami fotografa, takiego z własną pracownią. Galeria postaci umieszczonych w gablotkach przed zakładami fotograficznymi jakby się postarzała i jakby wyblakła. Brak nowych obiektów do powieszenia na wystawie, jest tam nad wyraz widoczny.

Przypominamy sobie najczęściej o fotografach wtedy, kiedy brakuje nam zdjęć do dokumentów. Ale w tym przypadku trudno mówić o wielkiej sztuce, gdy na potrzebną nam fotkę czekamy, zgodnie z tym, co możemy wyczytać na reklamie przed zakładem fotograficznym, niecałe pięć minut. Wszystko odbywa się tak szybko, że nie ma tu już mowy o artyzmie, czy duchowym przeżyciu u osoby fotografowanej. Tym bardziej, że wszystko to, jak ma wyglądać osoba na zdjęciu do dokumentów, jest ściśle określone w specjalnych rządowych przykazaniach i normach. Nic więc w tym dziwnego, że większość z nas traktuje wizytę u fotografa tak jak odwiedziny u dentysty, – jako niemiłą konieczność. Pozostały nam tylko fotografie ze ślubnych uroczystości, dumnie prezentowane w gablotach przed zakładami fotograficznymi. Tam artystyczna dusza fotografa może jeszcze poszaleć. Tu fotka w bryczce. Tam para młoda na saniach. Tu zaś tłem są rzymskie ruiny z fototapety z fotograficznego atelier. Czyli może nie wszystko stracone, ale zawsze to tylko takie jednostronne zatrzymanie w kadrze naszej rzeczywistości. Bo ślub najczęściej jest jeden raz w życiu. Przynajmniej zgodnie z optymistycznym założeniem naszej katolickiej ponad dziewięćdziesięcioprocentowej większości.

I po co zrobiłem ten przydługi wstęp? Ano po to żeby przejść do pochwał dla jednej z gazet wychodzących w moim prowincjonalnym mieście. Poza fotografią reportażową taką, jaką znamy z każdej innej gazety, w tej rozwinął się specyficzny rodzaj zdjęć ilustracyjnych a przy tym pozowanych.  Jak u starych mistrzów małomiasteczkowej fotografii! W każdej innej gazecie zobaczylibyśmy zwykłą fotkę dziury w jezdni. Ale nie tu! Tu na fotografii zobaczyć można mieszkańca miasta z uśmiechem skierowanym do obiektywu, który wyciągniętą ręką wskazuje wielką dziurę w drodze. Niby to samo, ale jak pokazane. To naprawdę specyficzny i unikalny sposób fotografowania wydarzeń z codziennego życia miasta. Wszystko, co widoczne na zdjęciu musi być wskazane przez osobę, której wypowiedź cytowana jest pod fotografią. Widzimy wyrwę w jezdni, ale dopełnieniem jest pani wskazująca palcem właśnie na nią i dla pewności, że właśnie o to chodziło twórcy jeszcze mamy podpis informujący o dziurawych drogach, jako cytat z wypowiedzi pani uwidocznionej na fotce. To całkowicie nowy kierunek w fotografii prasowej, no przynajmniej dla mnie. Taki rodzaj podejścia do fotografii istnieje w tej gazecie od dawna, ale jakoś nikt nie chce przyjąć do wiadomości, że oni pierwsi odkryli, iż warto oprócz problemu, który chce się pokazać, mieć na fotce osobnika wskazującego na problem. Żadnej przypadkowości. Niby na ulicy a jak w pracowni u fotografa.

Mnie najbardziej zachwyciła fotografia, a właściwie ciąg fotografii z dzisiejszego wydania mojej lokalnej gazety. Przedstawia ono dziewczęta w strojach kąpielowych, uczestniczki finału kolejnego konkursu piękności.  Dwanaście fotek ustawionych obok siebie w dwu rzędach. Istne laleczki w pudełeczkach. Kto zrobił tym dziewczynom taką krzywdę?  Chyba, że może to też jakoś nowy trend w fotografii. Kiedyś kicz wisiał w witrynie u małomiasteczkowego fotografa. Teraz można go podziwiać w lokalnej prasie. Czyli jest jakiś progres. Z obskurnych witryn w zaułkach ulic na pierwsze strony gazet. W tej gazecie jest też specjalna rubryka, w której znajdują się fotki z rajdu szalonego fotoreportera po klubach tanecznych na mojej prowincji. Tam można podziwiać istną galerię postaci, z lubością wdzięczących się do obiektywu aparatu. Tu dwóch spoconych panów w przyjacielskim i wylewnym uścisku. A na innym zdjęciu trzy piękności z buziami w ciup, zalotnie wpatrują się w obiektyw. Tu znów pan trzyma na rękach innego pana. Tam panienka przesyła czytelnikom słodkiego całuska. Piękne pozy i piękne stroje. Jak za dawnych lat u pana fotografa, w gablotce na wystawie. Tylko teraz jest nowocześniej, bo pan fotograf osobiście z aparatem zaszczyca dyskoteki okoliczne, przez co można się pokazać światu nie tylko w gablotce w jego zakładzie, ale na łamach prasy. Czyli nie umarło ludowe zamiłowanie to kiczowatej fotografii. Tylko teraz przeniosło się do lokalnej prasy. Zmiany, zmiany…. zmiany.